GODFATHER OF CHAMPIONS - ตอนที่ 144
บทที่ 144: สถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันกับฤดูกาลที่แล้ว
“เดส ผมไม่ต้องการให้เรื่องแบบนี้มาขัดจังหวะการแข่งขันของผม”
“อืม?”
“ผมต้องการให้การแข่งขันกลับมาอีกครั้งในช่วงเวลาที่เหลือ! ผมต้องการให้แฟนๆที่เยาะเย้ยและอับอายขายหน้าเรารวมถึงผู้จัดการที่งี่เง่าคนนั้นตระหนักถึงผลที่ตามมาของพวกเขาสำหรับการทำเช่นนี้!”
ถังเอินก้มศีรษะลงและมองดูนาฬิกา ก่อนจะเดินไปที่ผู้ตัดสินคนที่สี่
“ผมแนะนำให้เราไปพักครึ่งก่อนเวลา” ถังเอินชี้ไปที่สนามและพูดกับผู้ตัดสินที่สี่ว่า “ตอนนี้เหลือแค่ 1 นาทีก่อนจะจบการแข่งขันในครึ่งแรก
ผมไม่ต้องการให้ผู้เล่นของผมรอในสนามแบบนั้นต่อไปใครจะรู้ล่ะ” ถ้าแฟนบอลที่บ้าคลั่งพวกนั้นฝ่าด่านตำรวจมาทำร้ายผู้เล่นของผม คุณจะรับผิดชอบไหม
เราจะกลับไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่ให้ตำรวจจัดการ !” คำถามที่ถูกตั้งขึ้นทำให้เหงื่อที่หน้าผากของผู้ตัดสินคนที่สี่ไหลออกมาอย่างมาก
แม็คเลียรี่ผู้จัดการทีมของมิลล์วอลล์ก็เข้าหาผู้ตัดสินที่สี่พร้อมกันเพื่อแสดงความคิดเห็นแบบเดียวกัน
เนื่องจากผู้จัดการทีมของทั้งสองทีมขอพักครึ่งแรก จากนั้นผู้ตัดสินทั้งหมดจึงหารือกัน หลังจากนั้นก็เป่านกหวีดข้างสนาม ส่งสัญญาณจบครึ่งแรก
ผู้เล่นจากทั้งสองทีมเริ่มวิ่งไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และเห็นได้ชัดว่าพวกเขายังรู้สึกว่าการอยู่ในสนามเป็นสิ่งที่อันตรายมาก การจลาจลของแฟนๆควรปล่อยให้ตำรวจจัดการ แม้ว่าพวกเขาจะยังคงอยู่ในสนาม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ผู้เล่นทุกคนเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แม้แต่ผู้เล่นสำรองซึ่งน่าจะอุ่นเครื่องในสนามในช่วงพักครึ่งก็ยังถูกวอล์คเกอร์เรียกตัวไป คงจะบ้ามากถ้าพวกเขาจะวอร์มอัพต่อในสถานการณ์เช่นนี้
ถังเอินยืนอยู่ที่ประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าและเฝ้าดูผู้เล่นวิ่งเข้ามาในห้องโดยก้มศีรษะลง
เมื่อเทียบกับผู้เล่นน็อตติงแฮม ฟอเรสต์ที่ตกต่ำ ผู้เล่นมิลล์วอลล์ที่เป็นผู้นำนั้นตื่นเต้นมาก แม้ว่าจะมีการจลาจลเกิดขึ้น แต่อารมณ์ของพวกเขาแทบไม่ได้รับผลกระทบ
มีแม้กระทั่งคนที่ตั้งใจหัวเราะเสียงดังขณะพูดคุยเกี่ยวกับเป้าหมายของเคฮิลล์ขณะเดินผ่านห้องแต่งตัวของน็อตติงแฮม ฟอเรสต์ เช่น เควิน มัสกัต กองหลังชาวออสเตรเลียของพวกเขา
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอันไม่พึงประสงค์ถังเอินก็จ้องเขา เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าถังเอินจ้องมาที่เขา เขาถึงกับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะจากไปพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมแล้วหัวเราะ
ถังเอินหันศีรษะไปรอบๆ และปิดประตูหลังจากเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่งผลให้เสียงหัวเราะและเสียงรบกวนจากภายนอกเงียบลง
เมื่อมองไปที่ห้องที่เต็มไปด้วยผู้เล่นที่หดหู่ ถังเอินรู้สึกราวกับว่าเขาได้ย้อนเวลากลับไป นี่เป็นฉากที่เขาเห็นเมื่อมาถึงที่นี่ครั้งแรกในเดือนมกราคม
แน่นอนว่ามีบางแง่มุมที่แตกต่างกันออกไป เช่นถังเอินกำลังสูญเสียและไม่รู้ว่าอนาคตของเขาจะเป็นอย่างไร ในขณะนั้นราวกับว่าเขากำลังจมน้ำและเขาต้องการจับทุกอย่างที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ แม้ว่าจะเป็นฟางก็ตาม
และตอนนี้? เขามีเป้าหมายที่จะพยายามอย่างหนักเพื่อไปให้ถึง และเขารู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ รวมถึงสิ่งที่เขาควรจะทำ เขาจะไม่สูญเสียอีกต่อไป
“นี่คือเส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์ เส้นทางสู่การเป็นแชมป์ของเขา”
ทุกคนก้มหน้าลง ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ในห้องมีแต่ความเงียบ
วอล์คเกอร์มองไปที่ทเวน แต่พบว่าเขาจ้องไปที่ผนังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ราวกับว่ามีบางอย่างที่น่าสนใจมาก
ในที่สุด ใครบางคนไม่สามารถทนต่อบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจได้อีกต่อไปและทำลายความเงียบด้วยการไอ หลังจากนั้น ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ผู้จัดการทีมของพวกเขาอย่างประหลาด
การเคลื่อนไหวแบบนี้ดึงความสนใจของถังเอินกลับคืนมา เขามองไปที่ใบหน้าที่อยากรู้อยากเห็นของผู้เล่นและหัวเราะ “ขอโทษที ผมแค่นึกอะไรบางอย่างได้”
ปัจจุบันในทีมมีผู้เล่นไม่กี่คนที่ไม่ได้อยู่ภายใต้เขาในฤดูกาลที่แล้ว พวกเขาคือเรบรอฟ, แกเร็ธ เทย์เลอร์, กุนนาร์สสัน และ แดนนี ซอนเนอร์ ถังเอินต้องการแจ้งให้พวกเขาทราบถึงสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันในฤดูกาลที่แล้ว
จากนั้นเขาก็ได้เล่าถึงสถานการณ์ในฤดูกาลที่แล้วให้ผู้เล่นทุกคนฟังหลังจากนั้นเขาก็ปลุกขวัญกำลังใจของผู้เล่นทุกคนให้กลับคืนมาและพร้อมที่จะต่อสู้กับการแข่งขัน
“ไมเคิล! แอนดี้! คนอื่นๆด้วย คุณได้ยินพวกนั้นร้องเพลงหรือเปล่า” ถังเอินถามเสียงดัง
“ผมได้ยินแล้ว” แอนดี้ตอบเบาๆ
“พวกคุณคิดว่าไง?”
“ผม.. ผมแทบรอไม่ไหวที่จะฆ่าไอ้พวกนั้น!” ดอว์สันพูดขณะกำหมัดและกัดฟัน ผู้เล่นของน็อตติงแฮม ฟอเรสต์คนอื่นๆ ก็โกรธไม่แพ้กัน คนเหล่านี้ล้วนประสบความเจ็บปวดจากการล้มเหลวในการเลื่อนตำแหน่งในฤดูกาลที่แล้ว
“ผมด้วย” ถังเอินพยักหน้าและพูด “แต่เราไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ แต่เราสามารถใช้วิธีอื่นในการสอนบทเรียนให้พวกเขาได้”
ผู้เล่นทุกคนเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ทเวน อันที่จริง พวกเขารู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงอะไร แต่พวกเขาตั้งตารอที่จะได้ยินคำพูดเหล่านั้นโดยตรงจากปากของทเวน
“พวกมันกล้าโรยเกลือใส่บาดแผลของเราเพื่อหวังจะให้เราโกรธและสูญเสียจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ และยอมจำนนต่อพวกเราเอง!
พวกเขาคิดว่าพวกเขาทำสำเร็จแล้ว! ตอนนี้เราเสียไป 1 ประตูผมกล้าเดิมพันได้เลยว่าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของพวกเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ!”
“ถังเอินทุบประตูอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงดังขึ้น”
“พวกเราถูกพวกเขาดูหมิ่น!” รวมถึงแฟนๆแม้แต่คนตายก็ยังต้องถูกดูหมิ่น!”
แบม! อีกหมัดหนึ่งกระแทกประตู
“แต่อีกไม่นานพวกเขาจะเสียใจที่ทำเช่นนั้น! เมื่อพวกเขาทำให้เราโกรธ!”
แบมนอกจากเสียงกระแทกจากหมัดของถังเอินที่ทุบประตูแล้ว ทุกคนมองไปยังผู้จัดการทีมที่แทบจะบ้า
และเสียงกระแทกที่ได้ยินทุกครั้งราวกับว่าหัวใจของพวกเขาถูกชก พวกเขาถูกบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่านี่คือความหมายของความอัปยศ!
แบม—แบม—แบม—!
เสียงคำรามของโทนี่ ทเวนดังก้องไปทั่วทั้งห้อง หมัดซ้ายของเขาดูราวกับว่าเป็นแท่งเหล็กที่ถูกไฟไหม้เป็นสีแดง
ในขณะที่ประตูโลหะของห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสั่นไหวและส่งเสียงคร่ำครวญหลังจากถูกหมัดของทเวนทุบอย่างต่อเนื่อง
ทุกคนในที่นี้ตกตะลึงกับเจตนาฆ่าของเขา…