เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 408 เป้าหมายครั้งที่สอง

แน่นอนว่าทุกอย่างสุดท้ายก็จบลงโดยไร้ผล แม้ว่าทุกคนในเมืองชังหลานจะเชื่อว่าไม่มีทางที่ใครจะหลบหนีออกไปนอกเมืองได้ แต่หลี่ลี่กลับอยู่ในถ้ำบนเทือกเขาอันกว้างใหญ่ห่างออกไปหลายสิบลี้อย่างแท้จริง

“ไอ้พวกชั่ว ไอ้พวกชั่ว ไอ้พวกชั่ว! พวกเจ้าอวดอ้างว่าเมืองชังหลานมีการป้องกันแน่นหนาราวกับกำแพงทองแดงกำแพงเหล็ก แม้แต่นกบินก็ไม่อาจหลุดรอด แต่ตอนนี้เป็นอย่างไร? คนเป็น ๆ หายตัวไปต่อหน้าต่อตา พวกเจ้ากินเงินเดือนมาทำอะไรกัน”

ในท้องพระโรงแห่งเมืองชังหลาน ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมลายมังกรกำลังตวาดใส่ขุนนางเบื้องล่างด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเกรี้ยวกราด ชายวัยกลางคนสามคนสวมเสื้อคลุมสีขาวปักลายดอกแมนโดลาเก้ากลีบที่หน้าอกคุกเข่าอยู่ในท้องพระโรง ก้มหน้าต่ำ

แม้ทั้งสามคนจะดูธรรมดา แต่ใครก็ตามที่ออกจากท้องพระโรงนี้ หากไม่ใช่ราชาแห่งต้าเหลียงที่ประทับบนบัลลังก์มังกรทองหรือเหล่าองค์ชายที่สวมเสื้อคลุมลายมังกร คนอื่น ๆ ที่พบพวกเขาล้วนแสดงความเคารพอย่างยิ่ง

ทั้งสามคนไม่เพียงเป็นผู้แข็งแกร่งที่มีวรยุทธ์สูงสุดผ่านการฆ่าล้างเก้าชั้นในขอบเขตสำนักแต่ยังเป็นผู้บัญชาการใหญ่ของเมืองชั้นใน เมืองชั้นนอก และหน่วยลับของเมืองชังหลาน

หากแยกตัวออกจากยุคราชวงศ์เหลียงทั้งสามคนสามารถก่อตั้งสำนักของตนเองและสร้างผลงานอันเป็นอมตะได้อย่างง่ายดาย แต่ทั้งสามล้วนได้รับการบ่มเพาะมาตั้งแต่เด็กโดยยุคราชวงศ์เหลียงและการที่พวกเขาได้รับมอบหมายภารกิจสำคัญเช่นนี้ แสดงให้เห็นถึงความจงรักภักดีของพวกเขา

“องค์ชายหลวน โจรนั้นเจ้าเล่ห์ เมืองชังหลานได้ประกาศภาวะฉุกเฉินทั้งหมดแล้ว ค้นหาทุกบ้านทุกเรือนจนหมดแล้ว แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเขา ข้าน้อยก็สงสัยเช่นกัน”

“คนเป็น ๆ คนหนึ่ง คนเป็น ๆ คนหนึ่งหายตัวไปแบบนี้ พวกเจ้าทำงานอะไรกัน? ครั้งนี้จับเขาไม่ได้ พวกเจ้าจะรอให้เขากลับมาก่อเรื่องอีกครั้ง หรือจะให้พระเชษฐภคินีออกหน้าจริง ๆ ? หน้าตาของยุคราชวงศ์เหลียงเกือบจะถูกพวกเจ้าทำให้เสียหมดแล้ว”

องค์ชายหลวนยังไม่หายโกรธ นิ้วของเขาชี้เกือบจะถึงศีรษะของผู้บัญชาการใหญ่คนหนึ่ง

“องค์ชายหก”

บนบัลลังก์มังกรทอง ราชาแห่งต้าเหลียงสีหน้าเคร่งขรึมตัดบทการตำหนิขององค์ชายหลวน แล้วมองไปที่ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมปักลายมังกรคู่

“ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยเห็นว่าควรประกาศภาวะฉุกเฉินทั่วเมืองเป็นเวลาห้าวัน จับกุมโจร ความผิดนี้ให้ลงโทษทั้งเก้าตระกูลและสามตรอก”

องค์ชายหกเหลียงรุ่ยประนมมือกล่าว

“ก็ทำตามนั้นแหละ! แต่เมื่อจับตัวคนผู้นี้ได้ ให้นำตัวมาให้ข้าดู ดูหมิ่นกฎหมายของต้าเหลียงของเรา ข้าอยากรู้ว่าเขามีอะไรวิเศษนัก” ราชาแห่งต้าเหลียงโบกมือ

ในขณะที่เมืองชังหลานวุ่นวาย ทหารยามเดินลาดตระเวนตามถนนด้วยดาบและหอกอันเปล่งประกาย เป็นระยะ ๆ ก็มีทหารกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในบ้านเรือนราษฎรเพื่อค้นหา

ส่วนหลี่ลี่ในเวลานี้กำลังจมอยู่ในความปลื้มปีติ

หลี่ลี่สัมผัสกับหินวิญญาณระดับสูงสุดเป็นครั้งแรก เขาไม่เคยคิดว่าหินวิญญาณระดับสูงสุดจะมีผลเสริมพลังต่อ ตำราวิหารแห่งราตรีหินวิญญาณระดับสูงสุดหลายหมื่นชิ้น ซึ่งมีมูลค่าเทียบเท่ากับหินวิญญาณธรรมดาหลายแสนชิ้น ถูกตำราวิหารแห่งราตรีดูดซับไปจนหมดสิ้น

และตอนนี้ตำราวิหารแห่งราตรีกลับยิ่งงดงามและหรูหรามากขึ้น ที่ไกล ๆ เริ่มปรากฏตำหนักข้างมากขึ้น แม้จะเป็นเพียงตำหนักข้าง แต่แต่ละหลังก็ใหญ่กว่าตำหนักหมิงเยว่ของสำนักหมิงเยว่ถึงเท่าตัว

อาจเป็นเพราะหินวิญญาณระดับสูงสุดไม่เพียงพอ สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุดในตำราวิหารแห่งราตรีคือลานฝึกยุทธ์

ลานฝึกยุทธ์ในปัจจุบันนอกจากเสาหินสองต้นที่สูงเสียดฟ้าแล้ว ยังมีรูปปั้นหินรูปคนเพิ่มขึ้นอีกสองรูป หนึ่งดำหนึ่งขาว วิญญาณของหลี่ลี่เข้าไปในตำราวิหารแห่งราตรีทันใดนั้นเขารู้สึกเหมือนร่างจริงได้เข้าไปข้างใน ในร่างกายเขาปรากฏร่องรอยของ ปราณยุทธ์

จุดนี้ทำให้หลี่ลี่ดีใจมาก ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้ใน ตำราวิหารแห่งราตรีหลี่ลี่ทำได้เพียงเป็นตัวกลางในการถ่ายโอนปราณยุทธ์แต่ไม่สามารถฝึกฝนที่นี่ได้

ไม่พูดพร่ำทำเพลงหลี่ลี่นั่งขัดสมาธิทันที เริ่มฝึกฝนขึ้นมา การฝึกฝนในตำราวิหารแห่งราตรีไม่มีข้อจำกัดเรื่องความจุของเส้นลมปราณ ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้นหลายเท่า

เวลาผ่านไปสามวันติดต่อกันหลี่ลี่จมอยู่ในความสุขอันประหลาดนี้ วรยุทธ์ของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เกือบจะถึงระดับวรยุทธ์ดีซาของขอบเขตอาคมแล้ว นี่เป็นระดับที่ผู้ฝึกฝนคนอื่นอาจไม่สามารถบรรลุได้ตลอดชีวิต

ความจริงแล้วหลี่ลี่ไม่รู้ว่าเฉพาะผู้ที่บรรลุถึงขอบเขตสัจธรรมเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนวิญญาณได้ แต่เขากลับสามารถฝึกฝนวิญญาณก่อนเวลาได้เพราะความแข็งแกร่งของตำราวิหารแห่งราตรีแน่นอนว่าตอนนี้วรยุทธ์ของเขายังไม่ถึง ความแข็งแกร่งของวิญญาณยังไม่สามารถแสดงออกมาโดยตรงบนร่างกายของเขาได้

“ถึงเวลาฝึกฝนวิชาต่อสู้แล้ว”

หลังจากผ่านไปสามวัน หลี่ลี่ลุกขึ้นทันที ตอนนี้เขาได้บรรลุถึงจุดสูงสุดของขอบเขตอาคมระดับดีซัก แต่กลับเจอกับอุปสรรค

การจะยกระดับขอบเขตอาคมขึ้นไปอีกขั้นนั้น ไม่เพียงต้องการปราณยุทธ์มหาศาลเท่านั้น แต่ยังต้องมีการรู้แจ้งด้วย หลี่ลี่ขาดการรู้แจ้งนี้ ไม่ว่าจะฝึกฝนอย่างไรก็ไม่อาจข้ามธรณีประตูนี้ไปได้โดยง่าย

เมื่อเข้าไปในหอประลองยุทธ์หลี่ลี่ค้นพบวิชาต่อสู้มากมายในห้องขอบเขตอาคมแต่เพราะคำนึงถึงว่าโลภมากเคี้ยวไม่แหลก หลี่ลี่จึงเลือกที่จะฝึกวิชาต่อสู้เพียงหนึ่งวิชา นั่นคือ หมัดสั่นสะเทือนฟ้า

ในตอนนี้ประโยชน์ของหุ่นสองตัวก็ปรากฏชัด หุ่นสองตัวนี้มีทั้งหยินและหยาง และดูเหมือนจะมีสติปัญญาเป็นของตัวเอง

“ได้คู่ซ้อมที่ดีเพิ่มมาอีกสองคน ตำราวิหารแห่งราตรีนี่ช่างใส่ใจจริง ๆ ” หลี่ลี่หัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็ใช้ปลายเท้าแตะพื้น พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แสดงท่าหมัดสั่นสะเทือนฟ้าทั้ง 108 ท่าอย่างต่อเนื่องราวกับสายน้ำ

หุ่นทั้งสองตัวนี้ดูเหมือนจะรู้วิชาต่อสู้ทั้งหมด หลี่ลี่ได้แสดงหมัดสั่นสะเทือนฟ้าไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบรอบ แต่ท่าทางของหุ่นทั้งสองไม่เคยซ้ำกันเลย

จากการฝึกกับหุ่นทั้งสองตัวนี้ หลี่ลี่สามารถใช้หมัดสั่นสะเทือนฟ้าได้เต็มพลังแล้ว และประสบการณ์การต่อสู้ก็เพิ่มขึ้นมาก ไม่เพียงเท่านั้น หลี่ลี่ยังได้เรียนรู้วิชาต่อสู้ที่น่าอัศจรรย์มากมายจากหุ่นทั้งสอง ทำให้ต่อไปในการต่อสู้ เขาจะไม่ตกอยู่ในสภาพจนตรอกเพราะความพิศดารของวิชาต่อสู้ของคู่ต่อสู้อีก