เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 406 สั่นสะเทือนทั่วหล้า

หลี่ลี่เอ่ยเสียงเย็นชาทันที ทำให้บรรดาผู้อาวุโสของสมาคมรักษาสมบัติต่างพากันเงียบลง

“หาผู้อาวุโสที่คุ้นเคยกับคลังสมบัติมานำทางข้า ข้าต้องการตรวจสอบคลังสมบัติ” หลี่ลี่กวาดตาที่เปล่งประกายเย็นชามองหยวนเจิ้นเทียน

“โจวจื้อ อย่าคิดว่าเจ้ามีปีศาจอยู่ในร่างแล้วจะทำอะไรตามใจได้ คลังสมบัตินี้เป็นสิ่งที่พวกข้าสมาคมรักษาสมบัติคอยปกป้อง หากเจ้าต้องการเข้าไป เว้นเสียแต่ว่าจะเหยียบผ่านร่างพวกข้าไป”

หยวนเจิ้นเทียนเบิกตากว้าง ปลุกพลังต่อสู้ขึ้นมา ไม่ยอมอ่อนข้อแต่ก็ไม่แข็งกร้าว

หลี่ลี่กลอกตาไปมา ทันใดนั้นก็คิดหาวิธีได้ จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“ฝ่าบาททรงได้ยินว่าผู้อาวุโสสมาคมรักษาสมบัติมีความสามารถต่ำ กินเศษกินเลย จึงแต่งตั้งข้าเป็นผู้ดูแลคลังสมบัติภายนอก ดูเหมือนว่าจะเป็นความจริง ฮึ คำสั่งจะประกาศในวันพรุ่งนี้ ข้าผู้ดูแลมาที่นี่เพื่อตรวจสอบ ไม่ได้พูดเท็จ”

“พูดเหลวไหล ปีศาจบ้า ยังกล้าพูดจาหลอกลวงผู้คนอีกหรือ? ผู้อาวุโสสมาคมรักษาสมบัติทุกคนฟังนะ จับปีศาจตัวนี้พร้อมกับข้า แล้วทรมานวิญญาณมันสามวัน”

หยวนเจิ้นเทียนได้ยินแล้วไม่มีทางเชื่อ จึงตะโกนด้วยความโกรธ พลังต่อสู้สีดำพุ่งออกมาจากร่างทันที เกิดเป็นน้ำวนสีดำ มือใหญ่ราวกับบานประตูกลายเป็นกรงเล็บ พุ่งตรงไปจู่โจมหลี่ลี่

เมื่อผู้อาวุโสใหญ่ออกคำสั่ง ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็ไม่รอช้า ต่างพากันตะโกนด้วยความโกรธและปล่อยพลังต่อสู้ออกมา ใบหน้าของพวกเขาดูเหมือนปีศาจร้าย ราวกับเกลียดชังหลี่ลี่ที่กล่าวหาเกียรติของพวกเขาอย่างที่สุด

ครั้งนี้ผู้อาวุโสยี่สิบสามสิบคนต่างลงมือพร้อมกัน

ทันใดนั้น บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยพลังสีดำ เสือ เสือดาว หมาป่า และสัตว์ร้ายต่าง ๆ ปรากฏขึ้น ทั้งหมัด ฝ่ามือ และกรงเล็บ ราวกับกองทัพนับพันนับหมื่น พร้อมด้วยพลังทำลายล้างทุกสิ่งพุ่งเข้าใส่หลี่ลี่

“บังอาจนัก! รุมล้อมขุนนาง ตาย! แตกซะ!”

หลี่ลี่ร้องยาว เสียงดังขึ้นไปถึงเมฆา พลังสีดำที่เหมือนเมฆหมอกถูกสั่นสะเทือนจนแตกกระจาย

สองมือของเขาตีออกไปอย่างรวดเร็ว เงาของนิ้วมือนับหมื่นราวกับฝูงงูหนาแน่นพุ่งเข้าใส่กองทัพนั้น

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

การปะทะกันอย่างรุนแรง แรงกระแทกมหาศาลราวกับระเบิดหนักร้อยกิโลกรัม เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยคลื่นกระแทกที่แผ่ขยายออกไป กำแพงโดยรอบไม่สามารถต้านทานได้ ต่างแตกกระจายออก พื้นดินปรากฏหลุมลึกขนาดใหญ่

อึก! อึก! อึก!

เสียงครางดังขึ้นเป็นระลอก ผู้อาวุโสทั้งหมดถูกกระแทกออกไป ทุกคนมีสีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ หยวนเจิ้นเทียนถอยหลังกรูดกว่ายี่สิบก้าว ล้มลงนั่งกับพื้น พ่นเลือดออกมาหนึ่งคำรบ เสียหน้าอย่างที่สุด

จากนั้นหลี่ลี่ก็พุ่งมือขวาออกไปอย่างรุนแรง พลังต่อสู้กลายเป็นมือใหญ่ จับหยวนเจิ้นเทียนที่บาดเจ็บสาหัสไว้ในมือ

“ฮึ! ไม่อยากตาย นำทางข้า”

หลี่ลี่แค่นเสียงเย็นชา แล้วโบกมือใหญ่ พลังของหยวนเจิ้นเทียนถูกปิดผนึกทันที ทั้งร่างกลิ้งไปเหมือนลูกบอล

หยวนเจิ้นเทียนลุกขึ้นจากพื้นอย่างสั่นเทา ในชั่วพริบตาเขาดูแก่ลงไปหลายสิบปี ภายใต้เลือดที่มุมปาก ใบหน้าของเขายิ่งดูซีดเซียว

“ไอ้สัตว์น้อย สมาคมรักษาสมบัติของข้าถึงตายก็จะไม่ทำเช่นนี้…”

หยวนเจิ้นเทียนจ้องมองหลี่ลี่ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ราวกับจะกลืนกินหลี่ลี่ได้ทุกเมื่อ

“ซื่อบื้อ!”

หลี่ลี่แค่นเสียง ไม่รอให้หยวนเจิ้นเทียนพูดจบ มือขวาก็โบกอย่างรุนแรง พลังต่อสู้พุ่งออกไปเหมือนค้อนหนัก ฟาดหยวนเจิ้นเทียนจนกระเด็นออกไป

หยวนเจิ้นเทียนพ่นเลือดออกมาหนึ่งคำรบ ร่างยังลอยอยู่กลางอากาศ ตาทั้งสองปิดลงและหมดสติไป

“ข้าอยากดูว่าพวกเจ้าทุกคนจะแข็งแกร่งขนาดไหน”

หลี่ลี่กวาดตาคมกริบราวกับดาบมองผ่านผู้อาวุโสเหล่านั้น “เจ้า เจ้า เจ้า…”

มือใหญ่ที่เกิดจากพลังต่อสู้ตีออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้อาวุโสคนไหนส่ายหน้าก็ถูกโจมตีจนล้มลงทันที

ในที่สุด ผู้อาวุโสผมขาวโพลนของคณะเก็บรักษาสมบัติก็เห็นสายตาดุจดาบคมของหลี่ลี่ที่จ้องมาที่ตน จึงรีบพยักหน้าหงึก ๆ ทันที

“รีบนำทางไปข้างหน้าเดี๋ยวนี้” หลี่ลี่กล่าวเสียงเย็น

ไม่มีคำพูดเกินจำเป็น ชายชราลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา แล้วนำทางไปข้างหน้า เมื่อมองดูผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตอาคมที่กำลังหวาดกลัวอยู่ข้างหน้า และมองดูผู้อาวุโสของคณะเก็บรักษาสมบัติที่นอนเกลื่อนพื้น ซึ่งมีกำลังมากพอที่จะต้านการโจมตีของสำนักหนึ่งได้ หลี่ลี่ก็แหงนหน้าเปล่งเสียงคำรามยาว พร้อมกับท่วงท่าที่ดูแคลนทั่วหล้า

เมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังเป็นเพียงฝึกฝนผู้เพิ่งบรรลุถึงขอบเขตอาคมแต่หากผู้อาวุโสคณะเก็บรักษาสมบัติคนใดคนหนึ่งลงมือ หลี่ลี่ก็คงถูกสังหารในทันที แต่ระหว่างเดินทางมา หลี่ลี่บังเอิญหลงเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง โดยไม่คาดคิดว่าที่นั่นคือสาขาหนึ่งของหุบเขาปราบมารของสำนักหมิงเยว่

หลี่ลี่บุกเข้าไปสังหารอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับใช้ตำราวิหารแห่งราตรีดูดซับพลังของปีศาจทั้งหมด ไม่เพียงแต่ทำให้วิชาต่อสู้ที่เพิ่งเรียนรู้มาชำนาญขึ้น แต่ยังยกระดับทั้งวิชาปราบมารไนท์เชดและวิชาฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์ขึ้นสู่ระดับขอบเขตอาคมในคราวเดียว

หลี่ลี่ก้าวกระโดดขึ้นสู่สวรรค์ในก้าวเดียว ไม่ว่าจะเป็นวิชาปราบมารไนท์เชดหรือวิชาฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์เมื่อก่อนตอนอยู่ในระดับขอบเขตปราณก็สามารถข้ามขั้นต่อสู้ได้โดยไม่พ่ายแพ้ บัดนี้เมื่อฝึกฝนถึงขอบเขตอาคมแล้ว ยิ่งสามารถต่อกรกับฝึกฝนผู้ที่อยู่เหนือกว่าหนึ่งขั้นได้อย่างสมบูรณ์

วิชาทั้งสองอย่าง หนึ่งหยิน หนึ่งหยาง เมื่อผสานกัน พลังก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า บัดนี้หลี่ลี่แม้เผชิญหน้ากับมหาบุรุษระดับขอบเขตสัจธรรมก็จะไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อย

ไม่เพียงเท่านั้นหลี่ลี่ยังค้นพบความลึกลับของตำราวิหารแห่งราตรีเข้าใจถึงกระบวนท่าสังหารที่ร้ายกาจ แม้แต่เผชิญหน้ากับแม่ชีชราตัดขาดอารมณ์ หลี่ลี่ก็มั่นใจว่าจะสังหารได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

ด้วยโชคลาภครั้งนี้ หลี่ลี่จึงมั่นใจมากขึ้นในการมาถึงเมืองชางหลาน และมั่นใจมากขึ้นในการช่วยสุ่ยชิงเยิน

“ผู้ที่ล่วงเกินข้าหลี่ลี่ทั่วทั้งยุคราชวงศ์เหลียงควรเตรียมพร้อมที่จะจ่ายราคาอันมหาศาล” หลังจากเข้าใจกระบวนท่าสังหารนี้ หลี่ลี่ได้แหงนหน้าเปล่งเสียงคำรามอย่างทะนง เหมือนกับตอนนี้

ผู้อาวุโสคณะเก็บรักษาสมบัตินำหลี่ลี่มาถึงหน้าคลังสมบัติ แต่กลับลังเลไม่อยากหยิบกุญแจออกมาเปิดคลัง

“เจ้าไม่เอาออกมา นึกว่าข้าค้นไม่ได้หรือ”

หลี่ลี่เบิกตาโต มือใหญ่ที่รวมพลังสังหารก็พุ่งออกไปทันที ผู้อาวุโสคณะเก็บรักษาสมบัติตกใจถอยหลังไปสามก้าว รีบเปิดคลังสมบัติอย่างร้อนรน

หลี่ลี่แค่นเสียงเย็น สะบัดมือตีผู้อาวุโสคณะเก็บรักษาสมบัติจนสลบคาที่ คลังสมบัติภายนอกนี้เหมือนกล่องเหล็กขนาดใหญ่ แม้แต่ช่องระบายอากาศก็ไม่มี กองแล้วกองเล่าของหินวิญญาณชั้นเลิศ กองสูงเหมือนภูเขา เปล่งแสงนับหมื่น สว่างจ้าตาระยิบระยับ พลังวิเศษในคลังสมบัติหนาแน่นจนเกือบเป็นรูปธรรม ราวกับเป็นหมอกขาวชั้นหนึ่ง

หลี่ลี่ยังไม่ทันเข้าไป ทันใดนั้นทั้งคลังสมบัติก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลไกป้องกันเปิดทำงาน แสงเจ็ดสีสาดออกมาจากหมอกขาว และภายใต้แสงเจ็ดสีนั้น จุดขาวบางอย่างซ่อนอยู่ในหมอกพลังวิเศษสีขาวอย่างแนบเนียน ช่างร้ายกาจยิ่งนัก

“ฮึ! เล่ห์เพทุบายเล็กน้อย ทลายซะ!”

หลี่ลี่คำรามเสียงดัง พลันฟาดฝ่ามือออกไป พลังสังหารกลืนกินทั้งภูเขาและแม่น้ำ ทุกที่ที่พลังสังหารผ่านไป ราวกับการแยกฟ้าแยกดิน แสงเจ็ดสีแตกละเอียดเหมือนกระจก แม้แต่จุดขาวพร้อมกับหมอกพลังวิเศษก็สลายไปหมดสิ้น