หลงรักฉันสักทีเถอะค่ะ คุณเหยา - ตอนที่ 94
“เหนียนมีแขกเหรอ?”
ซือเซียงได้งานในตำแหน่งครูผู้ช่วยใกล้ ๆ ระแวกบ้านและมันค่อนข้างผ่อนคลายที่ได้ใช้เวลากับเด็ก ๆ ในทุกวัน
เมือ่ไดยินเสียงของซือเซียง ผู้อาวุโสฉินรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วอย่างกะทันหัน
“พี่คะ นี่คุณปู่ของโย่วโย่วค่ะ ที่ฉันเคยบอกพี่เมื่อครั้งก่อนไง”
ซือเหนียนแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม ซือเซียงทักทายผู้อาวุโสฉินอย่างสุภาพ เขาไม่ได้มีอารมณ์พิเศษใด ๆ ต่อผู้อาวุโสฉิน เนื่องจากซือเหนียนได้รับความทุกข์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ซือเซียงจะไม่ปล่อยให้มันผ่านไป ทว่าผู้อาวุโสฉินขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าและสัญญว่าจะไม่ปฏิบัติต่อซือโย่วและแม่ของเธออย่างไม่ยุติธรรม
ผู้อาวุโสจับจ้องไปที่ซือเซียง ครั้งสุดท้ายที่เขาได้พบกับซือเซียงคือตอนที่ซือโย่วคลอด ในเวลานั้นผู้อาวุโสฉินมุ่งความสนใจไปที่ซือโย่ว โดยไม่ได้สังเกตซือเซียงเลย
‘ตอนนี้ดูเหมือนซือเซียง เขาจะคล้ายฉันตอนที่ฉันยังหนุ่ม’ ผู้อาวุโสฉินคิด
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
คำใบของความรักในสายตาของผู้อาวุโสฉิน เขาไม่กล้าที่จะมองเข้าไปในดวงตาของซือเซียงในทันที
“ท่านมาทำอะไรที่นี่เหรอค่ะ”
ซือเหนียนถามด้วยความอยากรู้ ผู้อาวุโสฉินไม่เคยมาหาเธอโดยไม่มีเหตุผล เป็นไปได้ไหมที่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับโย่วโย่วอีกครั้ง?
“อืม ฉันบังเอิญผ่านมาน่ะ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ฉันแค่แวะมาดู แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง” ผู้อาวุโสฉินแก้ตัวไปสุ่ม ๆ ดูเหมือนว่าเขากำลังคุยกับซือเหนียน แต่จริง ๆ แล้วเขายังคงมองไปที่ซือเซียง
พ่อบ้านอยู่ในอาการสับสน ผู้อาวุโสฉินไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ แต่เป็นการจงใจเป็นอย่างมาก…
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เข้าใจเจตนาของผู้อาวุโสฉิน ซือเหนียนยิ้มด้วยความลำบากใจและส่งข้อความไปอย่างลับ ๆ
อย่างไรก็ตามหญิงสาวยังอยู่ในอาการงุนงง
“ท่านคะ ทำไมไม่อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนล่ะคะ! ฉันจะออกไปซื้อของเดี๋ยวนี้ค่ะ”
“ได้ ได้ วันนี้ฉันไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่นะ”
ผู้อาวุโสฉินตอบอย่างมีความสุขในขณะที่ซือเหนียนรู้สึกแปลกมากขึ้น
เกิดอะไรขึ้นกับผู้อาวุโสฉิน? จริง ๆ แล้วเธอเป็นคนสุภาพ แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าผู้อาวุโสฉินจะเห็นด้วยอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้
ซือเหนียนมองไปที่ผู้อาวุโสฉินอย่างรอบคอบ เธอไปซื้อผ้ามาทำกับข้าวดีกว่า…
ผู้อาวุโสฉินนั่งที่โซฟากับซือเซียง ผู้อาวุโสฉินจ้องมองเขาอย่างตั้งใจพร้อมกับจับไม้เท้าของเขาอย่างตั้งใจ ด้วยคิ้วหนา ตาโตและหุ่นดี ไม่มีวี่แววของความแปรปรวนบนใบหน้าของซือเซียง สายตาของผู้อาวุโสฉินไม่สามารถช่วยให้หายเจ็บได้
เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองอย่างกระตือรือร้นของผู้อาวุโสฉิน ซือเซียงขยับตัวเล็กน้อยด้วยความสับสน
“เธอคือซือเซียงงั้นรึ?” กลัวว่าจะเข้าใจผิด คิดว่าคนอื่นเป็นลูกชายของเขา ผู้อาวุโสถามอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว
“ใช่ครับ ผมชื่อซือเซียง”
“แม่ของเธอชื่อหลินว่านใช่ไหม”
ร่างกายของซือเซียงสั่นสะท้าน “คุณ รู้จักแม่ของผมด้วยหรือครับ”
ผู้อาวุโสไม่ตอบเขาและเขาก็จ้องไปที่ซือเซียงอย่างตั้งใจ
น่าพอใจมาก! ผู้อาวุโสฉินไม่สามารถหาคำที่เหมาะสมเพื่ออธิบายความรู้สึกของเขาได้ในตอนนี้ ที่จริงแล้ว ผู้อาวุโสฉินไม่ไว้ใจฉินเซาเฟิงและน้องชายของเขา ลูกชายคนโตบ้ากามและเห็นแก่ตัว แถมยังมีลูกนอกสมรสมากมาย และมีเมียอีกนับไม่ถ้วน ลูกชายคนเล็กฉินเซากวงเพิ่งใช้ชีวิตได้ไม่นาน ไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบใด ๆ ได้
ตอนนี้ดูซือเซียงสิ เขาดูเป็นผู้ใหญ่แสดงให้เห็นในทุกรายละเอียด
นี่แหละ ลูกชายที่แท้จริงของเขา!
…………
ซือโย่วลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
ผ้าม่านไม่ได้ถูกดึงขึ้นและในห้องก็มืด เหยาซื่อยังคงหลับอยู่ หลังจากออกจากอ้อมแขนของเหยาซื่อ อย่างเงียบ ๆ ซือโย่วก้เข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้า
“บ้าเอ้ย! เขาเป็นหมาป่าหรือไง”
มองดูตัวเองในในกระจก ซือโย่วลูบไปที่รอยที่คอของตัวเองอย่างระมัดระวัง คนที่ไม่รู้ความจริงอาจคิดว่าเธอถูกทำร้าย!
เขาค่อนข้างนุ่มนวล แต่ทุกครั้งก็มักจะทิ้งร่องรอยไปทั่วร่างกายของเธอ
ซือโย่วเข้าไปอาบน้ำ เธอรู้สึกสบายตัวด้วยโฟมนุ่ม ๆ และนอนแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ
เหยาซื่อขยับแขนของเขาเพื่อสัมผัสหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ ทว่าพบแต่ความว่างเปล่า
เขาลืมตาด้วยท่าทางตื่นตัว เมื่อได้ยินเยงในห้องน้ำเขาก็โล่งใจ
เมื่อกี้เขาฝันร้าย โชคดีที่มันเป็นเพียงความฝัน…
“ฉันติดตามคุณได้เหมือนเงาที่ไล่ตามแสง…” เสียงร้องเพลงที่สั่นสะท้านของซือโย่วดังมาจากห้องน้ำ เหยาซื่อขยี้ตาด้วยความง่วนงุน ลุกขึ้นเปิดม่าน
ดวงอาทิตย์ตกไปแล้ว พร้อมกับแสงสายัณห์ที่ปกคลุมสวน
เหยาซื่อหยิบโทรศัพท์ของซือโย่วขึ้นมาดูเวลา มันเป็นเวลา 6โมงเย็นแล้วจริง ๆ!
เหยาซื่อสังเกตเห็นข้อความจากแม่ของซือโย่วโดยบังเอิญ
แม่ของเธอส่งข้อความถึงเธอทีละข้อความตั้งแต่ตอนเที่ยง โดยบอกเธอถึงพฤติกรรมที่ผิดปกติของผู้อาวุโสฉินในวันนี้
เห็นได้ชัดว่าซือโย่วยังไม่ได้อ่านข้อความเหล่านั้น หลังจากลังเลอยู่นาน เหยาซื่อทำการลบทิ้งข้อความทั้งหมด
มีบางอย่างที่เขาควรจัดการโดยลำพังและหญิงสาวไม่จำเป็นต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง
เมื่อเปิดประตูห้องน้ำ เหยาซื่อก็เดินมาในสภาพที่เปลือยเปล่า
“อา!”
ซือโย่วหมกมุ่นอยู่กับการร้องเพลงของเธอ เมื่อเหยาซื่อเข้าโดยไม่ได้ใส่อะไรเลย ทำให้เธอตกใจเกือบตกน้ำ
“โรคจิต! ทำไมไม่ใส่อะไรแบบนั้นล่ะ” ซือโย่วตะโกนอย่างทำอะไรไม่ถูก
เธอต้องยอมรับว่าเหยาซื่อมีรูปร่างที่ดี แต่เขาจะเดินเปลือยเปล่าเข้ามาได้ยังไง…
“คุณก็เคยเห็นแล้วนี่? ทำไมต้องเขินด้วย ผมก็อยากให้เมียเห็น”
เมื่อพูดด้วยความภาคภูมิใจและใจเย็น ชายคนนั้นก็เดินออกไปอย่างไร้ยางอาย
ซือโย่วลุกจากอ่างอาบน้ำทันทีและห่อตัวด้วยผ้าขนหนู เพราะแช่น้ำมาได้สักพักแล้วทำให้ใบหน้าของเธอแดงขึ้น รอยที่คอของเธอก็ชัดเจนมากขึ้นเช่นกัน
“คนเลว!”
“คุณไม่ไปทำงานหรือไง” หลังจากนั่งบนเตียงเธอก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืน
“ไม่”
เหยาซื่อกดโทรศัพท์ของเขาและจัดการเรื่องของบริษัทด้วยวิธีที่มีประสิทธิภาพสูงสุด
“แล้วตารางงานของคุณวันนี้ล่ะ จะทำยังไง” ใบหน้าเล็ก ๆ ของซือโย่วขมวดคิ้วอย่างรุนแรง ผู้ชายคนนี้วางแผนที่จะให้เธอนอนบนเตียงอย่างนี้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เลยหรือไง?
“แล้วคุณต้องการให้ผมทำอะไรล่ะ?” เหยาซื่อเอื้อมมือไปจับซือโย่วไว้ในอ้อมแขน มีเพียงผ้าขนหนูอาบน้ำกั้นระหว่างพวกเขาเท่านั้น
ใบหน้าของซือโย่วดูน่าสังเวช ไม่นะ! ผู้ชายคนนี้ยังคงจะมีเซ็กกับเธอต่ออีกเหรอ เมื่อคืนก็ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งคืน เขาจะไม่ยอมให้เธอพักผ่อนแม้แต่ตอนกลางวันเลยหรือไง?
“เออา..เหยาซื่อ ฉันมีเรื่องจะพูดน่ะ”
“พูดไม่ถูกหู ต้องถูกลงโทษ” เหยาซื่อกัดริมฝีปากของซือโย่วเบา ๆ ด้วยรอยยิ้ม
“…”
“ฉันคิดว่าพวกเรา หนุ่มสาวควรควบคุมตัวเองหน่อยไม่ใช่เหรอคะ”
“ฮะ?” เหยาซื่อเลิกคิ้ว รอคอยมุกใหม่ของหญิงสาว
“ตอนกลางวัน คุณไม่ควรทำ”
เมื่อได้ยินคำพูดของซือโย่ว เหยาซื่อก็พยักหน้าเพื่อยอมรับข้อตกลงที่สมบูรณ์ของเขา
ซือโย่วโล่งใจและหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา
“อะไร? 6โมงเย็นแล้วเหรอ!” ซือโย่วขยี้ตาด้วยความไม่เชื่อและเกือบตกเตียงเพราะความตกใจ!
เมื่อได้พบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความคิดของเหยาซื่อ อย่างช่วยไม่ได้
ซือโย่วเกือบจะร้องไห้และรู้สึกหดหู่ใจ
“ที่รัก! ดูสิเริ่มมืดแล้ว เราต้องนอนอีกแล้วนะ”
เหยาซื่อยิ้มขณะที่ขยิบตาให้เธอและทันใดนั้นซือโย่วก็รู้สึกว่าถูกล้อมรอบไปด้วยอากาศที่เย็นยะเยือก