เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 354 ก้าวสุดท้าย เคลื่อนหลุด
บทที่ 354 ก้าวสุดท้าย เคลื่อนหลุด
“เจ้าหญิงโง่ จำข้าไม่ได้เร็วจริง ๆ ทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดใจนัก!”
หลี่ลี่แกล้งทำหน้าเศร้าพูด
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ เหมยเอ๋อร์เป็นห่วงหลี่ลี่พี่ชาย เหมยเอ๋อร์เป็นห่วงหลี่ลี่พี่ชายมาก เหมยเอ๋อร์กลัวว่าหลี่ลี่พี่ชายจะตกอยู่ในอันตราย”
หลิวเหมยเอ๋อร์พลันรู้สึกสับสนวุ่นวายขึ้นมา แล้วน้ำตาสองสายก็ไหลลงมา
“หญิงโง่ ข้าแค่แกล้งเจ้าเล่นเท่านั้น ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว หลายวันนี้ข้าแค่ฝึกฝนเท่านั้น เจ้าไม่ต้องกังวลไป”
หลี่ลี่รีบก้าวเข้าไปกอดหลิวเหมยเอ๋อร์เข้าในอ้อมอก เขาตั้งใจจะแกล้งหลิวเหมยเอ๋อร์เล่น แต่ไม่คิดว่าหลิวเหมยเอ๋อร์จะร้องไห้
รัก ห่วงใย ทั้งร่างกายและจิตใจของหลิวเหมยเอ๋อร์เป็นของหลี่ลี่แล้ว นางจะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร
หลี่ลี่จูบหยดน้ำตาของหลิวเหมยเอ๋อร์อย่างอ่อนโยน แล้วจึงประกบริมฝีปากสีแดงสดของนาง
ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านมา หลิวเหมยเอ๋อร์พลันรู้สึกเคลิบเคลิ้ม ตอนนี้นางรู้สึกแค่ความสุข ความพึงพอใจอย่างล้นเหลือ ไม่สนใจที่จะร้องไห้อีกต่อไป
ลมหายใจหนักหน่วงขึ้น มือทั้งสองของหลี่ลี่แน่นอนว่าเริ่มซุกซนขึ้น เคลื่อนไหวขึ้นลง ยุ่งวุ่นวายไม่หยุด
“หญิงโง่ แค่สามวันเจ้าก็ผอมลงไปมาก ตรงนี้เล็กลงไปตั้งรอบหนึ่ง”
หลี่ลี่ลูบไล้ส่วนที่นูนสูงของหลิวเหมยเอ๋อร์แล้วถอนหายใจเบา ๆ สามวันไม่ได้กินข้าว คนจะไม่ผอมลง อย่างน้อยก็มองไม่ออก แต่สามวันที่กังวลใจ ห่วงหาอาวรณ์ พลังที่ปลดปล่อยออกมานั้นไม่อาจจินตนาการได้ เพียงแค่เวลาสามวัน หลิวเหมยเอ๋อร์แม้จะไม่ถึงขั้นหนังหุ้มกระดูก แต่ก็ผอมลงไปมาก ไม่เพียงเท่านั้น หลี่ลี่ยังรู้สึกได้ว่าร่างกายของหลิวเหมยเอ๋อร์อ่อนแอมาก อ่อนแอจนทำให้เขาเจ็บปวดใจ
“จริงหรือ? ทำอย่างไรดี? ทำอย่างไรดี? ที่แท้หลี่ลี่พี่ชายชอบอันใหญ่หรือ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ลี่หลิวเหมยเอ๋อร์ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ดวงตาทั้งสองมองไปที่หลี่ลี่อย่างร้อนรน
“ทุกอย่างของเหมยเอ๋อร์ข้าล้วนชอบ ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก เพียงแต่ตอนนี้ร่างกายเจ้าอ่อนแอเกินไป ยังคงต้องพักฟื้นสักสองสามวัน”
หลี่ลี่เดิมทีตั้งใจจะกลืนกินหลิวเหมยเอ๋อร์แต่เมื่อเห็นหลิวเหมยเอ๋อร์อ่อนแอเช่นนี้ เขาจะทำใจได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น บางเรื่องไม่จำเป็นต้องรีบร้อน แม้ว่าหลี่ลี่จะเกือบถึงจุดสุดยอดหลายครั้งแล้วก็ตาม
“หลี่ลี่พี่ชาย เหมยเอ๋อร์รู้ว่าพี่ชายเป็นห่วงข้า แต่ไม่เป็นไรหรอก เหมยเอ๋อร์ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ” ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์พลันแดงขึ้นมากกว่าเดิม ก้มหน้าลง ประโยคสุดท้ายแทบจะเป็นเสียงครางเบา ๆ
“เหมยเอ๋อร์ที่ดี วันเวลายังอีกยาวไกล เจ้าเป็นของข้า ไม่มีวันหนีพ้น เชื่อฟังข้า อีกสองสามวันนี้เจ้าต้องฟื้นฟูร่างกายให้ดี” หลี่ลี่พูดด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
ที่จริงในใจของหลี่ลี่นั้นน่าสงสารเหลือเกิน ชายอื่นอยากจะขึ้นเตียงกับหญิงสาว แต่หลี่ลี่กลับผลักสาวงามที่ชวนให้หลงใหลเช่นนี้ออกไป หัวใจของเขาแทบจะหยดเลือด แต่เพื่อหลิวเหมยเอ๋อร์หลี่ลี่ก็ได้แต่อดทน
“อืม! พี่ชายดีกับข้าจริง ๆ เหมยเอ๋อร์พอใจแล้ว”
หลิวเหมยเอ๋อร์นอนอยู่ในอ้อมกอดของหลี่ลี่ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข มือทั้งสองกอดหลี่ลี่แน่น
“อย่า อย่า อย่าทำแบบนี้ พี่ชายเจ้าไม่ใช่หลิวเซี่ยฮุย ทำแบบนี้ข้าจะทนไม่ไหวจริง ๆ ”
สูดกลิ่นหอมชวนหลงใหล สัมผัสอุณหภูมิร้อนผ่าว ลมหายใจของหลี่ลี่ก็หนักหน่วงขึ้นอีกครั้ง ในใจก็อดบ่นไม่ได้
สูดลมหายใจลึก หลี่ลี่พยายามกดไฟราคะในใจลง แล้วก้มหน้าถามเบา ๆ ว่า
“เหมยเอ๋อร์ เจ้าอยากกินอะไร? ไม่เอาอย่างนี้ดีกว่า ข้าจะทำยาบำรุงให้เจ้ากิน เพื่อบำรุงร่างกาย จะได้หายเร็วขึ้น”
“จริงด้วย ข้ายังต้องทำน้ำแกงพันใบหยินหยางอีกหม้อ”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ลี่หลิวเหมยเอ๋อร์ก็พลันลุกขึ้นนั่งตัวตรง และหลี่ลี่ก็ถอนหายใจยาว
“น้ำแกงพันใบหยินหยาง? มีประโยชน์อะไร? มีผลดีต่อร่างกายเจ้าตอนนี้หรือไม่?”
ยาบำรุงที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ หลี่ลี่แน่นอนว่าต้องสอบถามอย่างละเอียด ไม่อยากให้เป็นยาบำรุงที่มีประโยชน์ต่อร่างกายของหลี่ลี่แต่ไม่มีผลกับหลิวเหมยเอ๋อร์หากปล่อยให้หลิวเหมยเอ๋อร์เป็นเช่นนี้อีก หลี่ลี่จะสบายใจได้อย่างไร
“น้ำแกงพันใบหยินหยางนี้ใช้สำหรับเสริมสร้างและเพิ่มพูนวรยุทธ์ เพื่อรวบรวมสมุนไพร ข้าใช้เวลาถึงสองเดือน รอแค่เจ้ากลับมาเท่านั้น”
บนใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์ปรากฏแววภาคภูมิใจ ในใจของหลิวเหมยเอ๋อร์เอง สิ่งที่นางทำได้เพื่อหลี่ลี่อาจจะมีเพียงเรื่องนี้เท่านั้น
“ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ยาบำรุงแบบนี้เพื่อเพิ่มพูนวรยุทธ์ ร่างกายของเจ้าสำคัญกว่า”
หลี่ลี่ส่ายหน้า แล้วดึงหลิวเหมยเอ๋อร์เข้ามากอดอีกครั้ง พร้อมกับนอนลง
“หลี่ลี่ พี่ชาย เหมยเอ๋อร์ก็ต้องกินน้ำแกงพันใบหยินหยางนี้ เหมยเอ๋อร์ก็ต้องเพิ่มพูนวรยุทธ์”
หลิวเหมยเอ๋อร์ดิ้นรนเล็กน้อย แล้วจึงพูด
“เหมยเอ๋อร์ เจ้าเน้นการปรุงยา ความสนใจของเจ้าก็คือการปรุงยา ข้าเห็นได้ว่าเจ้าไม่ค่อยสนใจการฝึกฝนเท่าไร เมื่อเจ้าต้องการปรุงยา การฝึกฝนค่อยเป็นค่อยไปก็พอ”
หลี่ลี่พยายามโน้มน้าว
“ไม่!พี่หลี่ลี่ ตอนนี้ข้าต้องใช้ปราณยุทธ์ในการปรุงยาวิเศษ แต่วรยุทธ์ของข้ายังต่ำเกินไป ปราณยุทธ์ในเส้นลมปราณมีจำกัด ถ้าไม่เพิ่มพูนวรยุทธ์ ศิลปะการปรุงยาของข้าก็จะหยุดชะงัก ดังนั้นข้าจึงหาสูตรน้ำแกงพันใบหยินหยางนี้ออกมา ถ้าดื่มน้ำแกงยานี้เป็นเวลานาน วรยุทธ์จะสูงกว่าผู้ฝึกฝนที่อยู่ในระดับเดียวกัน”
หลิวเหมยเอ๋อร์เชิดปากน้อย ๆ พูดอย่างดื้อรั้น
“แค่แข็งแกร่งขึ้นนิดหน่อย?”
หลี่ลี่ได้ยินแล้วรู้สึกจนใจอยู่ในใจ พรสวรรค์ของหลิวเหมยเอ๋อร์นั้นอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางต่ำ แม้จะเพิ่มพลังขึ้นบ้าง ก็ไม่อาจเทียบเคียงกับบรรดาศิษย์อัจฉริยะเหล่านั้นได้
แต่หลี่ลี่สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความปรารถนาในการเพิ่มพูนวรยุทธ์ของหลิวเหมยเอ๋อร์หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นความปรารถนาในการปรุงยาที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น หลี่ลี่แน่นอนว่าจะไม่พูดความจริงออกไป เช่นเดียวกัน เขาก็จะไม่ปล่อยให้หลิวเหมยเอ๋อร์รู้สึกผิดหวัง
ปล่อยหลิวเหมยเอ๋อร์หลี่ลี่นั่งตัวตรง ยิ้มคิกคัก แล้วล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบกล่องหยกออกมา
เมื่อกล่องหยกเปิดออก กลิ่นหอมสดชื่นก็แผ่ซ่านเต็มห้องทันที
“โพรงกระดูกหลิงจือ? โพรงกระดูกหลิงจืออายุพันปี?”
หลิวเหมยเอ๋อร์สมกับเป็นผู้รอบรู้เรื่องสมุนไพร จมูกขยับดมสองสามครั้ง ดวงตาที่สับสนค่อย ๆ กระจ่างขึ้น สุดท้ายเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง
“ถูกต้อง มีสิ่งนี้แล้ว จะดื่มน้ำแกงอินหยางพันใบไปทำไม” หลี่ลี่หัวเราะเบา ๆ แล้วหยิบโพรงกระดูกหลิงจืออายุพันปีครึ่งต้น และโพรงกระดูกหลิงจืออายุห้าร้อยกว่าปีหนึ่งต้นเต็มออกมาจากกล่องหยก
สมุนไพรเช่นนี้ แม้แต่ในสำนักตำรายาที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสี่สำนักใหญ่ ตั้งแต่มหาบุรุษผู้ดูแลสำนักลงมาจนถึงนักปรุงยาทุกคน คงต้องคลั่งไคล้กันเป็นแน่