เป็นทาสอยู่ดีๆ ดันเจอคัมภีร์เทพในหอตำ - บทที่ 349 ความกระหายในการฆ่า

บทที่ 349 ความกระหายในการฆ่า

หลี่ลี่กัดฟันแน่นทนรับความเจ็บปวด จนมุมปากมีเลือดไหลออกมาเป็นทาง แต่สิ่งที่หลี่ลี่ตัดสินใจทำยังไม่มีอะไรที่ทำไม่สำเร็จหลี่ลี่จึงยืนหยัดอย่างแท้จริง

วงจรเล็ก วงจรใหญ่ ใช้เวลาเต็มหนึ่งชั่วยามหลี่ลี่จึงอดทนต่อความเจ็บปวดรุนแรง ทำให้พลังรูปต่อสู้ในเส้นลมปราณไหลย้อนกลับ และในตอนนี้หลี่ลี่ก็รู้แล้วว่าอะไรคือการคลั่งไคล้ในวิชาที่แท้จริง

พลังรูปต่อสู้ไหลย้อน ในใจเหมือนมีไฟโกรธกำลังลุกไหม้ โดยไม่มีสาเหตุใด ๆ แม้กระทั่งในใจของหลี่ลี่ก็เกิดความกระหายในเลือด ความกระหายในการฆ่า

ไม่เพียงเท่านั้นหลี่ลี่พบว่าในจุดชี่ไห่ของตนมีร่องรอยของพลังรูปต่อสู้ที่กระจัดกระจาย แม้ว่าพลังรูปต่อสู้เหล่านี้ยังคงถูกดูดซับโดยป้ายกดวิญญาณและศิลาสุขาวดีแต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อสูญเสียการควบคุม จะอันตรายยิ่งกว่าการสูญเสียการควบคุมคฑามังกรคู่ เพราะทารกต่อสู้ในจุดชี่ไห่คือรากฐานของการฝึกฝนของทุกคน

หากหลี่ลี่ลืมตาขึ้นในตอนนี้ น่ากลัวว่าหลิวชิงซานที่อยู่ข้าง ๆ จะพบทันทีว่า ดวงตาทั้งสองของหลี่ลี่ตอนนี้แดงก่ำไปหมด ซึ่งเป็นสัญญาณก่อนการคลั่งไคล้ในวิชาอย่างชัดเจน

ไม่แปลกที่ท่านหัวหน้าเยว่บอกว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชคชะตาของหลี่ลี่เห็นได้ชัดว่าการคลั่งไคล้ในวิชานี้ไม่ใช่สิ่งที่ควบคุมได้ง่าย ๆ

หลี่ลี่ตอนนี้เหมือนคนที่ติดบุหรี่จัดแต่ไม่ได้สูบ หรือคนติดเหล้าที่มีเหล้าวางอยู่ตรงหน้าแต่ดื่มได้แค่น้ำ ความทรมานที่กัดกินหัวใจนั้นไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำพูด แต่สิ่งที่หลี่ลี่ทนอยู่ตอนนี้คือความกระหายในการฆ่า

สาเหตุที่ทุกคนกลัวการคลั่งไคล้ในวิชาก็เพราะว่าเมื่อผู้ฝึกฝนเข้าสู่ทางผิด และหากผู้ฝึกฝนตกใจในตอนนี้ จะไม่มีสติปัญญาเพียงพอที่จะหลุดพ้นจากความมีสติในปัจจุบัน สุดท้ายก็ทำได้แค่ทำตามสัญชาตญาณ ดังนั้นในสภาวะที่พลังเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง จึงสังหารสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่มองเห็นอย่างบ้าคลั่ง นี่คือสัญชาตญาณการกระหายเลือด

แม้จะทนทุกข์ทรมาน แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่เลว พลังขอบเขตรูปลักษณ์เริ่มถูกดูดกลับโดยป้ายกดวิญญาณและศิลาสุขาวดีในขณะเดียวกัน มือทั้งสองที่กำด้ามคฑามังกรคู่แน่น ก็ดูดพลังรูปต่อสู้กลับเข้าสู่เส้นลมปราณของตัวเอง แล้วแปลงสภาพอีกครั้ง

แต่เมื่อพลังรูปต่อสู้สายแรกถูกดูดกลับมาหลี่ลี่ก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล พลังรูปต่อสู้ยังคงเป็นพลังรูปต่อสู้ที่เขาเติมเข้าไป แต่ในนั้นกลับมีบางสิ่งเพิ่มขึ้นมา เป็นปราณยุทธ์ชนิดหนึ่งปราณยุทธ์ชนิดนี้แม้แต่ป้ายกดวิญญาณและศิลาสุขาวดีก็ไม่สามารถดูดซับได้

ปราณยุทธ์ประหลาดนี้มีสีทองเหลือง หลังจากไหลเวียนในเส้นลมปราณของหลี่ลี่ไปหลายรอบ ก็รวมตัวกันที่บริเวณสมอง ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถนำออกมาได้

ตอนแรกหลี่ลี่ก็รู้สึกสงสัย พยายามตรวจสอบให้ชัดเจน แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่หลังจากผ่านไปสักพักปราณยุทธ์ลึกลับนี้ยังคงถ่ายทอดมาจากคฑามังกรคู่อย่างไม่ขาดสาย เมื่อไม่มีผลกระทบอื่นใดหลี่ลี่จึงไม่สนใจ มุ่งความสนใจไปที่การไหลย้อนของเส้นลมปราณ

หลี่ลี่ใช้วิธีสามหยุดห้าพัก ที่เรียกว่าสามหยุดคือการไหลเวียนสามรอบใหญ่แล้วหยุดหนึ่งครั้ง อย่างน้อยต้องไหลเวียนหนึ่งรอบใหญ่ จากนั้นจึงเริ่มวิชาการเลียนแบบอีกครั้ง หลังจากทำเช่นนี้ห้าครั้ง อย่างน้อยต้องหยุดพักเวลาดื่มชาหนึ่งถ้วย มิฉะนั้นจะทำร้ายเส้นเอ็นและกระดูก

หลี่ลี่ทำให้เส้นลมปราณไหลย้อน แต่ไม่ได้ฆ่าตัวตาย เขาย่อมไม่ทำอะไรอย่างหุนหันพลันแล่น

ชั่วพริบตาเวลาผ่านไปสามวัน ในสามวันนี้หลี่ลี่ไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย แต่แรงกดดันบนร่างกายได้หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงรอยเล็กน้อยตามขอบ ๆ มุม ๆ เท่านั้น

ในเวลาสามวันหลิวเหมยเอ๋อร์ได้มาที่นี่ไม่ต่ำกว่าหลายสิบครั้ง หากไม่ใช่เพราะคำสั่งเข้มงวดของท่านหัวหน้าเยว่หลิวเหมยเอ๋อร์คงบุกเข้าไปในตำหนักเหมยเยว่เพื่อดูแลอาหารการกินของหลี่ลี่ด้วยตัวเองแล้ว

มองดูกล่องอาหารตรงหน้า หลิวชิงซานรู้สึกไม่สบายใจเลย แม้จะอยู่ในตำหนักเหมยเยว่เหมือนกัน แต่หลิวชิงซานก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมกล่องอาหารของหลี่ลี่ถึงมีอาหารอร่อยมากกว่ากล่องของเขาเสมอ แม้ว่าหลี่ลี่จะไม่ได้กินอะไรเลยในสามวันนี้

“หลี่ลี่หากเจ้ามีใจก็รีบตื่นขึ้นมาเร็ว ๆ สามวันแล้ว เหมยเอ๋อร์ดูเข้มแข็งขึ้นมาก แต่ลับหลังคนคงร้องไห้ไม่น้อย”

หลิวชิงซานกินอาหารในกล่องของตัวเอง มองดูหลี่ลี่ด้วยความกังวลพลางเร่งเร้า

“เจ้าอยากให้เร็ว มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก”

ในตอนนี้หลี่ลี่ลืมตาขึ้นทันที ต่อบทสนทนา

“เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วหรือ?”

เมื่อได้ยินเสียงของหลี่ลี่หลิวชิงซานก็พูดอย่างดีใจทันที

“แน่นอนว่าไม่เป็นอะไรแล้ว ว้าว อาหารอร่อย ข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ”

หลี่ลี่ในตอนนี้แทบไม่สนใจหลิวชิงซาน เมื่อเห็นอาหารเต็มโต๊ะ ก็พุ่งเข้าไปทันที เมื่อเห็นหลี่ลี่กินอย่างตะกละตะกลามหลี่ลี่ก็มีรอยยิ้มเมตตาเต็มใบหน้า พูดได้ว่าพ่อตาคนนี้พอใจลูกเขยอย่างหลี่ลี่มาก พอใจจนถึงขีดสุด

หลี่ลี่กินจริง ๆ เสียด้วย อาหารกลางวันที่แบ่งกันสองคนถูกหลี่ลี่คนเดียวกินจนหมด แถมยังดูเหมือนจะยังไม่อิ่ม ถ้าไม่ใช่เพราะหลิวชิงซานดึงนางไว้ หลี่ลี่คงจะตะโกนเข้าไปข้างในแล้ว

แม้จะยังไม่อิ่มท้อง แต่หลี่ลี่ก็ฟื้นกลับมามีพลังเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ดวงตาทั้งสองข้างก็เปล่งประกายมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

“เจ้าอยู่ในขอบเขตการบำเพ็ญระดับใดกันแน่ หลี่ลี่?”

หลิวชิงซานรู้สึกชื่นชมอย่างยิ่งที่หลี่ลี่สามารถใช้การโจมตีที่เทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญระดับขอบเขตวิหารได้ ถึงขนาดที่ว่าแม้อายุจะมากเพียงนี้แล้ว เขาก็ยังอยากเรียนรู้จากนาง