เป็นทาสอยู่ดีๆ ดันเจอคัมภีร์เทพในหอตำ - บทที่ 350 ต้นไม้ต้นเดียวไม่อาจเป็นป่า

บทที่ 350 ต้นไม้ต้นเดียวไม่อาจเป็นป่า

“ช่องจุดพลังเปิดแล้ว ตอนนี้ข้าน่าจะมีวรยุทธ์ระดับขอบเขตรูปลักษณ์ร่างมนุษย์แล้ว แต่ข้ายังไม่ได้ลองใช้”

สำหรับหลิวชิงซาน หลี่ลี่ย่อมไม่ปิดบัง อย่างน้อยตอนนี้ที่หลี่ลี่ฟื้นคืนสติก็เพียงแค่คลี่คลายวิกฤตเท่านั้น ส่วนวรยุทธ์ถึงระดับใดแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ชัดเจน ต้องลองใช้ดูก่อนถึงจะรู้

“ขอบเขตรูปลักษณ์ร่างมนุษย์?”

หลิวชิงซานตกตะลึงเล็กน้อย แต่ในใจกลับรู้สึกขัดแย้งอย่างมาก ในด้านหนึ่ง ตอนที่หลี่ลี่ออกจากสำนักหมิงเยว่ไปผจญภัยนั้น เขามีวรยุทธ์เพียงระดับขอบเขตพลังเท่านั้น แค่สามเดือน เพียงแค่เวลาประมาณสามเดือน กลับยกระดับขึ้นไปหนึ่งขั้น นี่เป็นเรื่องมหัศจรรย์จริง ๆ

หากพูดถึงระดับขอบเขตปราณหรือขอบเขตพลังการทะลวงขั้นหลายครั้งในเวลาสามเดือนนั้น ล้วนเป็นเรื่องที่น่าตกตะลึง เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจจากทุกสำนักหรือแม้แต่สำนักใหญ่ เพราะอัจฉริยะเช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อน และหลี่ลี่ใช้เวลาเพียงสามเดือนจากขอบเขตพลังก้าวขึ้นสู่ระดับขอบเขตรูปลักษณ์ร่างมนุษย์ นี่ไม่ใช่แค่น่าตกตะลึงอีกต่อไป หากข่าวนี้แพร่ออกไป ไม่เพียงแค่ทั่วทั้งยุคราชวงศ์เหลียงแต่ทั้งทวีปคงจะตื่นตระหนกแน่นอน และแน่นอนว่าปัญหาไม่มีที่สิ้นสุดจะตามมา เพราะศิษย์อัจฉริยะเช่นนี้ สำนักไหนบ้างที่ไม่อยากรับเข้าสำนักตน?

ในขณะเดียวกัน หลิวชิงซานก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หลี่ลี่เป็นอยู่ที่เหนือธรรมชาติแล้ว เป็นอัจฉริยะอสูรแล้ว เขาย่อมหวังให้หลี่ลี่เป็นอัจฉริยะอสูรมากกว่านี้ ดีที่สุดคือก้าวเข้าสู่ขอบเขตวิหารจริง ๆ เช่นนั้นสำนักเฟินเทียนก็จะไม่กล้าเคลื่อนไหวอย่างประมาท

หลังจากเหตุการณ์นี้ สำนักหมิงเยว่ได้ออกคำสั่งเด็ดขาดห้ามผู้แข็งแกร่งระดับมหาบุรุษขึ้นไปของสำนักเฟินเทียนเข้ามา นั่นคือการป้องกันอย่างสมบูรณ์ไม่ให้สำนักเฟินเทียนลอบสังหารผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตสัจธรรมขึ้นไปของสำนักหมิงเยว่หากสำนักเฟินเทียนต้องการเข้าสำนักหมิงเยว่ตอนนี้เหลือเพียงทางเดียวคือบุกเข้ามาด้วยกำลัง แต่สำนักหมิงเยว่ผ่านการพัฒนามาหลายร้อยปี มีศิษย์ไม่น้อย และมีกำลังหลักที่แข็งแกร่ง แม้แต่สำนักเฟินเทียนเอง หากต้องการบุกเข้ามาด้วยกำลัง ราคาที่ต้องจ่ายย่อมไม่น้อยแน่นอน

นี่เป็นการต่อต้านสำนักเฟินเทียนโดยอ้อม รับประกันความปลอดภัยของสำนักหมิงเยว่ชั่วคราว แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า หากกำลังของตนไม่แข็งแกร่ง สงครามนี้ต้องปะทุในไม่ช้าก็เร็ว สำนักหมิงเยว่ในตอนนี้ยังคงอยู่บนจุดเสี่ยง

หลังจากกินข้าวเสร็จ หลี่ลี่ยื่นมือขวาคว้าในอากาศว่างเปล่า คฑาคู่มังกรที่ปักอยู่ในพื้นดินก็ลอยขึ้นมาทันที กลับมาอยู่ในมือของหลี่ลี่

เมื่อเห็นคฑาคู่มังกรในมือของหลี่ลี่หลิวชิงซานรู้ว่าที่หลี่ลี่สามารถแสดงพลังขับไล่สำนักเฟินเทียนได้ แน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับอาวุธนี้ เพราะแม้แต่เขาก็มองไม่ออกว่าอาวุธนี้อยู่ในระดับใด

“หลี่ลี่ประมุขเฒ่าได้ออกคำสั่งแล้ว มอบตำแหน่งมหาบุรุษกิตติมศักดิ์ให้เจ้า ในสำนักหมิงเยว่นี้ สิ่งใดที่เจ้าต้องการ สามารถช่วยฝึกฝนได้ เจ้าสามารถขอได้ทั้งหมด และนอกจากประมุขเฒ่ากับข้าแล้ว เจ้าไม่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้ใด เจ้ายังสามารถตัดสินใจในกิจการบางอย่างของสำนักหมิงเยว่ได้อีกด้วย”

หลิวชิงซานกล่าวถึงการจัดการของสำนักหมิงเยว่ที่มีต่อหลี่ลี่อย่างเรียบ ๆ

การช่วยสำนักหมิงเยว่พ้นจากอันตราย อาจกล่าวได้ว่าสำนักหมิงเยว่ที่ยังยืนหยัดอยู่ได้จนถึงวันนี้ เป็นเพราะการมีอยู่ของหลี่ลี่อย่างสมบูรณ์ ศิษย์สำนักหมิงเยว่อาจไม่รู้ แต่ทุกคนที่อยู่ในตำหนักหมิงเยว่ในวันนั้นรู้ดีที่สุด สำหรับรางวัลนี้ แม้จะไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ของสำนักหมิงเยว่แต่ไม่มีใครรู้สึกประหลาดใจ จริง ๆ แล้ว บทบาทที่หลี่ลี่มีนั้นสำคัญกว่าพวกมหาบุรุษผู้ดูแลสำนักเหล่านั้น แม้กระทั่งเหนือกว่าพวกเขา

แน่นอนว่าในวันที่สองหลังจากสำนักเฟินเทียนจากไป ประมุขเฒ่าก็ออกคำสั่งมา ยกเว้นมหาบุรุษผู้ดูแลสำนักหอมหวานและอีกสองมหาบุรุษส่วนมหาบุรุษทั้งสี่ที่เคยถอยหนีถูกสั่งให้ไปปิดด่านฝึกฝนที่เขาหลัง สละอำนาจในมือชั่วคราว และไม่อนุญาตให้ออกจากสำนักใหญ่ของสำนักหมิงเยว่แม้แต่ก้าวเดียว

สำหรับผลลัพธ์นี้ หลี่ลี่และคนอื่น ๆ ย่อมไม่รู้สึกแปลกใจ มหาบุรุษที่ไม่สนใจแม้แต่สำนักของตัวเอง ไม่คู่ควรกับความไว้วางใจเลย

การได้รับตำแหน่งมหาบุรุษกิตติมศักดิ์ หลี่ลี่ก็ไม่ได้ดีใจมากนัก แต่หลี่ลี่ก็พอใจ อย่างน้อยเมื่อเขาไปที่สำนักหอมหวานเพื่อขอสมุนไพรวิเศษ แม้จะยังมีความยากลำบากอยู่บ้าง แต่ด้วยตำแหน่งนี้ บวกกับคำสั่งของประมุขเฒ่าและการสนับสนุนของหลิวชิงซาน ก็ไม่มีปัญหาใด ๆ แล้ว

ตำหนักหมิงเยว่ในตอนนี้เป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดในสำนักหมิงเยว่อย่างไม่ต้องสงสัย แต่หลี่ลี่กลับรู้สึกไม่คุ้นชินเล็กน้อย อย่างน้อยเขายังคงอยากกลับไปที่ถ้ำของตัวเอง

มหาบุรุษผู้ดูแลคนใหม่ก็สุภาพกับหลี่ลี่มาก หลังจากที่หลี่ลี่ได้รับตำแหน่งมหาบุรุษกิตติมศักดิ์ มหาบุรุษผู้ดูแลก็จัดที่พักใหม่ให้หลี่ลี่ทันที อยู่ในห้องโถงด้านในนี้ แม้แต่ขนาดก็ไม่ด้อยไปกว่าของหลิวชิงซาน แต่หลี่ลี่กลับไม่ได้รับไว้ ไม่ใช่ว่าหลี่ลี่ไม่อยากสบาย แต่คฤหาสน์แบบนี้ในห้องโถงด้านในก็หายากมาก และทั้งหมดถูกเลือกในสถานที่ที่มีทิวทัศน์สวยงามที่สุด อาจกล่าวได้ว่าระยะห่างระหว่างคฤหาสน์สองหลังนั้นไม่ใกล้เลย

หลี่ลี่ไม่หวังที่จะอยู่ห่างจากหลิวเหมยเอ๋อร์มากเกินไป และหากทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ก็ไม่เหมาะสมตามมารยาท

“โอ้! มหาบุรุษหลี่มาแล้ว ดีมาก ดีมาก ทุกคนต้อนรับเขาเร็ว”

หลี่ลี่เพิ่งเข้ามาในสำนักยาก็เจอกับเฒ่าเมิ่ง เมื่อเห็นหลี่ลี่กลับมา เฒ่าเมิ่งกระโดดขึ้นสามฟุต และตะโกนเรียกทันที เมื่อผู้ดูแลไป๋ได้ยินเสียงของเฒ่าเมิ่ง ก็ออกมาดูทันที พอเห็นหลี่ลี่กลับมา ก็รีบต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

“มหาบุรุษหลี่ ที่ท่านกลับมาช่างดีเหลือเกิน ข้าคิดถึงท่านมาก สามเดือนนี้ข้าแทบไม่อยากกินข้าวดื่มน้ำชา ทุกวันคิดถึงแต่การกลับมาของท่าน หากไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่าท่านอยู่ที่ใด ไม่รู้จะตามหาที่ไหน ข้าคงออกไปตามหาท่านนานแล้ว”

เฒ่าเมิ่งหัวเราะร่า จับมือหลี่ลี่เดินไปที่ถ้ำปรุงยาของตน

แม้ว่าตอนนี้หลี่ลี่จะมีตำแหน่งมหาบุรุษกิตติมศักดิ์ และทั้งสำนักหมิงเยว่ต่างรู้กันทั่ว แต่หลี่ลี่ไม่มีอำนาจของมหาบุรุษและวรยุทธ์ยังไม่ถึงระดับมหาบุรุษดังนั้นหลี่ลี่นอกจากจะมีสิทธิพิเศษมากขึ้นในสำนักหมิงเยว่แต่สถานะก็ไม่ได้แตกต่างมากนัก อย่างน้อยก็ไม่เหมือนกับมหาบุรุษชิงเทียนที่ทำหน้าเคร่งทุกวัน ทำตัวสูงส่ง

เมื่อเห็นเฒ่าเมิ่งร้อนใจเช่นนี้ หลี่ลี่อดขำไม่ได้ เฒ่าเมิ่งยังคงหลงใหลในยา หลี่ลี่คิดสักครู่ แล้วตัดสินใจที่จะทำให้เฒ่าเมิ่งสมหวัง

“คนมา ๆ เอาชาน้ำค้างพันภูที่ข้าเก็บไว้ออกมา เร็ว ๆ ”

เมื่อมาถึงถ้ำปรุงยา เฒ่าเมิ่งก็สั่งศิษย์ผู้รับใช้เสียงดัง

“ได้ ๆ ๆ เฒ่าเมิ่ง ข้ารู้สึกเกรงใจ ท่านบอกมาเถิดว่าลากข้ามาที่นี่ทำไม ข้ายังมีเรื่องสำคัญอีกนะ”

หลี่ลี่รีบขัดเฒ่าเมิ่ง เขารู้ดีถึงท่าทางที่เฒ่าเมิ่งเคยประจบหลิวเหมยเอ๋อร์เขาทนไม่ไหวแน่

“เรื่องนี้… เรื่องนี้… ข้าขอจิบชาไปพลางเล่าไปพลางดีกว่า!”