เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 396 หนีตอนนี้ก็ยังทัน
ชายร่างกำยำคนหนึ่งมองข้ามการคุกเข่าของยายแก่ พูดเสียงเย็นชา
“ได้ยินหรือไม่ ขัดขวางการทำงานของสำนักป้องกันเมือง ข้อหานี้ไม่เบา ถ้าพวกเจ้าไม่จ่ายเงินไถ่ตัวเอง ก็รอติดคุกไปอีกหลายวันเถอะ!” ชายร่างกำยำอีกคนเตะคนต่างถิ่นคนหนึ่งอย่างแรง แล้วพูดต่อ
“เฮ้อ! ไอ้พวกเศษสวะ”
“ทำให้ยายแก่ต้องคุกเข่า พวกมันไม่กลัวอายุสั้นบ้างหรือ”
“พวกคนต่างถิ่นนี่ซวยจริง ๆ ทำไมถึงได้มาเจอพวกคนชั่วพวกนี้”
ข้าง ๆ หลี่ลี่คนเดินถนนหลายคนพากันซุบซิบ แต่ไม่มีใครมีท่าทีจะเข้าไปช่วยเหลือเลย
“ท่านผู้เฒ่า ท่านผู้เฒ่า พวกข้าไม่มีเงินจริง ๆ ไม่มีจริง ๆ ครั้งนี้มาขายผลหงส์แดงเท่านั้น แต่พวกข้าเพิ่งจะเริ่มร้องขายเท่านั้นเอง!”
ยายแก่ยังคงก้มหัวอ้อนวอนต่อไป
“ช่างเป็นพวกเศษสวะจริง ๆ จะหาแม่ชีแก่ ก็เริ่มจากพวกเจ้านี่แหละ!” หลี่ลี่แค่นเสียงในใจ แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า
“ไอ้หนุ่ม เจ้าเป็นญาติของพวกมันหรือ? ห้าร้อยตำลึงเงิน ไถ่คน”
เมื่อเห็นหลี่ลี่เดินตรงมา ชายร่างกำยำที่คาดดาบคนหนึ่งก็เดินเข้ามาต้อนรับทันที ถามด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด
“แค่พวกเศษสวะอย่างพวกเจ้าน่ะหรือ?” หลี่ลี่เบ้ปากอย่างดูแคลน
“ไอ้หนุ่ม อยากตาย กล้าด่าพวกข้า”
พวกชายร่างกำยำเหล่านี้ปกติก็หยิ่งยโสโอหัง ทุกคนที่เห็นพวกเขาล้วนสุภาพนอบน้อม วันนี้จู่ ๆ มีคนกล้าด่า พวกเขาก็โกรธทันที ต่างชักดาบออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่หลี่ลี่
“ไอ้หนุ่ม ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้น ๆ ไอ้คนต่างถิ่น”
“กล้าด่าพวกข้าหรือ ทั้งเมืองชางหลานยังไม่มีใครกล้าด่าพวกข้าเลย!”
“ทุกคนช่วยกันสับมัน เอาเนื้อมันไปทำเกี๊ยวซ่า”
เพียงชั่วพริบตา ชายฉกรรจ์ห้าหกคนตะโกนโวยวายพร้อมล้อมหลี่ลี่ที่ประสานมือไว้ด้านหลังเอาไว้ แสงวาววับจากคมมีดสะท้อนประกายเย็นเยียบ ทันใดนั้นผู้คนที่อยู่รอบข้างก็รีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว
“ไอ้พวกขยะก็คือขยะ”
หลี่ลี่แค่นเสียงเย็น ก่อนจะหมุนตัวเตะออกไปด้านข้าง
การเตะครั้งนี้ราวกับท่อนเหล็กกวาดออกไป ถึงขนาดทำให้เกิดฝุ่นแร่ฟุ้งกระจาย แม้หลี่ลี่จะไม่ได้ใช้กระบวนท่าใด ๆ แต่ด้วยวรยุทธ์ที่ถึงขั้นของเขา แม้ไม่ใช้ปราณยุทธ์ร่างกายก็แข็งแกร่งดั่งทองคำ การยกมือยกเท้าก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกฝึกฝนที่เพิ่งเริ่มต้นจะเทียบได้
ราวกับสายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ ผู้คนรอบข้างยังมองไม่ทันชัด รอบ ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ชายฉกรรจ์ทั้งห้าหกคนกระเด็นออกไปพร้อมกัน พวกมันยังคงกำดาบไว้ในมือ แต่คมดาบกลับฟันเข้าไปในต้นขาของพวกมันเอง
หลี่ลี่แค่นเสียงเย็นชา แล้วค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า
ตอนนี้ทุกคนต่างตกตะลึงกับการเตะของหลี่ลี่แม้แต่หญิงชราที่คุกเข่าก้มหัวก็ยังเผยแววตาที่มัวหม่นออกมาด้วยความหวัง
การเป็นองครักษ์ของกองป้องกันเมืองอย่างน้อยต้องมีวรยุทธ์ถึงขอบเขตปราณสองระดับ ซึ่งในสายตาของสามัญชนถือเป็นผู้แข็งแกร่ง แม้แต่ชายฉกรรจ์สามถึงห้าคนก็ไม่อาจเข้าใกล้ได้
“เจ้าชื่ออะไร? กล้าทำร้ายองครักษ์กองป้องกันเมือง เจ้าอยากตายหรือไร?”
ไอ้อ้วนหรี่ตามองหลี่ลี่พลางพูดเสียงเย็น
“ยกเท้าขึ้น คุกเข่าก้มหัวขอโทษ”
หลี่ลี่มองไอ้อ้วนพลางพูดเสียงเย็นชา
“เจ้าเป็นอะไร? ต่อให้สู้เก่งแล้วจะทำอะไรได้? กองป้องกันเมืองของข้ามีพี่น้องหลายพันคน แค่คนละลมหายใจก็ฆ่าเจ้าได้แล้ว ไอ้หนุ่ม อย่าเหิมเกริมไป ตามข้ากลับกองป้องกันเมืองดี ๆ เจ้ายังมีโอกาสรอด ไม่อย่างนั้น…”
“ไม่รู้จักดื่มสุราที่เชิญ ต้องดื่มสุราที่บังคับสินะ” หลี่ลี่แค่นเสียงตัดบทไอ้อ้วน แล้วพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เตะขาขวาออกไปด้านข้าง
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังชัดเจน ดังกว่าเสียงครวญครางของชายฉกรรจ์ก่อนหน้านี้เสียอีก ขาอ้วน ๆ ของไอ้อ้วนหักทันที กระดูกที่หักทะลุกล้ามเนื้อออกมา ดูเหมือนต้นไม้ที่เปื้อนเลือดงอกออกมา
ไอ้อ้วนหยุดพูดทันที ดวงตาเบิกกว้างที่สุดเท่าที่เคยเบิก แล้วร้องโหยหวนเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง เสียงร้องดังสนั่นด้วยความเจ็บปวด ไอ้อ้วนกอดขาขวาแล้วล้มลงไปกองกับพื้น
“ข้าจะฆ่าเจ้า เจ้าตายแน่ เจ้าตายแน่ ข้าจะฆ่าทั้งตระกูลเจ้า”
ไอ้อ้วนร้องครวญคราง ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมองไปที่หลี่ลี่
“ไอ้หนุ่ม รอดูเถอะ รอดู กองป้องกันเมืองของข้าจะไม่ปล่อยเจ้าแน่ ไม่มีทาง”
“ข้าจะรออยู่ที่นี่ จำไว้ ไปเรียกคนมา”
หลี่ลี่ยิ้มเล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วเตะเข้าที่ก้นของไอ้อ้วน ร่างใหญ่โตของไอ้อ้วนกลิ้งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มองจากไกล ๆ ดูเหมือนลูกบอลขนาดใหญ่
เยี่ยม!
ในตอนนั้น มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากฝูงชนที่อยู่ไกลออกไป ตามด้วยเสียงปรบมือดังกึกก้อง
หลี่ลี่ยิ้มเล็กน้อย เดินไปข้างหน้าเพื่อตรวจดูร่างของชายฉกรรจ์ที่นอนอยู่บนพื้น พบว่าบาดเจ็บไม่หนัก เพียงแค่สลบไป เขาจับข้อมือของชายฉกรรจ์ หลี่ลี่ส่งปราณยุทธ์เข้าไป ทำให้ชายฉกรรจ์ฟื้นขึ้นมาทันที
ชายร่างใหญ่รู้อย่างรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น เขาขอบคุณหลี่ลี่อย่างล้นเหลือ หลี่ลี่ก็ทำความดีตามน้ำไปด้วย นางทำให้ยามเมืองที่กำลังครวญครางอยู่บนพื้นสลบไปทั้งหมด แล้วหยิบถุงเงินจากตัวพวกมันออกมา ส่งให้หญิงชราและบุตรชายของนาง บอกให้พวกเขารีบจากไปโดยเร็ว
ในชั่วขณะนั้นเอง เสียงวุ่นวายยิ่งกว่าเดิมก็ดังมาจากที่ไกล ๆ
“คนหนุ่ม รีบไปเถิด! หลิวเนื้อโคจากกองยามเมืองมาแล้ว”
“พี่ชายท่านนี้ กองยามเมืองไม่ใช่คนที่ท่านจะไปยุ่งเกี่ยวได้ รีบไปเถิด!”
“รีบหนีเร็ว หนีตอนนี้ก็ยังทัน”
เมื่อได้ยินเสียงอึกทึกดังมาแต่ไกล ชายร่างสูงแปดฉื่อ ร่างกายกำยำบึกบึน ราวกับหอคอยเหล็กดำขนาดใหญ่ แบกดาบใหญ่หนักหลายสิบชั่งวิ่งอย่างรวดเร็วมาทางหลี่ลี่ด้านหลังเขายังมียามเมืองอีกสิบกว่าคนตามมาด้วย