เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 461 ออกไปนอกเมือง
ลมพัดโชยมาอย่างเงียบเหงา แฝงกลิ่นคาวเลือดอยู่จางๆ
จูหงเยียนและเพ้ยหยวนชิ่งยืนอยู่บนกำแพงเมือง เพ้ยหยวนชิ่งถือหอกเหล็กอยู่ในมือ สวมชุดเกราะเก่าที่มีคราบเลือดติดอยู่ เคราบนใบหน้างอกขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้เพ้ยหยวนชิ่งดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
“น้องเพ้ย กลัวเหรอ?”
จูหงเยียนมองออกไปข้างนอก มองหุบเขาและพื้นดินที่เต็มไปด้วยเลือด
เธอได้บอกภารกิจกับเพ้ยหยวนชิ่งไปแล้ว
นี่คือภารกิจสู่ความตาย
ไม่สามารถซ่อนตัวได้
ต้องเปิดเผยตัวตั้งแต่ต้นจนจบ
ทำไมถึงต้องเป็นพวกเขา ง่ายๆ เพราะพวกเขาเป็นทหารใหม่ อีกอย่างหลายคนเป็นนักเรียน อายุยังไม่มาก กำลังสู้รบต่ำ หากจะต้องมีใครไปเป็นเหยื่อล่อ การเสียสละพวกเขา มันคุ้มค่าที่สุด
เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์โดยรวมแล้ว พวกเขามีคุณค่าต่ำที่สุดในเวลานี้
“ไม่กลัว”
เพ้ยหยวนชิ่งส่ายหน้า กำหอกเหล็กไว้ “แม่ของผมเสียชีวิตหลังจากที่คลอดผม ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่เธอมักจะพูดอยู่ประโยคหนึ่งว่า ลูกผู้ชายเกิดมาจากฟ้าดิน ถ้าอยู่อย่างไร้เกียรติ สู้ตายแบบมีเกียรติดีกว่า ตระกูลเพ้ยของเรา ยินดีทำสิ่งสุดท้ายเพื่อการสู้รบใหญ่ครั้งนี้”
บูมๆๆ
ประตูเมืองด้านล่างเปิดออก ซูหมิงเจ๋อเป็นผู้นำ นำกลุ่มทหารเก่าที่แข็งแกร่งและฉลาดหลักแหลมออกจากเมือง แต่เมื่อออกจากเมืองมาแล้ว ซูหมิงเจ๋อก็หันหน้าไปมองจูหงเยียน แล้วพูดอะไรบางอย่าง
“รักษาสุขภาพด้วย”
“รักษาสุขภาพ”
จูหงเยียนตอบกลับประโยคหนึ่ง
หากออกไปก็ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่ บางทีวินาทีที่แล้วซูหมิงเจ๋ออาจจะยังมีชีวิตอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็อาจจะตายได้โดยไร้ที่ฝังศพก็ได้
หรือบางทีวินาทีถัดไปจูหงเยียนอาจจะตายแล้วก็ได้
ไม่มีใครรู้
แต่พวกเขาล้วนกำลังปกป้องต้าหัวโดยไม่เสียใจทีหลัง
หลังจากที่ทหารของซูหมิงเจ๋อออกไป จูหงเยียนก็ค่อยๆ กลับไปที่จุดรวมพล เธอมองหน้าอันอ่อนวัยทีละคน เหล่านี้เป็นทหารของเธอ หลายคนยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย แต่คราวนี้ ทุกคนโยนปากกาทิ้งและเข้าสู่สนามรบ
หลายคนก็รู้ว่า การไปครั้งนี้อาจจะไม่ได้กลับมาแล้ว
“เขียนจดหมายสั่งเสียเสร็จแล้วหรือยัง?”
จูหงเยียนมองดูคนเหล่านี้ และพูดเงียบๆ
“เขียนเสร็จแล้ว ส่งให้หัวหน้าแผนกโลจิสติกส์แล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ส่งให้แม่ของฉัน บ้านฉันยังมีน้องชายอีกคน ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีผู้สืบสกุล” ชายหัวล้านที่ดูเหมือนนักกีฬากล่าวขึ้น
“ฉันก็เขียนไว้แล้ว ฉันเป็นลูกคนเดียว แต่พ่อบอกว่า การรบครั้งนี้กำลังอยู่ในช่วงอันตราย มันทำให้ฉันขี้ขลาดไม่ได้”
“ฉันไม่กลัว”
กลุ่มทหารใหม่พูดคุยกัน
ตอนแรกยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง ไม่กี่วันก่อนพวกเขายังเป็นนักเรียนที่ยังอยู่ในยุคที่สงบสุข ทะเลาะกันตามประสานักเรียนอยู่เลย ก่อนหน้านี้ยังสามารถเฝ้ากำแพงเมืองได้ แต่เมื่อต้องออกจากเมืองไปต่อสู้กับศัตรู มันทำให้พวกเขาหวาดกลัว
แต่พวกเขาก็ค่อยๆ ขับเคลื่อนได้จากอารมณ์นี้ รู้สึกฮึกเหิมและพากันมีขวัญกำลังใจขึ้นมา
“ทุกท่าน พวกเราคือกองทัพเพลิงไฟ อย่าให้เสียหน้ากองทัพเพลิงไฟ หากมีใครหนีเอาตัวรอดจากสมรภูมิ ฉันจะเป็นคนแรกที่ฆ่าเขา หวังว่าจะไม่มีใครตายในมือฉันนะ”
“กองทัพเพลิงไฟ มากับฉัน”
จูหงเยียนตะโกนเสียงดัง เธอนำกำลังออกจากเมืองแล้ว
ทหารใหม่ห้าหมื่นนายนี้ กำลังจะเผชิญหน้ากับการสู้รบครั้งแรกในชีวิต และเป็นการสู้รบที่ยากที่สุดในชีวิตด้วย
พรึ่บ
พรึ่บ
พรึ่บ
กองทหารหน่วยนี้กำลังออกเดินทาง บนกำแพงเมือง หมิงเจ๋อกำลังมองดูภาพนี้ด้วยสีหน้าหลากอารมณ์ ในเวลานี้ ฮัวเก้าหลิงเดินเข้ามาพร้อมกับการแสดงออกทางสีหน้าที่ซับซ้อน ทั้งสองนิ่งเงียบ
หลังจากนิ่งเงียบไปนาน ฮัวจิ่วหลิงก็พูดว่า “มือสังหารคือฉีหยุนเหรอ? เขาบัญชาทหารม้าหมาป่าออกนอกเมืองไปแล้วเหรอ?”
ฉีหยุนก็ออกจากเมืองเช่นกัน
ไม่ได้บัญชาการทั้งกองกำลังของจูหงเยียนและกองกำลังของซูหมิงเจ๋อ
กองทัพทั้งสองไม่มีคุณสมบัติที่จะทำให้เทพสงครามเอาชนะนายพลอันดับหนึ่ง ฉีหยุน ที่มีคุณสมบัติให้เขาบัญชาการได้คือทหารม้าหมาป่าที่อยู่ข้างนอก แม้ว่าพวกเขาจะประสบความสูญเสียครั้งใหญ่ แต่ด้วยความช่วยเหลือของฉีหยุน กำลังสู้รบก็คงแข็งแกร่ง
“ไม่รู้”
หมิงเจ๋อส่ายหน้า “แผนการครั้งนี้เทพสงครามไม่ได้บอกผม ผมอยากออกไปร่วมสู้รบกับพวกเธอมาก ผมต่างหากที่เป็นทหาร ส่วนพวกเขาเป็นแค่เด็กๆ จูหงเยียน เพ้ยหยวนชิ่ง และซูหมิงเจ๋อ ทั้งหมดยังเด็กอยู่ ที่บุกตะลุยโจมตีข้าศึก ควรจะเป็นพวกเรา ไม่ใช่พวกเขา แต่เทพสงครามมีคำสั่ง ดังนั้นผมจึงต้องอยู่ปกป้องเมืองเทียนหนานที่นี่”
“เมืองเทียนหนานก็สำคัญมากเช่นกัน ผมประมาทไม่ได้เลย”
หมิงเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงที่ซับซ้อน
แต่เขารู้ว่าการตัดสินใจของเทพสงครามนั้นถูกต้อง ที่ให้พวกเธอทั้งคู่นำสองทีมนั้น นี่ต่างหากที่ทำให้สามารถแสดงกำลังสู้รบออกมาได้มากที่สุด คนหนึ่งเป็นบุคคลอันดับสองจากฝ่ายสงครามของเมืองเทียนหนาน และอีกคนเป็นลูกชายของเจ้าถิ่นเซาเทิร์นแลนด์ ทั้งสองมีชื่อเสียงและบารมีมาก
แต่เขาไม่เหมาะสม
“อากู๋ต่าบัญชาการสมาชิกของกรมทหารฟ้าผลาญสามหมื่นนายออกไปนอกเมืองแล้ว แต่กองกำลังนี้จะลงมือกับหนานเยว่ได้จริงเหรอ? นั่นคือเพื่อนร่วมชาติของพวกเขา ถ้าปล่อยออกไป จะไม่เป็นการปล่อยเสือเข้าป่าหรอกเหรอ”
ฮัวจิ่วหลิงทอดถอนใจ
ตอนนี้เธอกับหมิงเจ๋อช่วยกันควบคุมดูแลคนทั้งเมืองเทียนหนาน รู้ทุกอย่าง
เกี่ยวกับกองกำลังในเมือง เขารู้ว่ากรมทหารฟ้าผลาญออกจากเมืองไปแล้ว แต่ก็รู้สึกสงสัยในเรื่องกำลังสู้รบของทีมนี้มาก
“ใครจะรู้”
หมิงเจ๋อยักไหล่ ก่อนจะโบกมือชี้ไปไกลๆ “ผมคิดว่า เป้าหมายของเทพสงครามคือชายแดนของเซาเทิร์นแลนด์ จากนั้นจะจับจักรพรรดิเยว่ตี้ทั้งเป็น นั่นคือจุดประสงค์ของทหารม้าหมาป่าที่นำโดยแม่ทัพฉี แต่ถ้าผมมองแผนการของเทพสงครามออกง่ายดายแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นศึกนี้จะพ่ายแพ้อย่างไม่มีข้อสงสัยใดๆ หนานเยว่มีคนที่เก่งกว่าผมอีกมากมาย”
หมิงเจ๋อพูดอีกว่า “เมื่อผมต้องการเห็นสถานการณ์ในการสู้รบนี้เอีกครั้ง ก็พบว่าผมไม่เข้าใจมันแล้ว พูดตามความเป็นจริง ตอนนี้ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเทพสงครามอยู่ที่ไหน แต่แบบนี้เท่านั้นผมถึงมองเห็นแสงแห่งความหวังส่องสว่างอยู่ในใจ”
หนานเยว่มีกองทัพใหญ่มากเกินไป
หกแสนนาย
แม้ว่าจะมีกำลังเสริมจากทางเหนือมา ชายแดนทั้งสี่ก็เคลื่อนไหวอะไรไม่ได้ อย่างมากที่สุดคือใช้กำลังทหารจากภูมิภาคต่างๆ แต่ถึงแม้จะเคลื่อนกำลังออกไป มากที่สุดที่สามารถรวบรวมได้ก็คือสองแสนนาย
ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่ใช่ทหารชั้นยอด
ทหารชั้นยอดอยู่ที่ชายแดนทั้งสี่
ถ้าลงมาแล้ว มันจะเพิ่มโอกาสชัยชนะที่ต่ำจนน่าสงสารขึ้นมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
การสู้รบครั้งนี้เป็นที่น่าสิ้นหวัง
แต่เพราะมีเทพสงคราม ทุกคนจึงเต็มไปด้วยความหวัง พบทางออกในทางที่จนตรอก หาโอกาสรอดจากความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อย
“ก็อาจจะ”
ฮัวจิ่วหลิงหัวเราะ ท่ามกลางแสงแดด เธอยิ้มได้สวยงามมาก ดึงดูดความสนใจจากทหารที่คุ้มกันอยู่รอบๆ จากนั้นเธอก็มองไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นทิศทางที่ลูกสาวของเธอกำลังมุ่งหน้าไป
ฮัวจิ่วหลิงกล่าว “ฉันเองก็มองไม่ออกเหมือนกัน บางทีทีมของลูกสาวของฉันอาจจะเป็นกำลังหลักก็ได้ หงเยียน ลูกสาวสุดที่รักของแม่ ถ้าเธอเป็นกำลังหลัก ก็ช่วยล้างแค้นพ่อของเธอด้วย ฆ่าจงชิว สังหารจักรพรรดิแห่งหนานเยว่ เผยแพร่ชื่อเสียงตระกูลจูของเรา”
แน่นอน เธอก็แค่พูดไปอย่างนั้น
หมิงเจ๋อส่ายหน้า ไม่ได้สนใจการฝากความหวังที่แม่มอบให้กับลูกสาวของเธอ แต่กลับตั้งสมาธิและสั่งการทันที “สมาชิกทุกคน ตื่นตัวกันหน่อย ช่วงหลายวันนี้ ห้ามไม่ให้ยุงบินเล็ดรอดเข้ามาสักตัว”
“รับทราบ”
บรรดาทหารรับคำสั่ง