เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 397 ผู้ส่งสาร
ชายร่างใหญ่เดินมาถึงข้างร่างของคนอ้วนที่สลบไปอย่างรวดเร็ว ก้มลงมองแวบหนึ่ง แล้วเตะออกไปทันที “ไอ้โง่ ทำให้กองป้องกันเมืองของข้าเสื่อมเสียชื่อเสียง มีประโยชน์อะไร”
ราวกับลูกบอล ร่างของคนอ้วนลอยพุ่งไปทางหลี่ลี่อย่างรวดเร็ว ในอากาศ คนอ้วนพ่นเลือดออกมาหลายครั้ง แล้วตายในทันที
หลี่ลี่ไม่ได้สังหารเขา แต่กลับถูกหอคอยเหล็กดำคนนี้สังหาร แม้ว่าเมืองชางหลานจะเป็นเมืองหลวง แต่ทุกที่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการมีอยู่ของความมืดได้ ดูจากการลงมือของหอคอยเหล็กดำที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาคงมีชีวิตคนติดมือไม่น้อย และเป็นคนใจร้ายโหดเหี้ยม
“ข้าคือเสือแห่งกองป้องกันเมือง เสินตงเปี่ยว ไอ้หนู กล้าลงมือกับกองป้องกันเมืองของข้า เจ้าตายแน่ บอกชื่อมา ดาบตัดหัวของข้าไม่ปล่อยผีไร้ชื่อ”
ราวกับสายลม แม้เสินตงเปี่ยวจะมีร่างกายใหญ่โต แต่ความเร็วก็ไม่ช้า ร่างกายแผ่รัศมีปราณยุทธ์ออกมาเป็นระลอก เป็นวรยุทธ์ที่บรรลุถึงขอบเขตปราณแปดผันแปรระดับเสริมแกร่งกายา
และทหารกองป้องกันเมืองที่อยู่ด้านหลังเสินตงเปี่ยวต่างเปิดเสื้อคลุมด้านนอก แม้จะดูเกเรแต่ร่างกายก็แผ่รัศมีอ่อน ๆ ออกมา แม้จะไม่เท่าเสินตงเปี่ยว แต่ก็อย่างน้อยมีวรยุทธ์ถึงขอบเขตปราณหกผันแปรระดับเสริมแกร่งภายใน
กองกำลังเช่นนี้ แม้แต่กองทัพธรรมดาก็สามารถสู้ได้หนึ่งต่อสิบ สำหรับการจัดการกับพลเรือนธรรมดา ยิ่งเทียบเท่ากับกองกำลังหลายร้อยคน เมื่อกองกำลังของกองป้องกันเมืองออกมา ผู้คนรอบข้างรีบหลบหนีทันที แต่ในกองกำลังกองป้องกันเมืองนี้มีชายหนุ่มร่างผอมคนหนึ่ง ดูจากที่เขาชี้ไปที่หลี่ลี่ครั้งหนึ่ง ทุกคนก็รู้ชัดว่าเป็นไอ้หนูคนนี้ที่รีบไปแจ้งความ เสินตงเปี่ยวจึงมาเร็วเช่นนี้
“กองป้องกันเมือง แม้จะไม่ใช่เป้าหมาย แต่เมื่อมาหาเรื่องข้า ข้าก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าสบาย” หลี่ลี่แค่นเสียงเย็น ยังคงล้วงมือไว้ด้านหลัง ยืนรออยู่ที่เดิม
เสียงถอนหายใจดังมาเป็นระลอก คนเดินถนนรอบข้างรีบหลบหนีไป ทั้งถนนใหญ่กลายเป็นที่ว่างในพริบตา
“ไอ้หนู ตกใจจนโง่แล้วหรือ? บอกชื่อมา พ่อใหญ่จะได้ตัดหัวเจ้า”
เห็นหลี่ลี่ไม่สนใจตน เสินตงเปี่ยวคิดว่าหลี่ลี่ตกตะลึงไปแล้ว จึงหัวเราะลั่น
“เจ้าน่ะหรือ? ยังไม่คู่ควรที่จะรู้ชื่อของข้า” หลี่ลี่เบ้ปาก
“อะไรนะ? ไอ้หนู เจ้ากินหัวใจหมีตับเสือมาหรือไง? กล้าพูดกับหัวหน้าของพวกเราเช่นนี้”
“วันนี้จะได้เห็นวิชาฟันคอเดียวขาดของหัวหน้าอีกแล้ว”
“หัวหน้า วันนี้ให้พวกข้าได้ลองมือหน่อยได้ไหม สองวันแล้วที่ไม่ได้ลงมือ มือคันยิบ ๆ แล้ว”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะก้อง กลุ่มคนพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ไปให้พ้น มือข้าก็คันยิบ ๆ เหมือนกัน ดาบตัดหัวของข้าไม่ได้ดื่มเลือดมาหลายวันแล้ว” เสินตงเปี่ยวสบถ ร่างกายเร่งความเร็วอีกครั้ง
“เฮ้อ! หนุ่มน้อยหน้าตาดีแท้ ๆ ทำไมต้องมาเจอเจ้าเพชฌฆาตคนนี้ด้วย”
“กองป้องกันเมืองนี่เป็นฝูงหมาป่าในเมืองหลวงจริง ๆ หนุ่มน้อยคนนี้ต้องเป็นคนต่างถิ่นแน่ ๆ ”
“ตกอยู่ในมือของเสินเพชฌฆาต จะมีโอกาสรอดชีวิตได้อย่างไร น่าเสียดายหนุ่มน้อยคนนี้”
หลี่ลี่หูตาไว เสียงรอบข้างทั้งหมดเข้าสู่หูเขา
“แมลงวันน่ารำคาญ ไปให้พ้นทั้งหมด”
หลี่ลี่ค่อย ๆ ยื่นมือขวาออกมา ค่อย ๆ กำหมัดแน่น ในขณะที่คนกว่าสิบคนวิ่งมาถึงข้างกาย หลี่ลี่ก็พลันใช้วิชาตัว ทันใดนั้น หลี่ลี่พุ่งออกไปราวกับปีศาจ
หลี่ลี่ยังคงกดวรยุทธ์ของตนไว้ที่ขอบเขตปราณหกผันแปรระดับเสริมแกร่งภายในเมื่อเผชิญกับทหารกองป้องกันเมืองเหล่านี้ หากพวกเขาไม่พุ่งเข้ามา หลี่ลี่แทบไม่อยากสนใจพวกเขาด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการลงมือ
หลังจากฝึกวิชาพันเอ็นเปลี่ยนกล้ามเนื้อ หลี่ลี่ตอนนี้ไม่เหมือนกับผู้แข็งแกร่งขอบเขตอาคมอื่น ๆ ที่ปล่อยพลังสังหารได้แค่ภายนอก หลี่ลี่สามารถปรับเปลี่ยนภายในร่างกายเล็กน้อย เปลี่ยนวรยุทธ์ของตนได้ตลอดเวลา แม้แต่มหาบุรุษขอบเขตสัจธรรมใช้จิตสำรวจ ก็ไม่อาจสำรวจอะไรออกมาได้
ปัง!
เสียงลมหมุนพัดขึ้น ทุกคนเหมือนได้ยินเพียงเสียงดังสนั่น แต่เช่นเดียวกับครั้งก่อน ยามรักษาการณ์ของสำนักป้องกันเมืองสิบกว่าคนที่มีวรยุทธ์ถึงขอบเขตปราณหกผันผวนต่างลอยกระเด็นออกไป แต่ละคนมีรอยหมัดชัดเจนบนหน้าผาก นี่ยังเป็นเพราะหลี่ลี่ไม่มีความคิดจะฆ่าคนที่มีพลังต่ำต้อยพวกนี้ มิเช่นนั้นแม้จะกดวรยุทธ์ลงมาอยู่ที่ขอบเขตปราณหกผันผวนระดับระดับเสริมแกร่งภายในหลี่ลี่ก็สามารถสังหารคนพวกนี้ได้อย่างง่ายดาย
กลุ่มคนที่เมื่อครู่ยังดุดันตอนนี้เหลือเพียงเซินตงเปี้ยวกับชายที่แจ้งความนั้น
“ไอ้หนุ่ม เจ้าเป็นใครกันแน่? วรยุทธ์เช่นนี้ไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงแน่ เจ้าสังกัดสำนักไหน”
เซินตงเปี้ยวที่ถือดาบขวางอยู่หน้าอกถามด้วยเสียงแหบแห้ง เมื่อมองอย่างละเอียด ดาบตัดศีรษะสันหนาเท่าฝ่ามือในมือของเซินตงเปี้ยวกลับเต็มไปด้วยรอยแตก ตรงกลางรอยแตกนั้นมีรอยหมัดลึกชัดเจน
“ข้าบอกแล้ว เจ้ายังไม่คู่ควรจะรู้ชื่อของข้า”
หลี่ลี่แค่นเสียงเย็น จากนั้นชี้ไปที่ชายผอมแห้งพลางกล่าวว่า
“เจ้า พาข้าไปสำนักป้องกันเมือง”
“ไอ้หนุ่ม อย่าคิดว่าเจ้าสามารถเอาชนะพวกเราแล้วจะก่อเรื่องที่สำนักป้องกันเมืองได้ เจ้าตายแน่ สำนักป้องกันเมืองของข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ ทั้งผู้บัญชาการเวยฉือเฉียงและกองรักษาเมืองไม่มีใครที่เจ้าจะต่อกรได้ เจ้าตายแน่ ตายแน่” เซินตงเปี้ยวจ้องมองหลี่ลี่ด้วยดวงตาแดงก่ำ ตะโกนด้วยความโกรธ
“เสียงดังน่ารำคาญ!”
หลี่ลี่แค่นเสียงเย็น จากนั้นเดินตามชายร่างผอมเล็กที่นำทางอยู่ข้างหน้า สำนักป้องกันเมืองตั้งอยู่ใต้กำแพงเมืองทางทิศตะวันตกของเมืองชางหลาน เป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ มองไกล ๆ เหมือนลานบ้านของตระกูลใหญ่ แน่นอนว่าที่นี่เคยเป็นลานบ้านของตระกูลใหญ่จริง ๆ เพียงแต่ถูกสำนักป้องกันเมืองยึดครองเท่านั้น
เมื่อเห็นป้ายสามตัวอักษรคำว่า “สำนักป้องกันเมือง” เหนือประตูใหญ่ หลี่ลี่ก็เร่งฝีเท้า
บางทีอาจเป็นเพราะสำนักป้องกันเมืองนี้โอหังเกินไป ที่ประตูใหญ่จึงไม่มีใครยืนเฝ้าเลย
ปัง!
หลี่ลี่ซัดฝ่ามือออกไป ปราณยุทธ์พลุ่งออกมา ประตูใหญ่ถูกเขาทำลายโดยตรง บานประตูเพิ่งลอยออกไป ยามหลายคนที่กำลังพูดคุยกันในห้องยามก็พุ่งออกมาทันที คนที่นำหน้าตะโกนว่า
“เจ้าเป็นใคร? ต้องการอะไร?”