หลงรักฉันสักทีเถอะค่ะ คุณเหยา - ตอนที่ 80
“ที่รัก เมื่อไหร่จะมีแฟนสักที?”
ซือโย่วขยิบตาให้ซูเหยาเหยา พวกเธอเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้ว
ซือโย่วแทบไม่ได้ยินเลยว่าเธอสนใจผู้ชาย ซือโย่วยังเคยสงสัยว่าเธอเป็นเลสเบี้ยนหรือเปล่า!
“ฮ่าฮ่า!”
น้ำผลไม้แทบจะพ่นออกมาจากปากของซูเหยาเหยา
“เฮ้! พวกเราคือเพื่อนซี้กันนะ เธออยากแต่งงานกับฉันเหรอ?”
ซูเหยาเหยามองไปที่ซือโย่ว
“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันแค่คิดว่าเธอต้องมีคนคอยดูแล”
ซือโย่วรู้จักซูเหยาเหยาดีที่สุด เธอดูเป็นคนอารมณ์ร้อน แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและมีอารมณ์อ่อนไหว
“จำไว้นะ ถ้าเธอเจอผู้ชายดี ๆ สักคน ตอนนี้ฉันเป็นนางเหยาแล้วนะ ปล่อยที่เหลือให้ฉันจัดการได้เลย!”
“อืม แน่นอน!”
ดวงตาของจงอี้สว่างขึ้น ความคิดที่จะเข้าไปประจบซือโย่วแล่นเข้ามาในความคิดของเขา
“ซือโย่ว อันนี้อร่อยมากเลยนะ!”
ในไม่ช้า จานของซือโย่วเต็มไปด้วยอาหาร เธอขมวดคิ้วมองเหยาซื่อ ซึ่งรีบถอยห่างออกไปเพื่อรักษาระยะห่างจากจงอี้ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจงอี้จะเป็นคนโง่ในวันนี้!
ซือโย่วยิ้มอย่างช้า ๆ ให้กับซูเหยาเหยา และหันไปหาจงอี้
“ดูแลตัวเองก็พอแล้ว”
“ได้ ๆ ซือโย่ว!”
จงอี้พยักหน้าอย่างว่างเปล่า แตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง ซูเหยาเหยานวดหน้าผากของเธออย่างช่วยไม่ได้ ฝืนยิ้มเพื่อคุยกับซือโย่วต่อไป
“เฮ้! ทำตัวปกติหน่อยได้ไหม”
เหยาซื่อเตะจงอี้ที่ใต้โต๊ะ
จงอี้หัวเราะคิกคักเมื่อซือโย่วไม่แยแสกับคำใบ้ของเหยาซื่อ
“อ๊ะ เหยาเหยา นัดบอดล่ะเป็นไง?”
ราวกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอกะทันหัน ซือโย่วเปิดโทรศัพท์ของเธอและแสดงให้ซูเหยาเหยาดู
เป็นเว็บไซต์หาคู่ที่ดีที่เธอเคยเห็นขณะหาบ้านให้แม่
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางหายไปอย่างรวดเร็ว
‘นัดบอดเหรอ? เอาสิ! ทำไมเธอไม่เห็นหรือไงว่ามีหนุ่มหล่อนั่งอยู่ที่นี่?’
บี๊บ.. โทรศัพท์ของเหยาซื่อส่งเสียงร้อง
:[พี่ครับ ภรรยาของพี่มีปัญหาทางสายตาหรือเปล่า พี่ต้องพาเธอไปหาหมอบ้างแล้ว]
เหยาซื่อเหล่และยิ้มอย่างน่ากลัวไปที่จงอี้
“ที่รัก คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าสิ่งที่คุณเกลียดคือการนัดบอดน่ะ..”
ซูเหยาเหยาเลิกคิ้วและดูทำอะไรไม่ถูก
ซือโย่วเงียบลง ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น เธอเคยถูกแม่บังคับให้ไปนัดบอดมาก่อน ความประหลาดเหล่านั้นทำให้เธอปวดหัวจริง ๆ ถ้าเหยาซื่อไม่ได้ดึงเธอออกมา เธออาจกำลังนัดบอดอยู่ก็เป็นได้!
“เธอมั่นใจได้เลยว่าผู้ชายที่ฉันเลือกให้เธอจะต้องไม่ด้อยไปกว่าเหยาซื่อ และผู้ชายที่เธอได้เจอจะต้องไม่ใช่คนประหลาด!”
เหยาซื่อพูดไม่ออก ‘มีผู้ชายหลายคนที่ดีกว่าฉันในสายตาของเธอใช่ไหม?’
ซื่อโย่วเปิดโทรศัพท์ของเธออย่างร่าเริงเพื่อติดต่อกับบริษัทจัดหาคู่
“อะ…ที่รัก ทานข้าวให้เสร็จก่อนดีไหม”
“ใช่ ค่อยคุยกันหลังอาหาร ไม่ต้องรีบหรอก!” ซูเหยาเหยายิ้มและรับโทรศัพท์จากซือโย่วอย่างอ่อนโยน
“อืม…”
จงอี้เตะเหยาซื่ออย่างแรง “อย่าลืมพูดถึงฉันกับภรรยาของนาย เดี๋ยวนี้เลย!”
“ขอโทษด้วยนะ ภรรยาของฉันสายตาไม่ค่อยดีนัก และฉันไม่อยากให้เธอมองผู้ชายคนอื่น”
ปากของเหยาซื่อโค้งด้วยรอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบ ทำให้จงอี้ขบฟันของเขา
“โอ้ใช่ ฉันมีของขวัญให้เธอด้วยล่ะ”
ซือโย่วหยิบกล่องสีบานเย็นขนาดเล็กออกมาอย่างลึกลับและถามด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน
“เดาสิ ว่ามันคืออะไร?”
ซูเหยาเหยามองไปที่กล่องและคิดสักพัก แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าคืออะไร
“เอ๊ะ…ฉันนึกไม่ออก”
“สร้อยคอ!” ซือโย่วเปิดกล่อง มันเป็นสร้อยคอเงินแท้ประดับคริสตัลสีม่วงทรงกลมพราวแพรว
“สวยจัง!” ซูเหยาเหยาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
“มาเถอะ ฉันจะใส่ให้!”
ซือโย่วกำลังจะลุกขึ้น ทว่าเหยาซื่อดึงเธอกลับทันที
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันสวมเอง”
ซูเหยาเหยาหยิบสร้อยคอออกมา เห็นคำว่าเหยาในจี้อย่างคลุมเครือ
“ส่งมาให้ฉัน”
เสียงชายเย็นชาดังมาจากด้านหลัง จงอี้กระชากสร้อยคอเมื่อเห็นว่าซูเหยาเหยาเสียสมาธิและคล้องไว้ที่คอของเธอ
“ขอบคุณค่ะ”
ซูเหยาเหยากล่าวขอบคุณอย่างไม่สบายใจ
“ด้วยความยินดี”
ซือโย่วจดจ่ออยู่ที่คอของซูเหยาเหยา โดยไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติระหว่างพวกเขา
“ว้าว สวยมากเลย!”
ด้วยความพึงพอใจ ซือโย่วหยิบโทรศัพท์ของเธออกมาเพื่อถ่ายรูปซูเหยาเหยา
“สัญญานะ ว่าจะสวมมันไว้ตลอด”
ซือโย่วทำสัญญากับเธอด้วยหน้าตาจริงจัง ทำให้ซูเหยาเหยาหัวเราะ
“อืม ผู้หญิงของฉัน!”
เด็กสาวสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข จงอี้จ้องมองไปที่ซูเหยาเหยา
“ขอโทษนะ”
ซูเหยาเหยาลูบท้องที่นูนของเธอ การกินมากเกินไปทำให้ปวดท้อง
“โย่วโย่ว…คุณเหยา”
ซูเหยาเหยาออกมาจากห้องน้ำและตกใจเมื่อพบเหยาซื่อที่อ่างล้างหน้า แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นสามีของซือโย่ว ทว่าซูเหยาเหยายังคงรู้สึกกลัวเขาอยู่
“ผ่อนคลายเถอะ คุณซู รู้สึกดีขึ้นไหม?”
ซูเหยาเหยาตกตะลึงเล็กน้อย พบว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วมากขึ้น
“ฉันสบายดีค่ะ..”
“คุณซู ดูเหมือนว่าคุณจะมีความสัมพันธ์พิเศษกับภรรยาของผม”
เหยาซื่อกล่าวอย่างจงใจ
“เราโตมาด้วยกันค่ะ”
ซูเหยาเหยาแสร้งทำเป็นสงบ ทว่าฝ่ามือของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อเนื่องจากความกังวลใจ
“โว้ว! ค่อยยังชั่ว! คุณคงรู้สินะว่าภรรยาของผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน เพราะงั้นอย่าทำให้เธอใจสลายล่ะ”
เหยาซื่อยกมือแห้ง ๆ ขึ้น อย่างสุภาพให้กับซูเหยาเหยา และเดินกลับไปที่ห้องอาหารส่วนตัว
ซูเหยาเหยาหนาวสั่นด้วยความงงงวยกับคำพูดของเขา ‘เขารู้แล้วใช่ไหม? ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับจงอี้?’
ในห้องซือโย่วกำลังดื่มน้ำผลไม้ ขณะที่จ้องมองตรงไปที่จงอี้
“ซือโย่ว ทำไมมองฉันอย่างนั้นล่ะ”
จงอี้อดไม่ได้ที่จะถามเพราะรู้สึกไม่สบายใจที่ถูกจ้องมอง
“พูดตรง ๆ เลยนะ คุณมีอะไรกับเหยาเหยางั้นเหรอ?”
ความจริงแล้วซือโย่วไม่ใช่คนโง่ เธอสังเกตเห็นปฏิสัมพันธ์ที่ผิดปกติทั้งหมดระหว่างพวกเขา
“ฉัน…ซือโย่ว คุณนี่ฉลาดจริง ๆ”
ดูเหมือนว่าซือโย่วจะเป็นคนช่างสังเกต ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาจะพูดแบบข้าม ๆ ไปได้
“ซือโย่วคุณช่วยอะไรฉันหน่อยสิ” จงอี้มองซือโย่วด้วยความเสียใจ ซือโย่วเอนหลังด้วยความรังเกียจ
“ไม่มีทาง! เป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณ!”
ซือโย่วไม่เพียงแต่ปฏิเสธคำวิงวอนของจงอี้เท่านั้น แต่ยังทำลายความหวังของเขาอีกด้วย
“ทำไมล่ะ?”
ซือโย่วส่ายหน้า ซูเหยาเหยาคู่ควรกับผู้ชายที่รักเธอและดูแลเธอไปตลอดชีวิตแทนที่จะเดินบนเส้นทางที่ผิด
แม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเหยาซื่อจะก้าวหน้าไปมากและเหยาซื่อสัญญาว่าจะรักเธอ แต่ความจริงที่ว่าสามีของเธอรักผู้หญิงคนอื่น เมื่อพวกเขาแต่งงานกันก็ทำให้เธอมีปัญหามาก ไม่ต้องพูดถึงจงอี้ที่เป็นคนเสเพลแค่ไหนในสายตาเธอ เขารายล้อมไปด้วยผู้หญิงมากมาย เขาอาจไม่มีอะไรดีนอกจากไตของเขา