หลงรักฉันสักทีเถอะค่ะ คุณเหยา - ตอนที่ 90
บางทีมันอาจจะนานพอที่ผู้อาวุโสฉินเอาชนะมันได้แล้ว เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ซือโย่วฟัง ว่าเขาพบและตกหลุมรักหลินว่านได้อย่างไรโดยไม่มีการปกปิดใด ๆ
เมื่อมาถึงการจากไปของหลินว่าน เขาก็หยุดชะงักทันที
“แล้ว? เธอเป็นคุณย่าของหนูด้วยหรือเปล่าคะ?” ซือโย่วรู้สึกทึ่งมากที่เธอถามคำถามมากมาย
“ไม่ เธอไม่ใช่หรอก เธอจากไปแล้ว” ผู้อาวุโสฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“จากไปแล้ว? ทำไมคะ”
“ปู่ไม่สามารถให้ชีวิตที่มีความสุขกับเธอได้”
“แต่เธอรักคุณปู่มากเลยนะคะ คุณปู่ก็น่าจะมีความสุขถ้าได้อยู่กับคนที่รัก” ซือโย่วกล่าวด้วยความมั่นใจ
“หลายพูดถูก ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ”
ผู้อาวุโสฉินกระพริบตาอย่างช่วยไม่ได้
“คุณปู่ได้ตามหาเธอในภายหลังหรือเปล่าคะ? เธอเป็นยังไงบ้าง”
ซือโย่วกระตือรือร้นที่จะแสดงให้เขาเห็นถึงความตั้งใจของหลินว่าน มือของเธอสั่นเล็กน้อย
เรื่องราวของคุณปู่เหมือนกับในจดหมายของหลินว่านทุกประการ เพียงเพราะความไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกัน ชั่วขณะพวกเขาจึงเลิกกัน
หากหลินว่านสามารถให้อภัยได้มากกว่านี้ และผู้อาวุโสฉินมีความกล้ามากกว่านี้ พวกเขาจะมีตอนจบที่แตกต่างออกไปจากตอนนี้หรือไม่?
“ใช่ ปู่ได้ออกตามหาเธอ เธอได้แต่งงานกับครูคนหนึ่ง มีลูกชายและลูกสาว มีชีวิตธรรมดา แต่เธอมีความสุขมากกว่าอยู่กับปู่เสียอีก”
หัวใจของซือโย่วสั่นสะท้าน จะบอกความจริงกับคุณปู่ได้อย่างไรว่าเขามีลูกชายที่เขาไม่เคยพบและอยู่ไม่ไกลจากเขาในตอนนี้
ซือโย่วแทบจะไม่ได้พูดอะไร ประตูถูกเปิดออก
“พ่อครับ”
ฉินเซาเฟิงเข้ามาพร้อมกับลูกชายคนเล็กของเขา
เมื่อฉินอี้กล่าวที่โต๊ะอาหารค่ำว่าซือโย่วไปที่ห้องของผู้อาวุโสฉิน
ฉินเซาเฟิก็นั่งนิ่งไม่ติด
เขาต้องการแนะนำลูกชายตัวน้อยของเขาให้รู้จักกับผู้อาวุโสฉิน ในขณะที่ซือโย่วยังอยู่ ผู้อาวุโสไม่ได้แสดงท่าทางอะไรต่อหน้าเธอมากจนเกินไป
“แกมาทำอะไรที่นี่? ฉันไม่ได้บอกไปหรอกเหรอว่าอย่าเข้ามารบกวนฉัน ถ้าไม่มีอะไรด่วน”
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อาวุโสฉินจางลงและเขามองไปที่ฉินเซาเฟิงอย่างเคร่งเครียด เด็กชายตัวเล็กตกตะลึงรีบซ่อนตัวอยู่ด้านหลังฉินเซาเฟิง
“พ่อ นี่คือเฉินเฉินครับ”
ฉินเซาเฟิงผลักลูกชายตัวน้อยของเขาให้เข้าไปใกล้ชายชรา ใบหน้าของเขายิ้มแย้มแจ่มใส
“มาสิ สวัสดีคุณปู่ด้วย!”
เฉินเฉินหน้าแดงและเรียกคุณปู่อย่างเขินอาย
ใบหน้าของชายชราอ่อนลง แต่เขายังคงขับไล่ฉินเซาเฟิงออกไป
ซือโย่วรู้ว่าคุณปู่ห่วงใยครอบครัวเหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่ทำร้ายเธอมากที่สุดคือการที่ฉินเซาเฟิงไม่ชอบเธอ ไม่ใช่เพราะเธอเป็นลูกสาวนอกสมรส เขาเป็นคนดีกับลูก ๆ ของเขา ยกเว้นเธอ!
“คุณพระคุณเจ้า!” ผู้อาวุโสฉินถอนหายใจด้วยความทุกข์
“คุณปู่คะ” ซือโย่วรีบลูบชายชราและปลอบเขาเบา ๆ
“คุณปู่คะ ขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหมคะ”
ซือโย่วกลายเป็นจริงจัว
“แม่ของหนู เป็นคนทำลายบ้านนี้จริง ๆ หรือคะ”
เธอถูกเรียกว่าลูกนอกสมรสตั้งแต่เธอจำความได้ แม่ของเธอไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอหรืออธิบายอะไรเลย แน่นอนว่าในใจของซือโย่ว แม่ของเธอไม่ใช่คนเช่นนั้นแน่นอน!
แต่ตอนนี้ จู่ ๆ เธอก็อยากรู้ความจริง!
ดวงตาของผู้อาวุโสฉินสว่างขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
ซือโย่วแน่ใจว่าคุณปู่รู้ว่าหลินว่านเป็นยายของเธอและนี่คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงรักเธอมาก
“คุณปู่ บอกความจริงกับหนูเถอะนะคะ แม่ไม่ควรถูกตำหนิอีกต่อไป แม่ทนกับความไม่ยุติธรรมมามากแล้ว หนูไม่สามารถเฝ้าดูแม่ต้องทนทุกข์ทรมานได้อีกแล้ว แม่ควรจะหลุดพ้นจากปัญหาทั้งหมดนี้ได้แล้ว”
ทันใดนั้นซือโย่วก็ขึ้นเสียงดัง แม้แต่เสี่ยวชิงที่รออยู่ข้างนอกก็ยังได้ยินเสียงนั้นชัดเจน
วันนี้ช่างเป็นวันที่แปลกจริง ๆ! ผู้หญิงคนนี้ยากที่จะเข้าใจจริง ๆ
ฉินเซาเฟิงรู้สึกกังวลและรีบพาลูกชายตัวน้อยของเขาออกไป
ผู้อาวุโสฉินหลับตาลงอย่างช้า ๆ ซือเหนียนเป็นความเจ็บปวดในหัวใจของเขา เขาเสียใจกับหลินว่านและลูกสาวของเธอ
ซือโย่วพยายามกลั้นความเสียใจของตนเอง ซึ่งทำให้ชายชรารู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นไปอีก
“หลานอยากรู้จริง ๆ เหรอ”
ผู้อาวุโสฉินลุกขึ้น เดินมาที่หน้าต่าง
ซือโย่วไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะฉีกฉินเซาเฟิงเป็นชิ้น ๆ
แม่ของเธอ เป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมและแข็งแกร่งเช่นนี้ ควรมีชีวิตที่มีความสุข แต่กลับถูกฉินเซาเฟิงทำลายเสียได้
เมื่อนึกถึงความทุกข์ทรมานของแม่และตระกูลฉิน ที่บิดเบือนความจริงมาโดยตลอด ซือโย่วไม่สามารถประคองอารมณ์ของตัวเองได้
‘ฉันจะล้างแค้นให้แม่เอง ฉันจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของแม่!’
“คุณปู่ รู้ทุกอย่างอยู่แล้ว ทำไมไม่ช่วยแม่ล่ะคะ ทำไมปล่อยให้แม่ต้องรับโทษทั้งหมด ทำไมล่ะคะ?”
ซือโย่วคำรามทั้งน้ำตา
ผู้อาวุโสฉินสั่นคลอนเล็กน้อย เขารู้ว่าซือโย่วจะตอบสนองแบบนั้น
เขายังต้องตำหนิ ผู้ชายมักเห็นแก่ตัว เขาต้องยืนหยัดเพื่อครอบครัวตัวเอง เมื่อเรื่องอื้อฉาวถูกเปิดโปง หลังจากนั้นเขาก็พยายามทำให้ชีวิตของซือเหนียนง่ายขึ้น อย่างไรก็ตาม มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลย แม้จะพยายามขนาดไหน เขาก็มักจะถูกครอบครัวฉินตามทำลายอยู่เรื่อยไป!
ผู้อาวุโสฉินหลับตาลงอย่างเจ็บปวด พยายามหลีกเลี่ยงการจ้องมองของซือโย่ว
“ฉันขอโทษ ว่านเอ่อร์…”
เป็นครั้งแรกที่ดวงตาของซือโย่วแสดงถึงความโหดร้าย เธอไม่สามารถตำหนิคุณปู่ที่รักเธอมากที่สุดได้ เธอเกลียดฉินเซาเฟิง คนเห็นแก่ตัวที่ไม่สมควรเป็นพ่อคน!
“คุณปู่ รู้จักกับเหยาซื่อใช่ไหมคะ” ซือโย่วกล่าวอย่าวเย็นชาในทันที
“เขาเป็นประธานกลุ่ม UK และเป็นเจ้านายของเธอ”
ซือโย่วตะลึง แม้ว่าเธอจะเดาได้ว่าเหยาซื่อไม่ใช่คนธรรมดา แต่สถานะที่สูงส่งของเขาทำให้เธอประหลาดใจจริง ๆ!
“ครอบครัวฉินทำร้ายแม่ของหนู หนูจะไม่ปล่อยให้พวกเขาไว้หรอกค่ะ”
ซือโย่วหยิบกล่องเครื่องประดับออกมาและวางไว้บนโต๊ะ
“คุณปู่ ไม่ต้องรู้สึกผิดไปหรอกคะ ท้ายที่สุดแล้ว คุณยายไม่เคยตำหนิคุณปู่เลย”
“เขาไม่ตำหนิเหรอ?”
ผู้อาวุโสฉินหันกลับไปมองซือโย่วด้วยความหวาดกลัวในทันที ซือโย่วสีหน้าเฉยเมยและไม่เปิดเผยอารมณ์ของเธอเลย
“คุณปู่ลืมไปแล้วหรือเปล่าคะ ว่าหลินว่านคือยายของหนู” ซือโย่วกล่าวอย่างหนักแน่น
“โย่วโย่ว นี่หลาน..รู้ได้ยังไง”
ผู้อาวุโสฉินคิดว่าเขาเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ แม้แต่ซือเหนียนก็ไม่รู้อดีตของเขากับหลินว่าน
“นี่คือสิ่งที่คุณยายฝากไว้กับแม่ค่ะ หนูคิดว่าส่งคืนให้ปู่จะดีกว่า ยายไม่เคยเกลียดปู่เลย เธอรักปู่มากกว่าที่ปู่คิดเสียอีกคะ”
ด้วยมือที่สั่นเทา ผู้อาวุโสฉินหยิบกล่องสีดำบนโต๊ะขึ้นมา มันเป็นกล่องเครื่องประดับที่เขาทำเพื่อหลินว่าน ด้วยเงินทั้งหมดที่เขามี เมื่อพวกเขาแต่งงานกัน
“นี่มัน..”
หลายปีที่ผ่านมาทำให้เขามีอายุมากขึ้น แต่กล่องเครื่องประดับยังแวววาวเหมือนเดิม ผู้อาวุโสฉินรู้สึกตื่นเต้นมาก เมื่อเห็นกล่องนี้
“นี่คือของว่านเอ่อร์! ฉันเป็นคนให้เธอเอง!”
ผู้อาวุโสฉินตะโกนอย่างตื่นเต้นจากนั้นก็ร้องไห้ เขาถือกล่องไว้ในอ้อมแขนของเขา
ซือโย่วกลั้นน้ำตาและปลอบโยนชายชราที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นร้องไห้
“คุณปู่คะ”
นั่นคือปู่ของเธอ! ซือโย่วทนไม่ได้ที่เห็นเขาเศร้ามากขนาดนี้ ในที่สุดความจริงก็ต้องเปิดเผยอยู่ดี ตอนนี้คุณปู่รู้แล้วว่าคุณยายรู้สึกอย่างไรกับเขา
เขาต้องมีความสุขมากแน่ ๆ!