ฉัน....เป็นเจ้าสาวจอมปลอม / สามีอัปลักษณ์ของฉัน - บทที่ 686 แต่ว่าคุณพ่อรักคุณแม่

มองข้ามเรื่องที่มู่สือยั่นที่โทรมา ไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้นจนกระทั่งถึงวันที่รุ่งขึ้นของวันส่งท้ายปีเก่า

เช้าตรู่ของวันส่งท้ายปีเก่า มู่น่อนน่อนพาเฉินมู่เลือกวัสดุอาหารพร้อมกัน

มู่น่อนน่อนนำผักที่เฉินมู่ชอบทานมาวางไว้ในตะกร้า และยังย้ายเก้าอี้เล็ก ๆ มาวางไว้ด้านหน้าอ่างล้างจานให้กับเฉินมู่ ให้เธอได้ล้างผักด้วยตัวเอง

ส่วนมู่น่อนน่อนยืนล้างผักอยู่ด้านหน้าอ้างล้างจาน ทั้งสองคนต่างคุยกันเป็นระยะ ๆ

เฉินมู่ดูฉลาดกว่าแต่ก่อนขึ้นเยอะ แต่ยังคงเป็นภาษาประสาเด็ก ๆ ดูน่ารักมาก

พูด ๆ อยู่ จู่ ๆ เฉินมู่ได้ถามมู่น่อนน่อนขึ้น “คุณพ่อจะมาเมื่อไรคะ คืนนี้เหรอคะ”

ตอนที่อยู่บ้านนั้น เฉินถิงเซียวไปทำงานที่บริษัท มักจะกลับบ้านตอนดึก ๆ เป็นประจำ จนกลายเป็นความทรงจำของเฉินมู่ ว่าคุณพ่อชอบปรากฏตัวตอนกลางคืน

มู่น่อนน่อนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงได้อธิบายกับเฉินมู่ว่า “ไม่ค่ะ คุณพ่อไม่มาจ้ะ คุณพ่อมีธุระ”

“แต่ว่า คุณแม่เพิ่งบอกเองว่าปีใหม่ทุกคนต้องอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ทำไมคุณพ่อถึงไม่มาล่ะคะ” เฉินมู่เบิกตาโตมองมาทางมู่น่อนน่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

มู่น่อนน่อนจึงเงียบลงไป เธอจะอธิบายกับเฉินมู่อย่างไรดี เธอกับเฉินถิงเซียวจะไม่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแล้ว

“เพราะเหตุผลบางอย่าง แม่กับคุณพ่อจึงไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก แม่กับคุณพ่อไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันแล้ว” มู่น่อนน่อนอยากจะใช้คำพูดง่าย ๆ อธิบายให้กับเฉินมู่

คิ้วน้อย ๆ ของเฉินมู่ได้ขมวดขึ้น เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวขึ้น “ทำไมถึงไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันคะ หรือว่าเขาไม่ใช่เป็นคุณพ่อหนู”

มู่น่อนน่อนส่ายหน้าแล้วยิ้ม “แน่นอนว่าคุณพ่อเป็นครอบครัวเดียวกันกับหนู เมื่อกี้แม่หมายถึงแม่กับคุณพ่อไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันแล้ว”

เฉินมู่พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจไม่เข้าใจ

มู่น่อนน่อนนึกว่าเธอเข้าใจแล้ว และก็ยอมรับคำพูดของเธอ

แต่สักพัก เฉินมู่ก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองมาทางเธอ “แต่ว่าคุณพ่อรักคุณแม่”

“อะไรนะ” มู่น่อนน่อนคิดไม่ถึงว่า เฉินมู่จะพูดคำเหล่านี้ได้

“ในทีวี คุณพ่อล้วนรักคุณแม่”

มู่น่อนน่อนนึกขึ้นได้ มีช่วงหนึ่งที่เฉินมู่ชอบดูการ์ตูนมาก

ในการ์ตูนนมักจะปรากฏคำพูด”คุณพ่อรักคุณแม่”เป็นประจำ

มู่น่อนน่อนยังคิดไม่ออกว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี เฉินมู่ก็กล่าวต่อว่า “คุณพ่อไม่รักคุณแม่แล้วเหรอคะ ดังนั้นพวกท่านจึงไม่ได้เป็นครอบครัวเดียวกันอีก”

มู่น่อนน่อนอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี

เฉินมู่เหมือนจะพูดไม่ผิด

โลกของเด็กน้อยช่างบริสุทธิ์มาก พวกเขาเข้าใจในเรื่องต่าง ๆ ก็มีเพียงสองด้านเท่านั้น

ถูกหรือผิด ขาวหรือดำ

“ใช่จ้ะ หนู……” เสียงกริ่งประตูดังขึ้นขัดจังหวะคำพูดของมู่น่อนน่อน

เฉินมู่ดวงตาเป็นประกาย หันมามองทางมู่น่อนน่อนแล้วยิ้ม “คุณพ่อมาแล้ว!”

เมื่อพูดจบก็กระโดดลงจากเก้าอี้วิ่งไปด้านนอกห้องครัว เพื่อจะไปเปิดประตู

“มู่มู่ ช้า ๆ หน่อย” มู่น่อนน่อนรีบเดินตาม กลัวว่าวิ่งเร็วแล้วจะล้มหัวคะมำ

เฉินมู่วิ่งมาถึงที่ประตู ยืนเขย่งปลายเท้าด้วยความพยายามจนแตะโดนลูกบิดประตู และหมุนลูกบิดประตูอย่างแรงเพื่อเปิดประตู

มู่น่อนน่อนมองดูอยู่ข้าง ๆ อดสงสารในใจไม่ได้

เฉินมู่เปิดประตูด้วยความดีใจขนาดนี้ คงคิดว่าเป็นการมาของเฉินถิงเซียว

แต่คนที่อยู่นอกประตู เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเฉินถิงเซียว

มู่น่อนน่อนทนเห็นเฉินมู่ผิดหวังไม่ได้ แต่ก็ทำได้เพียงดูเฉินมู่ผิดหวัง

มู่น่อนน่อนหมุนลูกบิดเบา ๆ ก็สามารถบิดออก เฉินมู่ตัวเล็ก ๆ แทบจะห้อยต่องแต่งอยู่บนลูกบิดประตู และใช้ความพยายามอยู่สักพักถึงจะเปิดลูกบิดออก

เมื่อประตูถูกเปิดแง้ม ปลายเท้าที่เขย่งอยู่ของเฉินมู่ได้วางราบลงกับพื้น เธอชะเง้อมองออกไปด้านนอก

มู่น่อนน่อนก็ลุ้นด้วยความสงสัยว่าจะเป็นใครกันที่มา อยากจะก้าวไปด้านหน้าช่วยเฉินมู่เปิดประตู

แต่ว่าเธอยังไม่ทันได้ก้าวมาด้านหน้า ก็เห็นเฉินมู่ชะงักอยู่กับที่ จากนั้นก็ตะโกนขึ้นด้วยความดีใจ “คุณพ่อ!”

สมองของมู่น่อนน่อนว่างเปล่าไปชั่วขณะ เป็น……เฉินถิงเซียว?

หลังจากที่เฉินมู่เรียก “คุณพ่อ” ก็ได้เปิดประตูให้กว้างขึ้น และก็กระโจนใส่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงด้านหน้า กอดขาของเขาไว้

มู่น่อนน่อนมองดูใบหน้ารูปงามของชายหนุ่ม ในหัวสมองฉับพลันก็ครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ มากมาย แต่ก็เหมือนกับไม่ได้ครุ่นคิดอะไรเลย ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนใด ๆ

เฉินถิงเซียวโน้มตัวไปอุ้มเฉินมู่ขึ้นมา เขาลองชั่งน้ำหนักเฉินมู่ด้วยสองมือของเขา จากนั้นยกริมฝีปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่เห็นได้ไม่ชัดเจนออกมา น้ำเสียงอบอุ่น “น้ำหนักเพิ่มอีกแล้ว”

เฉินมู่ถูใบหน้าของเฉินถิงเซียวราวกับว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณพ่อผอมลงนะคะ” คำพูดของเฉินมู่อันที่จริงก็เป็นคำพูดที่มู่น่อนน่อนอยากจะพูด

เฉินถิงเซียวพบรักครั้งใหม่ น่าจะมีความสุขถึงจะถูก ทำไมถึงผอมลงไปล่ะ

ผอมกว่าครั้งก่อนที่เจอเสียอีก

เฉินถิงเซียวเดิมทีก้มหน้าคุยกับเฉินมู่ เวลานี้ได้เงยหน้าขึ้นมามองทางมู่น่อนน่อนฉับพลัน

วินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองนั้น มู่น่อนน่อนได้หรี่ตาลงเพื่อปิดซ่อนอารมณ์ในดวงตา

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยืนอยู่ข้างประตู แล้วกล่าวเบา ๆ อย่างราบเรียบ “เข้ามาก่อนเถอะ ด้านนอกหนาว”

ในบ้านมีฮีตเตอร์ เธอกับเฉินมู่ต่างใส่เสื้อบาง ๆ

เฉินถิงเซียวมองมู่น่อนน่อนอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วอุ้มเฉินมู่สาวเท้าก้าวเดินเข้ามาด้านในบ้าน

มู่น่อนน่อนปิดประตูที่อยู่ด้านหลังเขา แล้วเดินตามเข้ามา

เข้ามาในบ้าน เฉินมู่ดิ้นอยากจะถลาลงมาจากตัวของเฉินถิงเซียว “หนูกำลังล้างผักอยู่ค่ะ”

เธอพลางพูดพลางดึงเฉินถิงเซียวเดินไปที่ห้องครัว

เฉินถิงเซียวตามเฉินมู่เดินเข้าไปในห้องครัว ก็เห็นผักที่อยู่ในอ่างล้างจาน และเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงด้านหน้า

ก่อนหน้านั้นเขาเคยพักอยู่ที่นี่ช่วงระยะหนึ่ง จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่

“คุณแม่ล้างผักเยอะกว่าหนู คุณพ่อช่วยคุณแม่นะ” เฉินมู่ชี้ไปทางผักข้าง ๆ ที่มู่น่อนน่อนยังล้างไม่เสร็จ

มู่น่อนน่อนเข้ามาได้ยินคำพูดนี้ของเฉินมู่พอดี เธอเดินสองก้าวมาด้านหน้า แล้วยืนอยู่ด้านหน้าอ่างล้างหน้า บังสายตาของเฉินถิงเซียว “เอาน้ำไหม”

“อืม” เฉินถิงเซียวพยักหน้า

“อย่างนั้นก็ดีค่ะ คุณออกมา ฉันจะรินน้ำให้” มู่น่อนน่อนหันมามองทางเฉินมู่อีกครั้ง “แม่จะออกไปรินน้ำให้คุณพ่อ หนูอย่าดื้อนะ อย่าทำให้แขนเสื้อเปียกล่ะ”

เฉินมู่พยักหน้าอย่างงุนงง “ค่ะ”

มู่น่อนน่อนเดินออกจากห้องก่อน

เธอเดินไปที่หน้าต่างที่อยู่ไกลจากห้องครัวพอสมควร แน่ใจว่าเฉินมู่จะมองไม่เห็นที่นี่ และก็ไม่ได้ยินคำพูดที่เธอจะคุยกับเฉินถิงเซียว จึงได้หยุดชะงักลง

เธอหันไปมองเฉินถิงเซียวที่เดินตามมา น้ำเสียงเย็นชา “คุณมาทำไม”

“วันส่งท้ายปีเก่า” เฉินถิงเซียวยืนอยู่ด้านหน้าเธอ น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่กลับทำให้หัวใจของมู่น่อนน่อนร้อนรนอย่างอธิบายไม่ถูก

“คุณมีนัดไม่ใช่เหรอ เวลาเช่นนี้คุณน่าจะอยู่ฉลองกับซูเหมียนถึงจะถูก มาที่นี่ทำไม” ทันทีที่คำพูดเปล่งออก มู่น่อนน่อนก็อดไม่ได้ที่จะกัดลิ้นของตัวเอง

คุยอยู่ดีๆ ไปเอ่ยถึงซูเหมียนทำไม!

กลัวเฉินถิงเซียวไม่รู้เหรอว่าเธอคอยสนใจความเคลื่อนไหวของเขา?

เธอได้ทำสิ่งต่าง ๆ มากมายที่เฉินถิงเซียวอาจเตรียมพร้อมที่จะหัวเราะเยาะ แต่เฉินถิงเซียวกลับทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินเธอเอ่ยถึงซูเหมียน และได้ข้ามประโยคตรงกลางนั้นไปแล้วกล่าวขึ้น “ได้ยกเลิกการนัดกะทันหัน ก็เลยมาฉลองส่งท้ายปีเก่ากับมู่มู่”

เขาเพิกเฉยต่อคำพูดประโยคกลางนั้นที่เธอเอ่ยถึงซูเหมียน ทำให้มู่น่อนน่อนรู้สึกเหมือนเขาจะมอบบันไดให้เธอได้เดินลง

ถึงแม้เธอจะไม่อยากฉลองส่งท้ายปีกับเฉินถิงเซียวที่นี่ แต่ว่าเขาได้มาแล้ว และมู่มู่ก็มีความสุขมาก เธออยากจะฉลองวันส่งท้ายปีด้วยกันกับมู่มู่…..