เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 355 โพรงกระดูกหลิงจืออายุพันปี

บทที่ 355 โพรงกระดูกหลิงจืออายุพันปี

หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่กล้ายื่นมือไปรับ สำหรับของที่หลี่ลี่เคยมอบให้ก่อนหน้านี้ หากไม่ใช่เพราะหลิวเหมยเอ๋อร์ไม่รู้มูลค่า ก็เป็นเพราะถูกหลี่ลี่สั่งให้รับไว้ แต่ในฐานะนักปรุงยา หลิวเหมยเอ๋อร์จะไม่รู้ถึงคุณค่าของโพรงกระดูกหลิงจือได้อย่างไร ไม่ต้องพูดถึงโพรงกระดูกหลิงจืออายุพันปีครึ่งต้นนั้น แม้แต่โพรงกระดูกหลิงจืออายุห้าร้อยปีหนึ่งต้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะซื้อได้ด้วยหินวิญญาณอย่างแน่นอน

“พี่หลี่ลี่สิ่งนี้… สิ่งนี้มีค่าเกินไป ข้า… ข้าใช้มันไปเท่ากับเป็นการฉกฉวยสมบัติสวรรค์ เก็บไว้ให้ท่านใช้เองเถิด!” หลิวเหมยเอ๋อร์ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

“เด็กโง่ ของข้าก็คือของเจ้า ของเจ้าก็คือของข้า แม้แต่ตัวเจ้าก็เป็นของข้า ยังจะแบ่งแยกอะไรอีก? อีกอย่าง ข้ายังมีอีกมาก”

หลี่ลี่ยิ้มอย่างสงบ หยิบกล่องหยกอีกใบออกมาจากถุงเก็บของ ใส่โพรงกระดูกหลิงจือหนึ่งต้นครึ่งลงไป จากนั้นหยิบชิ้นเล็กเท่าเล็บนิ้วก้อยจากโพรงกระดูกหลิงจืออายุพันปี ค่อย ๆ ใส่เข้าไปในปากของหลิวเหมยเอ๋อร์

ตอนนี้หลิวเหมยเอ๋อร์แทบไม่เชื่อความรู้สึกของตัวเอง โพรงกระดูกหลิงจืออายุพันปี แม้แต่นักปรุงยาทั่วทั้งยุคราชวงศ์เหลียงอาจไม่มีโอกาสได้เห็นตลอดชีวิต แต่หลิวเหมยเอ๋อร์กลับได้ลิ้มรส นี่ทำให้นางตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง

“เด็กโง่ อย่าเหม่อ รีบดูดซึมฤทธิ์ยา ดูดซับพลังวิเศษเร็ว ไม่อย่างนั้นเสียไปจะน่าเสียดาย”

เห็นหลิวเหมยเอ๋อร์มีท่าทีงงงัน หลี่ลี่ส่ายหน้ายิ้ม แล้วตบไหล่หลิวเหมยเอ๋อร์เบา ๆ

มองหน้าหลี่ลี่ลึก ๆ หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่ได้พูดคำขอบคุณแม้แต่คำเดียว นางรู้ว่าคำขอบคุณนั้นไม่มีความหมายอีกต่อไป ความขอบคุณเพียงอย่างเดียวคือการทำให้หลี่ลี่มีความสุข สามารถช่วยเหลือหลี่ลี่ได้ เท่านั้นเอง

หลับตาลง หลิวเหมยเอ๋อร์เริ่มฝึกฝนหลี่ลี่สามารถรู้สึกได้ว่าปราณยุทธ์โดยรอบเริ่มหมุนวนเข้าหาหลิวเหมยเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว หลี่ลี่จึงวางใจ พร้อมกับนั่งฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ ข้าง ๆ และช่วยปกป้องหลิวเหมยเอ๋อร์ไปด้วย

แม้จะเป็นเพียงชิ้นเล็ก ๆ ของโพรงกระดูกหลิงจืออายุพันปี แต่หลิวเหมยเอ๋อร์ก็ใช้เวลาถึงสองคืนหนึ่งวันในการดูดซึม จนกระทั่งวันที่สาม เมื่อใกล้เที่ยง หลิวเหมยเอ๋อร์จึงลืมตาขึ้น

การฝึกฝนสองวัน ทำให้วรยุทธ์ของหลิวเหมยเอ๋อร์เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เดิมทีอยู่ในระดับแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ตอนนี้ได้บรรลุถึงขั้นสูงสุดแล้ว เหลือเพียงเล็กน้อยก็จะก้าวเข้าสู่ขอบเขตพลังอ่อนนุ่ม การพัฒนาเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

แน่นอนว่าหลิวเหมยเอ๋อร์รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเองจึงตื่นเต้นร้องเสียงดัง กระโดดลงจากเตียงและกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของหลี่ลี่ทันที

สมบัติล้ำค่าที่ผู้ฝึกฝนฝันหาแต่ไม่อาจได้ หลี่ลี่ใช้มันเพื่อแลกรอยยิ้มของหลิวเหมยเอ๋อร์เขาเชื่อว่าทุกอย่างนั้นคุ้มค่า คุ้มค่ามาก

กอดหลิวเหมยเอ๋อร์ไว้ หลี่ลี่กำลังจะก้มหน้าลงไปจูบ แต่ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นนอกห้อง

“เหมยเอ๋อร์ ท่านพ่อมาเยี่ยมเจ้า”

เสียงของย่าหลิวดังขึ้นอย่างทันเวลา

ทันใดนั้น ดวงตาของหลี่ลี่ก็เหมือนพ่นไฟออกมา

“แม่งเอ๊ย ข้าไปรังแกใครมาหรือ? ทำไมขั้นตอนสุดท้ายนี้ถึงได้ยากเย็นนัก ทำไมทุกครั้งในช่วงสำคัญ ถึงต้องมีคนมารบกวนด้วย?”

หัวใจของหลี่ลี่แทบจะหยดเลือด หากคนข้างนอกไม่ใช่ย่าหลิว ไม่ใช่หลิวชิงซาน บิดาของหลิวเหมยเอ๋อร์ตอนนี้หลี่ลี่คงอยากจะพุ่งออกไปซัดพวกเขาสักยก

“ท่านพ่อ มีธุระหรือ? เชิญเข้ามาเถิด!”

เมื่อได้ยินคำพูดของย่าหลิว หลิวเหมยเอ๋อร์ก็หน้าแดงทันที เอวบิดเล็กน้อย ดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของหลี่ลี่รีบกลับไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงของตัวเอง พร้อมกับตอบเสียงดัง

หลี่ลี่ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ถอนหายใจเบา ๆ อย่างหดหู่ ไม่สนใจสิ่งอื่นใดเลย

เสียงฝีเท้าดังขึ้น ย่าหลิวกับหลิวชิงซานเดินเข้ามาพร้อมกัน

เมื่อเห็นหลี่ลี่ทำเหมือนงอนไม่สนใจตน ย่าหลิวก็เข้าใจทันที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความกลั้นหัวเราะ เกือบจะหลุดขำออกมา ส่วนหลิวชิงซานก็มีสีหน้าประหลาด

เมื่อเห็นท่าทางของบิดาและย่าของตน หลิวเหมยเอ๋อร์ยิ่งหน้าแดงราวกับจะหยดเลือด แล้วก้มหน้าลงด้วยความอาย

หลี่ลี่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ใบหน้าของเขายังคงเขียวคล้ำ ไม่แสดงสีหน้าดี ๆ ให้ทั้งสองคนแม้แต่น้อย

“แค่ก!”

หลิวชิงซานกระแอมเบา ๆ ทำเหมือนไม่เห็นหลี่ลี่เดินตรงไปหาหลิวเหมยเอ๋อร์พร้อมกับพูดว่า “เหมยเอ๋อร์ พ่อมีข่าวดีมาบอก สำนักตันเซียงเพิ่งจะปรุงยาฮว่าโหรวตันกับทงเหอตัน พ่อได้ปรึกษากับมหาบุรุษผู้ดูแลสำนัก และขอโควต้าให้เจ้าได้ทดลองใช้ยาก่อน เจ้าไม่ใช่อยากจะเพิ่มพลังวิชาให้เร็วขึ้นหรอกหรือ? นี่เป็นโอกาสที่ดีนะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวชิงซาน หลี่ลี่ยิ่งรู้สึกหดหู่ เพราะเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะเขา

หากเป็นก่อนหน้านี้ เมื่อได้ยินข่าวเช่นนี้ หลิวเหมยเอ๋อร์คงจะดีใจมาก แต่ตอนนี้นางกลับแสดงท่าทีเฉย ๆ

ในฐานะนักปรุงยา หลิวเหมยเอ๋อร์ย่อมรู้ดีถึงสรรพคุณของยาฮว่าโหรวตัน แม้ว่ายาฮว่าโหรวตันจะเป็นยาที่หายาก แต่เมื่อเทียบกับรากกระดูกวิญญาณพันปีแล้วก็ไม่อาจเทียบกันได้เลย เมื่อมีรากกระดูกวิญญาณพันปีแล้ว หลิวเหมยเอ๋อร์ย่อมไม่สนใจยาฮว่าโหรวตันอีกต่อไป

“เหมยเอ๋อร์เป็นอะไรไป? เจ้าควรจะดีใจสิ! ยาฮว่าโหรวตัน เจ้าไม่น่าจะไม่รู้นะ! มันช่วยให้ความเร็วในการฝึกฝนของเจ้าเพิ่มขึ้นหลายเท่านะ!”

ย่าหลิวรู้สึกแปลกใจ นางรู้สึกคลุมเครือว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวพันกับหลี่ลี่อย่างแน่นอน