เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 410 บุกตะลุย
ลมฝ่ามือทั้งหมดของไม้กระบองสังหารเทพ เมื่อเจอกับฝ่ามือยักษ์ปราณยุทธ์นี้ ก็แตกกระจายในทันที จากนั้นฝ่ามือยักษ์ปราณยุทธ์ก็ผลักอย่างรุนแรงเข้ามา ทำให้ศิษย์เก่าของสำนักศึกษาชังหลานที่ลงมือต้องถอยหลังไปหลายก้าว พร้อมกับสำรอกเลือดออกมาหนึ่งคำ
“บังอาจนัก! กล้าลงมือกับศิษย์ของสำนักศึกษาชังหลานของพวกข้า ความตายอยู่แค่เอื้อม!”
ศิษย์ในกลุ่มศิษย์ชังหลานที่อยู่รอบ ๆ แทบจะพร้อมกันลุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ฝ่ามือจมว่างเปล่า!”
“นิ้วดึงวิญญาณ!”
“ค้อนอากาศว่างเปล่า!”
บรรดาศิษย์สำนักศึกษาชังหลานต่างแสดงวิชาเด็ดของตน ไม่มีการเก็บกำลังแม้แต่น้อย โจมตีหลี่ลี่ด้วยการโจมตีที่มุ่งสังหาร ราวกับต้องการให้หลี่ลี่แหลกเป็นผุยผง
พลังรูปต่อสู้สั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว สร้างความสะเทือนไปทั่วสนาม
ศิษย์ในกลุ่มศิษย์ชังหลานกว่าสิบคนที่มีวรยุทธ์ขอบเขตรูปลักษณ์ทั้งรูปสัตว์และรูปมนุษย์ โจมตีอย่างดุดัน ทั้งพลังกระบี่ แสงดาบ พลังหมัด… ถาโถมเข้ามาราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย
พลังรูปต่อสู้ระเบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังกำลังภายในกระเพื่อม คลื่นพลังปั่นป่วน
ผู้ฝึกฝนทั้งหมดที่ยืนดูอยู่ต่างถอยหลังไปเรื่อย ๆ ทุกคนต่างคาดเดากันว่าหลี่ลี่ผู้นี้เป็นใครกัน? ถึงได้กล้าไม่สนใจพวกศิษย์เก่าของกลุ่มศิษย์ชังหลาน
“แข็งแกร่งไม่มีที่แตก! คมกล้าไร้สิ่งใดต้าน!”
หลี่ลี่โบกฝ่ามือทั้งสองอย่างไม่ใส่ใจ พลังรูปต่อสู้พุ่งทะลักออกมา ด้านหลังปรากฏแขนนับหมื่นสาย
ในชั่วพริบตา เขาก็เปลี่ยนเป็นรูปร่างของพระอรหันต์พันมือ หมัดสั่นสะเทือนฟ้า สั่นสะเทือนฟ้าดิน!
หลี่ลี่หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน แล้วใช้ท่าพื้นฐานของหมัดสั่นสะเทือนฟ้า แม้จะเป็นเพียงท่าเดียวที่ซัดออกไป แต่ก็แทบจะพลิกพื้นดินทั้งหมดขึ้นมาได้
อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก…
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นต่อเนื่อง ศิษย์เก่าของกลุ่มศิษย์ชังหลานกว่าสิบคนถูกซัดกระเด็นออกไปทั้งหมด แต่ละคนล้มลงบนขั้นบันไดแข็งของสำนักศึกษาชังหลาน บางคนร่างกายยังส่งเสียงกระดูกหักดังออกมา
ทั้งหมดถูกหลี่ลี่โค่นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
“ขอบเขตรูปลักษณ์! เขาเป็นยอดฝีมือระดับวรยุทธ์ขอบเขตรูปลักษณ์รูปมนุษย์…”
“ขอบเขตรูปลักษณ์! เป็นขอบเขตรูปลักษณ์รูปมนุษย์จริง ๆ …”
ในทันใดนั้น เสียงนี้ก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วราวกับโรคระบาด ผู้ฝึกฝนมากมายต่างมองมาที่หลี่ลี่ด้วยความอิจฉา เฝ้าดูบุคคลที่เป็นยอดอัจฉริยะเหนือคนธรรมดาผู้นี้
“เด็กอายุเพียงสิบกว่าปี แต่กลับมีวรยุทธ์ถึงขั้นขอบเขตรูปลักษณ์รูปมนุษย์ขั้นสูงสุด เก่งกาจ เก่งกาจจริง ๆ ข้าแม้จะอยู่ในระดับขอบเขตรูปลักษณ์เช่นกัน แต่จะไปถึงขั้นรูปมนุษย์ขั้นสูงสุดได้ ก็ไม่รู้ว่าต้องรออีกกี่ปีกี่เดือน?”
“หาได้ยากในใต้หล้า นี่แหละคืออัจฉริยะที่แท้จริง วรยุทธ์แข็งแกร่งจนเหมือนปีศาจ”
“แต่ถึงแม้จะเป็นอัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมา แต่ด้วยความหยิ่งยโสเช่นนี้ ข้าเกรงว่าแม้จะเข้าสำนักศึกษาชังหลานได้ แต่วันหน้าคงไม่ใช่เรื่องง่าย การไปสร้างศัตรูกับพวกศิษย์เก่าเหล่านี้ ข้าว่าเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวอักษรคำว่า ‘ตาย’ เขียนอย่างไร แค่เล่นงานก็สามารถเล่นงานเขาจนตายได้”
“แต่ก็ไม่แน่เสมอไป อัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมาเช่นนี้ อายุยังน้อยก็มีวรยุทธ์ถึงขั้นสุดยอดของขอบเขตรูปลักษณ์แล้ว พวกอาจารย์และอาจารย์ใหญ่คงรักใคร่เขาจนตามไม่ทัน แน่นอนว่าต้องทะนุถนอมเป็นพิเศษ พวกศิษย์เก่าเหล่านั้นหากขัดแย้งกับเขา เขาก็อาจอาศัยความรักใคร่จากอาจารย์เหล่านั้นเพื่อปกป้องตัวเองได้”
“ก็เป็นเหตุผลเช่นนั้นแหละ”…
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าศิษย์เก่าสำนักชังหลาน หลี่ลี่ก้าวเท้าใหญ่เข้าไปในลานของสำนักศึกษาชังหลาน
ในเวลานี้ เสียงต่อสู้ที่ส่งมาจากประตูได้รบกวนพวกอาจารย์ที่กำลังดูแลการทดสอบภายในสำนัก สายตาของพวกเขาต่างมองมาทางนี้
ทันใดนั้น หลี่ลี่รู้สึกราวกับถูกงูพิษนับร้อยนับพันตัวจ้องมอง ในส่วนลึกของตำหนักใหญ่ ล้วนเป็นยอดฝีมือ สายตาของพวกเขาเปรียบเสมือนดาบคมกริบ การถูกพวกเขาจ้องมองสามารถทำให้ยอดฝีมือระดับขอบเขตรูปลักษณ์ถึงกับล่มสลายได้
แต่หลี่ลี่เพียงแค่เบ้ปากเล็กน้อย ยักไหล่ ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
พวกอาจารย์เหล่านี้ก็เพียงแค่มีวรยุทธ์ระดับขอบเขตอาคมเท่านั้น จะสามารถคุกคามหลี่ลี่ได้อย่างไร
“ไอ้หนู เจ้าเป็นใคร? กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายศิษย์เก่าของสำนักชังหลานของข้า ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียเลย”
ทันทีที่หลี่ลี่เพิ่งก้าวเข้ามาในลาน ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ชายคนนี้ร่างกายค่อนข้างผอม คิ้วเหมือนดาบ ดูแล้วคมกริบยิ่งนัก ผิวหน้าเปล่งประกายเหมือนหยกขาว แต่ไม่ได้ดูซีดเซียวแต่อย่างใด กลับให้ความรู้สึกหนักแน่น แต่ดวงตาของเขาเรียวยาว เหมือนหมาป่าหรือสุนัขจิ้งจอก ดูก็รู้ว่าเป็นคนที่มีความคิดคับแคบ
คนประเภทนี้ มักจะกลายเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ได้
“เจ้าเป็นใคร?”
หลี่ลี่เหลือบมองชายคนนี้ ร่างกายของเขาแผ่กระจายพลังสังหารสีดำออกมาเป็นระลอก เป็นยอดฝีมือระดับขอบเขตอาคมคนสังหาร ดูจากอายุแล้ว ยังเป็นศิษย์อยู่ แน่นอนว่าต้องเป็นระดับสูงของกลุ่มศิษย์ชังหลาน
“ข้าเป็นใคร เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ และเจ้าก็ไม่คู่ควรที่จะรู้ ตอนนี้ข้าให้เวลาเจ้าสามลมหายใจ มีสองทางเลือก หนึ่งคือขอโทษศิษย์เก่าที่เจ้าทำร้าย ชดใช้หินวิญญาณหนึ่งพัน แล้วไสหัวออกไป สองคือถูกข้าสังหารทันที เลือกเอาเถอะ”
ชายคนนั้นพูดเรียบ ๆ น้ำเสียงหยิ่งผยอง