หลงรักฉันสักทีเถอะค่ะ คุณเหยา - ตอนที่ 83
“ไม่เอานะคะ คุณย่า…” ซือโย่วเขย่าแขนของเจียงเฟิงอี้ด้วยท่าทางหงอย ๆ ซือโย่วร้องขอเธออย่างน่าสมเพช
เสี่ยวชิงได้แต่ทำหน้าเบื่อระอา สมัยนี้ผู้ชายเขาชอบผู้หญิงโง่ ๆ แบบนี้กันงั้นหรือ? หลังจากนั้นไม่นานเสี่ยวชิงก็ตระหนักได้ว่าซื่อโย่วไม่ใช่กระต่ายน้อยไร้เดียงสา แต่เป็นหมาป่าตัวน้อยที่ชั่วร้ายแทน!
เจียงเฟิงอี้เกลี้ยกล่อมซือโย่วอย่างนุ่มนวลและถามด้วยความสับสน
“ทำไมเหยาซื่อของให้เธอมาปกป้องโย่วโย่วงั้นหรือ?”
ซือโย่วถูกลักพาตัวไปเมื่อเร็ว ๆ นี้และไม่มีใครกล้าทำร้ายเธอ ยกเว้นตระกูลฉิน เมื่อพิจารณาถึงความจริงที่ว่าฉินเหวินอยู่ในคุกและถูกตระกูลฉินลงโทษเพราะเหยาซื่อ ใครกล้าจะกล้าทำร้ายซือโย่วอีกครั้งได้ล่ะ?
“หนูไม่รู้เหมือนกันคะ อาซื่อบอกเพียงว่าเขาเป็นห่วงภรรยาของเขา และต้องการให้ใครสักคนมาปกป้องเธอตลอดเวลา”
เนื่องจากเหยาซื่อไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงกับเธอ เสี่ยวชิงจึงไม่รบกวนที่จะถามอะไรเพิ่มเติม
“24 ชั่วโมงงั้นเหรอ? แล้วคุณจะตามฉันไปทั้งวัน ทั้ง ๆ ที่ฉันเข้านอนตอนกลางคืนด้วยหรือเปล่า?” ซือโย่วถามด้วยความโกรธ
“เธอ…!” เสี่ยวชิงยับยั้งตัวเองจากการโต้เถียงกับซือโย่ว
“คุณย่าคะ..หนูไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องหนู หนูไม่ชอบให้ใครมาติดตาม…”
เธอไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องเธอ เธอรู้สึกอึดอัดไปทั่ว เมื่อคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะตามติดเธออยู่ตลอดเวลา
“โอเค โอเค! ไม่ต้องกังวล ให้ฉันตรวจสอบให้นะ”
“ชิง ทำไมอาซื่อถึงถึงให้เธอมาจัดการ”
เสี่ยวชิงอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลังเล เธอดึงเจียงเฟิงอี้ออกไปข้าง ๆ แทน
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงเฟิงอี้เปลี่ยนเป็นจริงจัง รู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ เป็นไปได้ไหมที่อาซื่อให้ความสำคัญกับซือโย่วมากเกินไป?
“คุณย่าคะ ซิงเฉินซี่กลับมาแล้วค่ะ”
“อะไรนะ?!”
เจียงเฟิงอี้เสียการทรงตัวและเกือบล้มลง โชคดีที่เสี่ยวชิงจับตัวเธอได้ทันเวลา
จนกระทั่งเธอเข้าร่วมกองทัพ เสี่ยวิชงเริ่มทำความรู้จักกับเหยาซื่ออย่างช้า ๆ และพวกเขาไม่คุ้นเคยกันมาก่อน เธอไม่รู้ว่าใครคือซิงเฉินซี่ เธอบังเอิญได้ยินเหยาซื่อเอ่ยชื่อครั้งหนึ่งก่อนหน้านี้
“คุณย่าคะ ซิงเฉินซี่คือใครเหรอคะ” เสี่ยวชิงถามด้วยความสับสน ในฐานะคนที่สามารถทำให้เจียงเฟิงอี้ระวัดระวังตัวขนาดนี้ เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
“ไม่เป็นไรนะ ชิง ยังไงซะอาซื่อก็ส่งเธอมาที่นี่ เพราะงั้นรบกวนเธอดูแลโย่วโย่วอย่างระมัดระวังด้วย เธอเป็นภรรยาของหลานชายฉัน ซึ่งเป็นสมาชิกของตระกูลเหยา แม้ว่าเธอจะซุกซนบ้างในบางครั้ง แต่เธอเป็นเด็กดี อย่าปล่อยให้เธอทุกข์ใจเพราะตระกูลเราเลย”
“ไว้ใจได้เลยคะคุณย่า หนูสัญญากับอาซื่อไว้แล้ว หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ”
“โอเค โอเค!”
“คุณย่า” เมื่อมองไปที่ทั้งสองคนที่เดินเข้ามา ซื่อโย่วเรียกเธออย่างอ่อนหวาน
“โย่วโย่วขอให้ชิงติดตามเธอต่อไปล่ะกันนะ เธอจะไม่ตกอยู่ในอันตรายแน่นอน”
ทันใดนั้นเจียงเฟิงอี้พูดกับซือโย่วอย่างหนักแน่น
ซือโย่วตัวแข็งกระพริบตาปริบ ๆ แม้แต่คุณย่าก็ปฏิบัติกับเธอเช่นนี้ด้วยเหมือนกัน
ทำไม?
“ทำไมเหรอคะ ทำไมหนูต้องตกอยู่ในอันตรายล่ะคะคุณย่า”
ซือโย่วพูดไม่ออก เธอสงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงคิดว่าเธอมีปัญหาอยู่เสมอ เธอเพิ่งถูกลักพาตัวไปครั้งหนึ่งโดยบังเอิญ แต่เธอไม่ได้มีศัตรูมากมายนัก
“เธอไม่เข้าใจใช่ไหม แต่ในฐานะผู้หญิงของตระกูลเหยา เธอต้องระวังตัวด้วยเช่นกัน ทำตามคำแนะนำของย่าแล้วปล่อยให้ชิงปกป้องเธอ”
หลังจากฟังคำพูดของคุณย่า ซือโย่วเชื่อฟังเธอทันที เจียงเฟิงอี้ไม่ได้ดูเหมือนจะล้อเล่นกับเธอ เธอนึกถึงเรื่องราวที่ซับซ้อนของตระกูลฉิน และร่าไม่มีความเมตตาในครอบครัวของคนที่ร่ำรวยและมีอำนาจ ซือโย่วไม่ถามอะไรอีกต่อไปและอนุญาตให้เสี่ยวชิงอยู่กับเธอ
“ดีคะแม่”
ซือโย่วโทรหาซือเหนียน
“ว่าไงโย่วโย่ว”
แม่ของเธอฟังดูเล็กน้อย ซือโย่วส่งที่อยู่ของเจ้าของบ้านให้กับเธอ
“แม่ หนูเจอบ้านหลังใหญ่กว่าเดิมล่ะ ย้ายไปอยู่กับลุงที่นั่นนะ”
“อีกหลังเหรอ?” แม่ของซือโย่วถาม
“แม่หมายความว่าไง?”
“ก็ไม่ทำไม อาซื่อส่งคนมาที่นี่เพื่อช่วยเราย้ายบ้านตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนนี้เสร็จหมดแล้วเนี้ย”
แม่ของซือโย่วพูดด้วยลมหายใจหอบ ในตอนเช้าผู้ช่วยหลี่มาที่นี่เพื่อช่วยพวกเขาย้ายบ้าน ผู้ชายหลายคนมาช่วยขนย้าย
“เหยาซื่อส่งคนที่ไปที่นั่นเหรอ?”
ซือโย่วกล่าวด้วยความงุนงง
“ก็ใช่นะสิ เขาส่งหนังสือรับรองมาให้ด้วย เจ้าเด็กนี่! เขาไม่บอกเรื่องนี้กับฉันล่วงหน้า..”
“เอกสารเจ้าของทรัพย์สินเหรอ!” ซือโย่วตะโกนถามด้วยความประหลาดใจ
“แม่ แล้วตอนนี้อยู่ที่ถนนหลิงหยุนหรือเปล่า”
“ก็ใช่นะสิ” แม่ของซือโย่วเช็ดเหงื่อแล้วนั่งลงบนโซฟา หลังจากยุ่งมาเกือบทั้งวัน เธอแทบจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
“ไม่เป็นไร..”
ซือโย่วจับหน้าอกของเธอ หลังจากพูดคุยกับแม่ต่ออีกไม่ประโยค เธอวางสาย
“คุณซื้อบ้านหลังนั้นเหรอ?”
ซือโย่วส่งข้อความถึงเหยาซื่อ
“ใช่”
เมื่อได้รับคำตอบจากเหยาซื่อ ทำให้ซือโย่วไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะ แม้ว่าเธอจะไม่มีเงินออมมากมาย แต่เธอก็มีเงินเพียงพอที่จะเช่าบ้านหลังใหญ่ให้แม่ของเธอได้ เธอเพิ่งพูดกับเหยาซื่ออย่างไม่เป็นทางการนัก ทว่าผู้ชายคนนี้ได้ซื้อบ้านโดยที่เธอไม่คาดคิด!
“ไม่เป็นไร… ไว้ฉันจะหาเงินมาคืนให้คุณ”
ซือโย่วกลิ้งไปมาบนเตียง เธอไม่คุ้นเคยกับการรับของขวัญจากคนอื่นและเธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อการกระทำของเหยาซื่ออย่างไร
“คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก แต่ถ้าคุณรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้ คุณก็ชดเชยให้ผมสักสองสามครั้งคืนนี้ล่ะกัน”
เหยาซื่อพิมพ์ข้อความส่งไป โดยไม่รู้ว่าเขาถูกซือโย่วสาปแช่งหลายครั้ง
“ห๊ะ! คนเลว..”
เขาคิดถึงแต่เรื่องเซ็กส์ตลอดทั้งวันเลยหรือไง ไม่ดีเลย! ซือโย่วสาปแช่งเขาในใจ ตูตูเห่าตามเธอเช่นกัน
“เด็กดี มานี่มา”
ซือโย่วเอื้อมมือของเธอและอุ้มตูตูเข้าไปในอ้อมแขน ตูตูแสนรู้ตามคำพูดของซือโย่วเพียงแค่อยู่ด้วยกันไม่ถุงวัน
“เด็กดี” หลังจากจับตัวตูตูไว้ในอ้อมแขน ซือโย่วจูบมันและเดินลงไปชั้นล่างอย่างช้า ๆ
“วางไว้ตรงนี้เลย ขอบใจ”
เสี่ยวชิงเดินนำผู้ชายหลายคนเข้ามา พวกเขาวางกล่องหลายใบไว้ในห้องนั่งเล่น
“คุณกำลังทำอะไร?”
เมื่อเห็นว่าเสี่ยวชิงมองว่าตัวเองไม่ใช่คนนอก ซือโย่วรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
คุณย่าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ซือโย่วจึงต้องทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้าน
ทว่าเสี่ยวชิงทำทุกอย่างที่เธอต้องการภายในบ้าน โดยไม่ถามความเห็นจากซือโย่วเลย ซือโย่วจะทนต่อการกระทำของเธอได้อย่างไร?
อาจเป็นเพราะสิ่งที่ถังถิงทำมาก่อน ซือโย่วมักรู้สึกว่าผู้หญิงที่ใกล้ชิดกับครอบครัวเหยาเป็นคนนิสัยไม่ดี
“นี่กระเป๋าของฉัน ฉันจะอยู่ที่นี่”
เสี่ยวชิงพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
หลังจากผ่านอุปสรรคกับซือโย่ว ทำให้เสี่ยวชิงไม่จริงจังกับเธอนัก
ซือโย่วเป็นเพียงผู้หญิงที่ซุกซนและเสี่ยวชิงไม่ได้กังวลที่จะวางแผนต่อต้านเธอ เสี่ยวชิงต้องการเพียงเพื่อให้เธอปลอดภัยเท่านั้น
“อยู่ที่นี่? คุณขออนุญาตฉันแล้วหรือยัง” ซือโย่วตะโกนด้วยความโกรธ
“คุณย่าเห็นด้วยแล้ว”
เสี่ยวชิงเงยหน้าขึ้นมองซือโย่วด้วยท่าทางสุภาพ ทำให้ซือโย่วแทบจะอาเจียนเป็นเลือดเพราะความโกรธ
ซือโย่ววางตูตูลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแล้วส่งไปให้เหยาซื่อ พร้องกับข้อความ “หึหึ”
เมื่อเขาเห็นภาพจากซือโย่ว ดวงตาของเหยาซื่อกระตุกเล็กน้อย เขาเคยขอให้เสี่ยวชิงเป็นผู้คุ้มกันซือโย่ว แต่เขาไม่ได้อนุญาตให้เธออาศัยอยู่ในบ้านของเขา!
แม้ว่าบางครั้งเขาจะรู้สึกเบื่อหน่าย แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความทัศนคติของซือโย่ว เธอจะต้องโกรธ
“เด็กดี ผมจะอธิบายให้ฟัง ตอนที่ผมกลับถึงบ้าน”
เหยาซื่อไม่พูดอะไรอีก เพราะมีหลายเรื่องที่เขาต้องตัดสินใจอย่างรอบคอบ เขาตัดสินใจที่ขอให้เสี่ยวชิงมา แม้ว่าซิงเฉินซี่จะอยู่ภายใต้การเฝ้าระวังของเขา แต่เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ นอกจากนี้ยังมีพวกดุร้ายจากตระกูลฉิน เหยาซื่อไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรักษาความปลอดภัยอย่างระมัดระวัง