Gate of God - ตอนที่ 390 ในที่สุด เราก็ได้พบกัน

Gate of God
ตอนที่ 390 ในที่สุด เราก็ได้พบกัน
มันเป็นการท้าทาย ฟาง เจิ้งจือ อย่างชัดเจน
แต่ ฟาง เจิ้งจือ ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เพราะว่า…
เขามองเห็นแสงบางอย่าง
เมื่อเทียบกับแสงก่อนหน้านี้ แสงนี้มันออกเป็นสีแดง
มันแดงราวกับสีเลือดพุ่งลงมาจากท้องฟ้า
ถ้ามีคนบอกว่าคมดาบของ ฟาง เจิ้งจือ ก่อนหน้านี้
เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่า ถ้าอย่างนั้นแสงสี
แดงเลือดอันนี้มันให้ความรู้สึกหนาวเย็นเหมือนมา
จากขุมนรก
ทันทีที่ เถิง ซือเซิง และทหารหมาป่าเขาเงินทั้ง 500
นายเห็นแสงนี้ พวกเขาถึงกับตกตะลึงในสิ่งที่เห็น
เพราะเห็นได้ชัดเลยว่าแสงนี้ไม่ได้พุ่งหา ฟาง เจิ้งจือ
แต่มันกลับพุ่งตรงไปยังปีศาจทั้ง 6 ตน!
เขาคือใครกัน?!
นี้เป็นสิ่งที่ เถิง ซือเซิงและคนอื่นๆเริ่มคิด อย่างไรก็
ตามนี้ไม่ใช่สิ่งที่ วู่ เฟิง ,เฉิน เฟยยู่ และเหล่า
นักปราชญ์คนอื่นคิดกัน เพราะเมื่อได้เห็นแสงนี้
ส่องสว่างขึ้น พวกเขาก็รู้ทันทีว่ามันมากจากใคร!
ในขณะเดียวกัน เหล่าปีศาจทั้ง 6 ตนสังเกตุเห็นแสง
สีแดงเลือดกาลังพุ่งมาหาพวกเขา
ตอนนี้พวกเขาได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของ
ฟาง เจิ้งจือ อยู่ ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าทุกๆอย่าง
จบลงแล้ว อย่างไรก็ตามในความเป็นจริงดูเหมือนว่า
สิ่งต่างๆเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
“บัดซบ!”
ไม่มีเสียงดังกระหึ่มขึ้นแต่อย่างใด เพราะเมื่อแสง
สีแดงพุ่งลงบนร่างของเหล่าปีศาจทั้ง 6 ตนมันไม่ได้
ระเบิดออก แต่มันกลับตัดผ่านบางส่วนของร่างกาย
พวกเขา
ดาบในมือแตกออกเป็นเศษเล็กเศษน้อย แขนของ
ปีศาจบางตนขาดออกเป็นสองส่วน
ที่สาคัญไปกว่านั้นมันมีรอยแตกเล็กๆน้อยๆปรากฏ
ขึ้นบนผนังกาแพงของหุบเขาสายลม รอยแตกเหล่านี้
ดูเหมือนจะอยู่บริเวณที่ปีศาจทั้งหกกาลังพยายาม
ปีนขึ้นไปบนกาแพงอยู่
ดังนั้น …
ปีศาจทั้ง 6 ที่กาลังปีนข้ามกาแพงภูเขาจึงร่วงตกลง
มา พวกเขาตกลงมาท่ามกลางทหารนับพัน
ในเวลาเดียวกัน ร่างๆหนึ่งค่อยๆปรากฏตัวขึ้น
เหนือจุดที่พวกปีศาจยืนอยู่บนกาแพงหุบเขาสายลม
เขาสวมชุดคลุมสีดาและถือพัดอยู่ในมือขณะที่ใช้
เขตแดนภูเขาและแม่น้า
ฟาง เจิ้งจือ อดที่จะถามไม่ได้จริงๆ
“เหยียน ซิว เจ้าไม่หนาวหรือ?”
อย่างไรก็ตาม ท่าทีของ เหยียน ซิว ดูแล้วไม่ได้
ต้องการจะตอบคาถามนี้ เขามีท่าทีที่เยือกเย็นเช่น
เคย อย่างไรก็ตามภายในความหนาวเย็นนี้ ก็เต็มไป
ด้วยความเย่อหยิ่ง
ฟาง เจิ้งจือ รู้ดีว่า เหยียน ซิว กาลังคิดอะไรอยู่
ทั้งหมดที่เขาทาคือการมอบของขวัญให้เขาในโอกาส
ที่ได้พบกันอีกครั้ง
ป้องกันการหลบหนีของปีศาจเพียงไม่กี่ตัว มันจาเป็น
ด้วยหรือ?
ถ้าไม่ได้การโจมตีของเขาในตอนแรก เหยียน ซิว จะ
สามารถสอยร่างของพวกปีศาจให้ตกลงมาได้อย่าง
ราบรื่นหรือไม่?
ฟาง เจิ้งจือ ไม่ได้พูดออกมา เพราะในหัวใจของเขา
สิ่งที่เขาต้องการจะพูดมากที่สุดคือ “ข้ารู้ดีว่าเจ้าจะ
มาที่ถิ่นฐานวานรน้าแข็งเพื่อรวมตัวกับข้าอย่าง
แน่นอน!”
“เข้าไปเลย!”
“ทุกคนเข้าไปจับพวกปีศาจไว้!”
“พวกเราจะไม่ปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!”
เมื่อแม่ทัพเห็น เหยียน ซิว เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขา
ไม่รู้สึกตกใจ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาต้องการ
มากกว่าคือการจับกุมปีศาจทั้ง 6 ตนที่กาลังได้รับ
บาดเจ็บอบู่
นั้นคือสิ่งที่พวกเขาต้องทา
“เหยียน ซิว!”วู่ เฟิง มองขึ้นไปที่ร่างบนกาแพงหุบเขา
และลดขลุ่ยที่ปากลงไว้เพียงแค่ถือเอาไว้ ในสายตา
ของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่นและความหดหู่ใจ
ในระหว่างการทดสอบด้านปัญญา เหยียน ซิว ได้ที่
3 แล้วก้าวขึ้นไปอยู่เหนือตัวเขา
นี่เป็นเรื่องที่ทาให้เขารู้สึกขมขื่นมาก ดังนั้นในการ
ทดสอบการต่อสู้ เขาให้ความสาคัญกับการ
เคลื่อนไหวของ เหยียน ซิว เป็นอย่างมาก กองทัพ
6,000 นายเคลื่อนพลอยู่ตลอดเวลา พวกเขาไม่เคย
หยุดเป็นหลักเป็นแหล่ง
วู่ เฟิง รู้เรื่องนั้นดี เพราะฉะนั้นเขาคิดว่าเขา
เหนือกว่า เหยียน ซิว ในการทดสอบการต่อสู้ เพราะ
ในตอนนั้นเขาเองได้ครอบครองถิ่นฐานหลักถึง 2
แห่งและมีทหารอีก 2 กองทัพ
แต่อย่างไรก็ตามในพริบตาเดียว
เมื่อพวกเขาได้พบกันอีกครั้ง เขากลับถูกตัดออกจาก
การแข่งขันเสียแล้ว นอกจากนี้ เขายังเกือบจะถูกเผ่า
ปีศาจลอบสังหารอีก นั้นเป็นสิ่งที่ทนรับไม่ได้
และเมื่อเขามองไปยัง เหยียน ซิว?
เขายืนอยู่บนกาแพงภูเขา โบกพัดประจาตระกูล
อย่างช้าๆ กับการโจมตีเพียงครั้งเดียว ที่ทาให้ปีศาจ
6 ตนที่กาลังหลบหนีร่วงลงสู่พื้นได้ วู่ เฟิง จะทาใจให้
เป็นสุขได้อย่างไร ในการพบกันอีกครั้งแต่ตัวเขา
นั้นเองกลับด้อยกว่าทุกอย่าง?
เมื่อเทียบกับความไม่พอใจของ วู่ เฟิง เห็นได้ชัดเลย
ว่า เฉิน เฟยยู่ นั้น….
ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจเลยว่าทาไม ฟาง เจิ้งจือ
ถึงยิงศรไปทางเขา อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ วู่ เฟิง
เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของนายน้อยหลี่ เฉิน เฟยยู่
ก็เข้าใจอย่างสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตาม …
เขาไม่ใช่ วู่ เฟิง เขาไม่เข้าใจถึงเต๋าแห่งดนตรี ดังนั้น
เขาจึงไม่สามารถทาตัวเองให้เป็นประโยชน์ได้
อย่างไรก็ ในตอนนี้ตามทุกอย่างแตกต่างออกไป
ปีศาจทั้ง 6 ตนถูกจับโดย เหยียน ซิว ดังนั้นถ้าเขา
ไม่ได้แก้แค้นตอนนี้เขาคงไม่ใช่ เฉิน เฟยยู่ อีกต่อไป
เฉิน เฟยยู่ กระโจนออกไป
เขารู้สึกว่านี้เป็นโอกาสที่แท้จริงแล้ว ที่จะทาให้เขาได้
เป็นคนโด่งดัง เขาตัดสินใจจะสู้กับปีศาจทั้ง 6 ด้วย
ตัวคนเดียว และจะทาให้ทุกได้เห็นถึงพลังระดับ
อภินิหารที่แท้จริงของเขา เรื่องนี้จะทาให้พวกเขา
เข้าใจได้อย่างนึง …
เฉิน เฟยยู่ เข้าถึงระดับอภินิหารแล้ว!
ฟาง เจิ้งจือ ไม่มีทีท่าจะเข้าไปหยุด เฉิน เฟยยู่ แม้แต่
น้อย เขากลับเก็บดาบเขาไปในมิติพิเศษแล้วโบกมือ
ให้ เหยียน ซิว ที่ยังยืนอยู่บนกาแพงหุบเขา
แน่นอนว่าคงไม่ต้องพูดถึงชะตาของปีศาจทั้ง 6 ตัวนี้
พวกเขาอยู่ในระดับอภินิหารจริงๆ อย่างไรก็ตามการ
ที่จะหนีออกไปจากการรวมพลังของเหล่านักปราชญ์
ที่อยู่บนพื้น อีกทั้งยังมีพลังของเหล่าทหารอีกหลาย
พันคนที่ยืนห้อมล้อมพวกเขาอยู่นั้น เห็นได้ชัดเจน
เลยว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆอีกต่อไป
และยิ่งไปกว่านั้น เถิง ซือเซิง และพวกที่เหลือก็เข้า
ร่วมในการต่อสู้นี้ด้วย เพราะว่านักรบของดินแดน
ภูเขาทางใต้ต้องการแก้แค้นให้กับเพื่อนนักรบของ
พวกเขาเอง
เฉิน เฟยยู่ อยู่ในระดับอภินิหาร เถิง ซือเซิง ก็อยู่ใน
ระดับอภินิหาร ผลของการต่อสู้ครั้งนี้ได้ถูกกาหนด
ไว้แล้ว
ปีศาจทั้ง 6 ตนได้ถูกจับกุมไว้แล้ว พวกเขาหันไปมอง
ฟาง เจิ้งจือ อีกครั้ง ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้
พวกเขาจะรักษาความภูมิใจของตัวเองเอาไว้
ฆ่าตัวตาย!
เฉิน เฟยยู่ หัวเราะ เพราะเขารู้สึกว่าการแสดง
ความสามารถของเขานั้นค่อนข้างน่าประทับใจ
อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ฟังเสียงของนักปราชญ์ที่อยู่
โดยรอบแม้แต่น้อย
“อะไรกัน?” เฉิน เฟยยู่ ค่อนข้างสับสน เขาอยากจะ
ถามออกไปว่าทุกๆคนที่นี่ตาบอดหรือไงกัน? อย่า
บอกนะว่าพวกเขาไม่ได้สังเกตุเห็นถึงพลังของข้าเลย
ไม่ได้สังเกตุเลยหรือว่ามันต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตามในความเป็นจริง จริงๆแล้วไม่มีใคร
ยกย่องเขาเลยสักคน
หรืออาจพูดได้ว่าไม่มีใครให้ความสนใจกับเขา
สักเท่าไรนัก
เหตุผลนั้นง่ายนิดเดียว เมื่อกลุ่มคนมากมายที่ยืน
ล้อมปีศาจทั้ง 6 และต้องใช้พลังทั้งหมดเพื่อสู้ ใครจะ
มัวมานั่งสนใจว่าใครใช้วิชาอะไร?
มีเพียงสิ่งเดียวในใจของทุกคน นั่นคือข้าควรจะใช้
วิชาอะไรดี!
…
สายลมเริ่มพัดช้าลง
เพราะหลังจากร่างของปีศาจ 6 ตัวถูกย้ายออกไป
แล้วทหารกว่า 40,000 คนได้ออกจากหุบเขาสายลม
และเดินไปยังป้อมปราการขนาดใหญ่ที่ตั้งฐานอยู่
บนพื้นดิน
นั่นคือถิ่นฐานวานรน้าแข็ง 1 ใน 6 ถิ่นฐานหลักของ
ดินแดนภูเขาทางใต้
ก้อนหินสีขาวที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ห้อมล้อมไปด้วย
ทิวทัศน์อันงดงามเช่นเดียวกับน้าแข็งย้อยบนหน้าผา
สองด้านของหุบเขาสายลม
ก้อนเมฆหนาสีดาค่อยๆเคลื่อนที่ปกคลุมเหนือถิ่น
ฐานวานรน้าแข็ง
ด้านหน้าก้อนเมฆสีดานั้นมีคนอยู่ 2 คน ทั้งสองคน
เดินคู่กันไป คนหนึ่งสวมชุดคลุมลายเสือ ในขณะที่
อีกคนสวมชุดคลุมสีดาที่ดูลึกลับ
ฟาง เจิ้งจือ ไม่ได้ถาม เหยียน ซิว ว่าทาไมเขาถึงมา
เพราะเขารู้ดีว่าเมื่อมีข่าวว่า ฟาง เจิ้งจือ จะเข้าโจมตี
ถิ่นฐานวานรน้าแข็งกระจายออกไป เหยียน ซิว จะ
มาแน่นอน
เพียงแต่ เขาไม่คาดคิดเลยว่า เหยียน ซิว จะโผล่มา
ในเวลาที่เหมาะเจาะแบบนี้
เวลาค่อยๆผ่านไป
เมฆสีดาค่อยๆจางหาย
เสียงแปลกๆดังขึ้นจากทางประตูหลักของถิ่นฐาน
วานรน้าแข็ง ประตูบานใหญ่ค่อยๆเปิดออกที่ละน้อย
อย่างไรก็ตามหลังจากประตูถูกเปิดอย่างสมบูรณ์
ไม่มีทหารคนใดเดินออกมา
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ เพราะเมื่อต้อง
เผชิญกับพลังของกองทัพมันมีอยู่เพียงสองวิธี
หนึ่งคือการป้องกัน ในขณะที่อีกฝ่ายโจมตี
ทาไมผู้ป้องกันถึงเปิดประตูหลัก? ตั้งแต่ที่ประตูหลัก
ถูกเปิดออก นั้นก็หมายความว่าพวกเขาต้องการ
เผชิญหน้ากับศัตรู ดังนั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้จะ
ไม่มีทหารแม้แต่คนเดียวได้ยังไง?
นี่เป็นกลยุทธ์เมืองที่ว่างเปล่าอีกแล้วหรือ?
วู่ เฟิง จ้องไปที่ประตูที่ว่างเปล่า และจ้องไปทาง
ฟาง เจิ้งจือ ผู้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก เพราะว่าใน
ความทรงจาของเขาฉากนี้ดูชัดเจนมากจริงๆ
ต้องเผชิญกับกลยุทธ์เมืองร้างของ หนานกง เฮา แล้ว
ฟาง เจิ้งจือ จะทาอะไร
นี่คือความคิดจากสัญชาตญาณของ วู่ เฟิง เพราะเขา
อยากจะรู้ว่า ฟาง เจิ้งจือ จะทายังไงเมื่อได้พบกับ
สถานการณ์ที่เหมือนกับของเขา
อย่างไรก็ตามในความเป็นจริง เมื่อ ฟาง เจิ้งจือ เห็น
ประตูหลักของถิ่นฐานวานรน้าแข็งเปิดออกท่าทีของ
เขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เขาเฝ้าสังเกตการณ์ที่
ประตูหลักอย่างเงียบๆ
ในที่สุด …
เสียงเปิดประตูหลักหยุดลง
ในเวลาต่อมา ร่างๆหนึ่งค่อยๆปรากฏขึ้นที่ประตูหลัก
นักปราชญ์ที่สวมชุดคลุมยาวสีขาวที่ไม่ได้มีท่าทาง
เยือกเย็นมากนัก อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้แสดงความ
ลนลานใดๆ
เห็นได้ชัดว่าร่างที่ยืนอยู่นั้นคือ หนานกง เฮา
อย่างไรก็ตามเมื่อเหล่านักปราชญ์เห็น หนานกง เฮา
ท่าทีของพวกเขาก็แข็งค้างไปชั่วครู่ เพราะในวันนี้
หนานกง เฮา ดูแปลกออกไป
ความไม่ชอบมาพากลนี้ไม่ได้มาจากการแสดงออก
ของสีหน้า หนานกง เฮา แต่เป็นเพราะเขาไม่ได้ขี่ม้า
อยู่ เขากลับยืนนิ่งอยู่บนพื้น
จากนั้น หนานกง เฮา ก็เริ่มเคลื่อนไหว
เขาค่อยๆก้าว เดินออกมาจากประตูหลักของถิ่นฐาน
วานรน้าแข็ง ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง
ราวกับสายน้าในทะเลสาบหยก
อย่างไรก็ตามท่าทีของนักปราชญ์ไม่สามารถสงบนิ่ง
ได้
เพราะพวกเขารู้สึกว่าถ้าตัวเองเป็น หนานกง เฮา
พวกเขาคงจะไม่สงบนิ่งเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน
อย่างน้อยที่สุดเมื่อต้องเผชิญกับทหารเกือบ 50,000
พวกเขาก็ไม่สามารถทาใจให้นิ่งได้แม้แต่น้อย
เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยู่ด้านหลัง หนานกง เฮา เลย
ไม่มีแม้แต่คนเดียว
อย่างไรก็ตามหลังด้านหลังของ หนานกง เฮา
มีดาบอยู่ด้วย ดาบที่ถูกสะพายขวางบนร่างของเขา
ด้ามของดาบเป็นสีขาวบริสุทธิ์ เป็นสีขาวราวกับ
สีของหิมะในฤดูหนาว
ตัวฝักดาบเองก็เป็นสีขาวโพลน
อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับด้ามของดาบ ตัวฝักดาบดู
โปร่งแสงกว่ามาก มันเป็นสีขาวราวกับน้าแข็ง
มันขาวโปร่งและแพรวพราวมากๆ
“ในที่สุด เราก็ได้พบกัน” หนานกง เฮา มองไปที่
ฟาง เจิ้งจือ ที่ยืนอยู่ด้านหน้ากองทัพ และมองไปยัง
เหยียน ซิว ที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟาง เจิ้งจือ แล้วกล่าว
ทักทายอย่างใจเย็น
…………………………………….…………….