เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 410 ทุ่มสุดกำลัง

แตก! แตก! แตก!

หลี่ลี่ตะโกนด้วยความโกรธแค้น ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมานของสัตว์อสูร

ในสมองของหลี่ลี่ปรากฏภาพของตำราสมบัติสวรรค์และบันทึกสัตว์อสูร ไม่เพียงแต่รู้จักสัตว์อสูรทั้งสี่ตัวนี้เท่านั้น แต่ยังคุ้นเคยกับจุดอ่อนของพวกมันด้วย

นิ้วพิฆาตอสูรอินทุกการโจมตีล้วนแต่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง และทั้งหมดมุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนของสัตว์อสูรเหล่านี้

นิ้วแรก พุ่งเข้าใส่ดวงตาของเหยี่ยวเจาะฟ้า นิ้วที่สอง ทำให้หน้าผากของเสือดาวหางงูเกิดหลุมลึก นิ้วที่สาม ทำให้จุดเก้านิ้วของงูยักษ์หกหัวเกิดหลุมลึกขนาดเท่ากำปั้น นิ้วที่สี่ ทำให้ครึ่งตัวของหนูสายฟ้าถูกระเบิดกระเด็นออกไป

ในเวลาเดียวกัน พลังอินสังหารเหมือนไวรัสที่แพร่กระจาย มันแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อจุดอ่อนถูกโจมตี สัตว์อสูรที่เกิดจากการรวมตัวของพลังต่อสู้ก็สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปเกือบทั้งหมด เมื่อถูกพลังอินสังหารโจมตีซ้ำ พวกมันก็สลายหายไปในพริบตา

หลี่ลี่ลอยตัวลงมาอย่างสง่างาม และรอบ ๆ ตัวนางคือสัตว์อสูรทั้งสี่ที่กลายเป็นควันบางจางไปแล้ว

อ๊ากกก!

เสียงกรีดร้องดังขึ้น เมื่อสัตว์อสูรประจำตัวถูกสังหารในพริบตา ทหารยามเมืองทั้งสี่นายที่มีวรยุทธ์ขอบเขตรูปลักษณ์ระดับสัตว์อสูรก็ตะโกนด้วยความโกรธแค้น ปราณยุทธ์ย้อนกลับ พวกเขาพ่นเลือดออกมาและจิตวิญญาณก็อ่อนแรงลง

ร่างกายลงสู่พื้น หลี่ลี่ไม่ได้หยุด มือทั้งสองสั่นไหวต่อเนื่อง คลื่นพลังนิ้วอันเย็นเยียบพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นตาข่ายยักษ์สองผืน ทันใดนั้นก็ครอบคลุมร่างแท้ร่างแยกทั้งสองไว้ ในพริบตาร่างแท้ร่างแยกทั้งสองก็ตามรอยสัตว์อสูรทั้งสี่ไป

ขึ้นลงเพียงสองสามลมหายใจ หลี่ลี่ก็กำจัดภัยคุกคามที่ประสานงานกันอย่างลงตัวทั้งสัตว์อสูรและร่างแท้ร่างแยกไปจนหมด ความเร็วนั้นไม่อาจเรียกว่าช้าได้เลย แม้แต่ทหารยามเมืองทั้งหกนายที่บาดเจ็บสาหัสก็มองดูหลี่ลี่ด้วยความหวาดกลัว

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ วรยุทธ์ขอบเขตอาคมไม่มีทางแข็งแกร่งขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน”

“ไม่ใช่การซ่อนพลัง แต่เป็นอัจฉริยะ อัจฉริยะแท้ ๆ ”

“แข็งแกร่งเหลือเกิน แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ พวกข้าไร้ความสามารถแล้ว”

“พ่ายแพ้ในการโจมตีเดียว นี่คือความอัปยศของพวกข้า อัปยศจริง ๆ !”

“สู้สุดตัว อย่างมากก็แค่ตาย หกคุกมืดนรก”

คนสุดท้ายซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นหัวหน้าของทั้งหกคน ตะโกนด้วยความโกรธ หยิบอาวุธออกมาจากอกเสื้อ ระดมพลังต่อสู้ทั้งหมดในร่างกายใส่ลงไป โดยไม่มีการป้องกันใด ๆ เลย พุ่งตรงเข้าหาหลี่ลี่

อีกห้าคนก็ประสานงานกันอย่างลงตัว พร้อมกันหยิบอาวุธของตนออกมาและพุ่งเข้ามา

“ไอ้หนุ่ม ไปตายด้วยกันกับพวกข้าเถอะ!”

“ไอ้หนุ่ม แม้จะตาย เจ้าก็ไม่มีทางรอดไปได้”

“ไอ้หนุ่ม กล้าก่อเรื่องกับกองป้องกันเมือง จุดจบของเจ้ามีแค่ความตายเท่านั้น”

ท่ามกลางเสียงตะโกนด้วยความโกรธ ในภาวะเอาชีวิตเป็นเดิมพัน คนเหล่านี้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมาก ในพริบตาก็พุ่งมาถึงตรงหน้าหลี่ลี่

“แสงหิ่งห้อยจะไปสู้แสงตะวันได้อย่างไร”

หลี่ลี่แค่นยิ้ม ร่างกายพลันเคลื่อนไหว วิชาตัวเบาราตรีปีศาจถูกใช้ออกมา แม้จะเป็นเวลากลางวัน ก็ยังเหมือนวิญญาณร้าย ทั่วทั้งลานเล็ก ๆ มีเพียงเงาร่างที่หลงเหลืออยู่ของนางให้เห็น แม้แต่อุยฉือเฉียงที่อยู่ไกลออกไปซึ่งมีวรยุทธ์ขอบเขตอาคมระดับสูงสุดของมนุษย์สังหาร ก็ยังมองไม่ออกว่าร่างแท้ของหลี่ลี่อยู่ที่ไหน

การล้อมโจมตีเป็นหนึ่ง พลังแข็งแกร่ง แต่ตอนนี้จู่ ๆ ก็สูญเสียเป้าหมาย เริ่มแรกเป้าหมายหายไปอย่างสิ้นเชิง จากนั้นก็กลายเป็นเป้าหมายหลายสิบเป้าหมาย แม้จะประสานงานกันอย่างลงตัว ทั้งหกคนก็ยังงุนงงในตอนนี้ แม้แต่จะไม่รู้ว่าเป้าหมายของตนควรมุ่งไปทางไหน

“ไอ้หนุ่ม เจ้ากล้าดีนักหรือ”

เสียงคำรามดังขึ้น แต่อวี่ชื่อเฉียงกลับไม่ได้ลงมือ เพราะเขาไม่สามารถมองเห็นร่างของหลี่ลี่ได้เลย

“จบแล้ว จบแล้ว แค่วรยุทธ์นี้ มังกรเฉียนเทียนก็ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีวันพ่ายแพ้แล้ว” อวี่ชื่อเฉียงถอนหายใจอย่างจนปัญญา

“ฆ่า!”

เสียงคำรามต่ำดังขึ้น หลี่ลี่ตัดสินใจที่จะสังหารคนทั้งหกนี้ จึงลงมือสังหารทันที

เงาร่างปรากฏขึ้นทีละน้อย แต่พร้อมกับการปรากฏของเงาเหล่านี้ ลมนิ้วอันเย็นเยียบก็พุ่งมาราวกับลูกธนูอันแหลมคม

หนึ่งสาย สองสาย สามสาย…

ทั้งหกคนอาจหลบหนึ่งหรือสองสาย หรือแม้กระทั่งสิบกว่าสายของการโจมตีได้ แต่จะหลบการโจมตีที่หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับสายฝนฤดูใบไม้ผลิได้อย่างไร

เสียงกรีดร้องดังขึ้นสลับกันไปมาอย่างฉับพลัน

ตึง ตึง ตึง!

เสียงทึบ ๆ ดังขึ้น ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเพียงสิบกว่าลมหายใจเท่านั้น แต่ทหารยามเมืองทั้งหกนายที่มีวรยุทธ์ระดับขอบเขตรูปลักษณ์ล้มลงบนพื้นทั้งหมด ร่างกายของแต่ละคนเต็มไปด้วยรูเลือด ราวกับตะแกรง

เงาจางหายไป ร่างของหลี่ลี่ปรากฏขึ้น ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับไม่ได้เคลื่อนไหวเลย แต่ตอนนี้ลมหายใจของหลี่ลี่หนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ ในสายตาของอวี่ชื่อเฉียง หลี่ลี่เป็นเหมือนเทพแห่งความตาย จบศึกอย่างรวดเร็ว ที่นี่คือเมืองชางหลาน เมืองหลวงของยุคราชวงศ์เหลียงเป็นที่รวมของผู้แข็งแกร่งของยุคราชวงศ์เหลียงจุดประสงค์ของหลี่ลี่คือการบีบให้อาจารย์หญิงตัดอารมณ์ปรากฏตัว แต่ไม่ใช่การท้าทายนักฝึกฝนทั้งหมดของยุคราชวงศ์เหลียงไม่ใช่แค่เขา แม้แต่ผู้ที่บรรลุถึงขั้นราชาการต่อสู้ก็คงไม่กล้าหยิ่งผยองเช่นนั้น

ดังนั้นหลี่ลี่ต้องจบศึกอย่างรวดเร็วทุกครั้งที่ลงมือ มิฉะนั้นหากถูกล้อมไว้ ก็จะเป็นอันตรายอย่างยิ่ง เขาจึงใช้พลังทั้งหมดในการโจมตี

แม้จะลงมือเพียงสองครั้ง แต่หลี่ลี่ก็ใช้พลังกายไปเกือบครึ่งแล้ว หากไม่มีศิลาจิตสงบและปราณยุทธ์จากศิลาสุขาวดีคอยสนับสนุน ตอนนี้ปราณยุทธ์ของหลี่ลี่คงหมดไปแล้ว ไม่สิ แม้แต่พลังสังหารในเส้นลมปราณของเขาก็คงไม่พอที่จะรักษาการสังหารอันรุนแรงทั้งสองครั้งนี้

“ไอ้หนุ่ม ไปตายซะ!”

ในชั่วพริบตา ลูกน้องที่แข็งแกร่งของตนถูกสังหารหมด ความมุ่งมั่นในการต่อสู้ของอวี่ชื่อเฉียงพุ่งสูงถึงขีดสุด หลี่ลี่ตอนนี้หายใจหนักขึ้น นับเป็นโอกาสในการโจมตีที่ดีที่สุด เขาคำรามและใช้วรยุทธ์ถึงขีดสุดในทันที พุ่งเข้าใส่หลี่ลี่

“แนวสังหาร!”

อวี่ชื่อเฉียงตะโกนด้วยความโกรธ ใช้พลังทั้งหมด ผลักฝ่ามือทั้งสองออกไปอย่างรุนแรง พร้อมกันนั้น จากแขนเสื้อทั้งสองข้างของเขา มีอาวุธลับสีขาวนับร้อยพุ่งออกมา

เมื่อมองอย่างละเอียด อาวุธลับเหล่านี้กลับเป็นปลายนิ้วกระดูกสีขาว และดูจากขนาดแล้ว มีเพียงปลายนิ้วกระดูกของทารกเท่านั้นที่จะเล็กได้ขนาดนี้

พลังสังหารพุ่งมาปะทะ ปลายนิ้วกระดูกสีขาวซ่อนอยู่ในนั้น เหมือนโคมไฟในความมืด ปรากฏและหายไป ส่องประกายแสงสีขาว ทำให้คนรู้สึกตาพร่ามัว

ปลายนิ้วกระดูกสีขาวนี้เป็นวิชาสังหารของอวี่ชื่อเฉียง มีพิษร้ายแรงมาก กระดูกนิ้วนี้เป็นของทารกจริง ๆ และต้องตัดมาจากทารกที่ยังมีชีวิตเพื่อนำมาฝึกฝน

ในการกวาดล้างตระกูลหนึ่ง ทหารยามเมืองได้รับตำราลับนี้และมอบให้อวี่ชื่อเฉียง เขาฝึกฝนอย่างลับ ๆ ใช้เป็นวิชาสังหาร ปกติไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย แม้จะฆ่าคนมามากมาย แต่เขาก็เป็นหัวหน้ายามเมืองของยุคราชวงศ์เหลียงหากคนอื่นรู้ว่าเขาฝึกฝนสิ่งชั่วร้ายเช่นนี้ เขาจะต้องถูกปลดจากตำแหน่งและอาจถูกฆ่า หากไม่ใช่เพราะหลี่ลี่ที่เหมือนเทพแห่งความตาย ทำให้อวี่ชื่อเฉียงรู้สึกถึงภัยคุกคามต่อชีวิต เขาก็จะไม่ใช้วิชานี้

“กล้าดีนัก ข้าจะทำให้เจ้าทรมานจนอยากตาย” สายตาของหลี่ลี่เบิกกว้างขึ้นทันที

เผชิญหน้ากับการโอบล้อมเหมือนเมฆหมอก หลี่ลี่ประกบมือทั้งสอง พร้อมกับชูนิ้วชี้ขึ้น

“สวรรค์แตกสลาย!”

ในเสียงคำรามด้วยความโกรธ หลี่ลี่รู้สึกถึงพลังดวลสังหารทั่วร่างพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากนั้น ราวกับมังกรที่กำลังเคลื่อนไหว พลังดวลสังหารเหล่านี้รวมตัวกันเป็นมังกรดำตัวยาว บ้าคลั่งพุ่งเข้าหานิ้วมือของหลี่ลี่

“แตกสลาย!”

เสียงคำรามดังขึ้น หลี่ลี่ใช้สองมือจุดออกไปอย่างแรง

ฮู่!

พลังดวลสังหารสีดำที่ถูกปล่อยออกไป กลับกลายเป็นลมพายุบ้าคลั่ง ลมพายุพัดขึ้นราวกับโล่ขนาดใหญ่ กวาดทุกสิ่งตรงหน้า ดอกไม้หญ้าแตกสลาย แผ่นหินลอยขึ้น ทุกที่ที่ลมพายุพัดผ่านล้วนได้รับความเสียหายอย่างหนัก ราวกับเพิ่งถูกพายุทอร์นาโดโจมตี ทุกอย่างรกร้างว่างเปล่า

และท่ามกลางลมพายุนี้ ปราณยุทธ์สีดำขนาดเท่านิ้วมือเลื้อยพุ่งออกไปข้างหน้า ราวกับงูวิเศษ เร็วดั่งสายฟ้า เพียงชั่วพริบตาก็หลุดพ้นจากลมพายุ พุ่งเข้าไปในหมอกพลังสังหารสีดำ