ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 526 พบกับเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์อีกครั้ง

“ขอบพระทัยฝ่าบาทพะยะค่ะ”

จนกระทั่งหลี่เต้าคำนับขอบคุณแล้ว ขุนนางในท้องพระโรงถึงได้สติกลับคืนมา ในเวลานี้หากมีผู้ใดคิดจะขัดขวางก็สายเกินไปเสียแล้ว ฮ่องเต้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ”

หลังจากพระราชทานรางวัลเสร็จสิ้น การประชุมราชสำนักก็จบลงอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากหลี่เต้าได้รับการเลื่อนบรรดาศักดิ์สูงขึ้นอีกขั้น หลังจากเลิกประชุมแล้วเหล่าแม่ทัพที่สนิทสนมกับหยางหลินต่างพากันมาห้อมล้อมหลี่เต้า จนกระทั่งใกล้จะออกจากวังหลวง กลุ่มคนจึงได้ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป ที่นอกวังหลวงหลี่เต้าและหยางหลินกำลังยืนสนทนากันอยู่ หยางหลินตบบ่าหลี่เต้าพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เจ้าหนุ่ม ตอนนี้เจ้าเก่งกว่าข้าเสียอีก”

“กงขั้นหนึ่ง ถ้าปู่ของเจ้ายังอยู่ คงจะมาคุยโม้ใส่หน้าข้าไม่หยุดเป็นแน่”

หลี่เต้าอธิบายว่า “ท่านผู้อาวุโสหยาง ท่านปู่ของข้าไม่น่าจะมีนิสัยเช่นนั้น”

“ไม่ใช่หรือ?”

หยางหลินหัวเราะแล้วกล่าวว่า “เขาก็แค่ชอบทำท่าทำทางต่อหน้าคนรุ่นหลังอย่างพวกเจ้าเท่านั้นแหละ”

สุดท้ายหยางหลินก็มองดูท้องฟ้าก่อนจะเอ่ยด้วยว่า

“เอาละ ข้าจะไม่คุยกับเจ้ามากไปกว่านี้แล้ว เจ้าเพิ่งจะกลับมาถึง รีบกลับไปพักผ่อนเถิด เมื่อมีโอกาสค่อยมาคุยกันใหม่”

หลังหยางหลินจากไป หลี่เต้าก็ยังไม่ได้จากไปไหนในทันที เขายังต้องไปรับกองทัพหมาป่าผู่ถูที่ก่อนหน้านี้ถูกนำตัวไปในเขตพระราชวัง

วังหลวงกับเขตพระราชฐานนั้นแตกต่างกัน วังหลวงอยู่ภายในเขตพระราชฐานและถือเป็นเขตพระราชฐานชั้นใน ในราชวงศ์ต้าเฉียน เขตพระราชฐานนั้นเป็นเขตหวงห้ามของราชวงศ์ บุคคลภายนอกไม่อาจเข้าออกได้ตามใจชอบ โดยทั่วไปแล้วก็มีเพียงผู้ที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์เท่านั้นที่จะสามารถพำนักอยู่ในเขตพระราชฐานได้เป็นเวลานาน หลังจากสอบถามกับทหารรักษาการณ์แล้ว หลี่เต้าก็มาถึงสถานที่จัดตั้งกองทหารม้าในเขตพระราชฐานอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงที่นั่นเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

“องค์หญิงน้อย โปรดอย่าวิ่งซุกซนไปมาเช่นนี้เลย”

“ไม่ใช่ที่จะเล่นสนุกได้”

“องค์หญิงน้อย โปรดรีบกลับมาเถิด แม้ฝ่าบาทจะทรงอนุญาตให้ท่านเดินเล่นภายในวังหลวงได้ แต่ที่นี่ห้ามเด็ดขาด”

“พวกเจ้า… พวกเจ้าอย่าได้เคลื่อนไหวใด ๆ นางคือองค์หญิงน้อย”

นอกจากเสียงตื่นตระหนกเหล่านี้แล้ว ยังมีเสียงของเด็กที่ทำให้หัวใจหลี่เต้าเต้นระรัวขึ้นมาทันที เมื่อหลี่เต้าเงยหน้าขึ้นมองให้ชัด เขาก็เห็นว่าในลานโล่งที่ดูคล้ายค่ายทหาร กองทัพหมาป่าผู่ถูได้ถอดเกราะออกและกำลังพักผ่อนอยู่ ข้างกายของพวกเขามีสุราและเนื้อสัตว์ที่น่าจะถูกส่งมาให้โดยฮ่องเต้เป็นพิเศษ ทุกคนกำลังกินดื่มกันอย่างเอร็ดอร่อย ภาพนี้ก็ดูปกติดี แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือท่ามกลางกองทัพหมาป่าผู่ถูนั้น มีร่างเล็ก ๆ ที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อใด นางกำลังวิ่งไปมาพลางส่งเสียงหัวเราะคิกคัก พวกนางกำนัลและขันทีพากันมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความตื่นตระหนก ในดวงตายังฉายแววหวาดกลัว หากเป็นทหารธรรมดาพวกนางกำนัลและขันทีก็คงไม่หวาดกลัวถึงเพียงนี้

แต่กองทัพหมาป่าผู่ถูนั้นแตกต่างออกไป เนื่องด้วยหลี่เต้ามีเลือดวิเศษและวิชาฝึกร่างกาย จึงทำให้ทหารกองทัพหมาป่าผู่ถูใต้บังคับบัญชาของเขาล้วนมีรูปร่างสูงใหญ่น่าเกรงขาม แต่ละคนสูงอย่างน้อยเกือบหกฉื่อ แม้จะถอดเกราะออกและยังคงสวมเสื้อผ้าอยู่ แต่ก็ยังเผยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งออกมาให้เห็น อีกทั้งกองทัพหมาป่าผู่ถูก็เพิ่งกลับมาจากสนามรบ จึงยากที่จะเก็บซ่อนกลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาได้ ดังนั้นเพียงแค่เห็นกองทัพหมาป่าผู่ถู คนทั่วไปก็อาจถูกข่มขวัญได้แล้ว

สัตว์เล็กสัตว์น้อยทั่วไปเพียงแค่ได้กลิ่นที่แผ่ออกมาจากกองทัพหมาป่าผู่ถูก็อาจตกใจกลัวจนตายได้ ดังนั้นการที่พวกนางกำนัลและขันทีสามารถเข้าใกล้กองทัพหมาป่าผู่ถูได้ขนาดนี้ พวกเขาก็ใช้ความกล้าหาญเกือบทั้งหมดที่มีไปแล้ว ในขณะเดียวกันพวกนางกำนัลและขันทีก็รู้สึกประหลาดใจมาก โดยปกติแล้วองค์หญิงน้อยของพวกนาง ยังไม่ต้องพูดถึงการเข้าใกล้คนเหล่านี้เลย แค่เห็นคนธรรมดาก็ยังหลบเลี่ยงโดยสัญชาตญาณแล้ว มีเพียงพวกนางกำนัลและขันทีที่อยู่รับใช้ใกล้ชิดเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปใกล้ได้

แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร พอเจอกับกลุ่มคนที่ดูน่าเกรงขามเช่นนี้ นางกลับไม่กลัว ซ้ำยังเข้าไปเล่นอยู่ข้าง ๆ อย่างกระตือรือร้นเช่นนี้อีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นองค์หญิงน้อยของตนเขย่งเท้าพยายามปีนขึ้นไปหยิบเนื้อบนโต๊ะ ขันทีคนหนึ่งที่มีจิตใจอ่อนไหวก็ถึงกับจะเป็นลมไปเลยทีเดียว เพราะการกระทำเช่นนี้ในสายตาของพวกนาง ไม่ต่างอะไรกับการไปลูบก้นเสือ ไม่รู้ว่ามีคนกลุ่มนี้เพิ่มขึ้นมาในวังหลวงตั้งแต่เมื่อใด

“พวกเจ้าไม่ต้องกังวลแล้ว นางไม่เป็นไรหรอก”

ขณะที่พวกนางกำนัลและขันทีกำลังจะเสี่ยงชีวิต ‘ช่วยคน’ ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูพวกเขา

เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนจึงหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ

“ท่านคิด…”

บางคนที่ไม่เคยพบหลี่เต้ากำลังจะเอ่ยปากถาม แต่นางกำนัลหลายคนจำใบหน้าของหลี่เต้าได้อย่างรวดเร็ว จึงพากันรีบคำนับกล่าวว่า “คารวะท่านอู่อันกงเจ้าค่ะ”

ท่านอู่อันกง?

คนอื่น ๆ ที่ได้ยินต่างสะดุ้งโหยง หากจะพูดถึงว่าตอนนี้ใครมีชื่อเสียงมากที่สุดในวังหลวง ก็คงไม่มีใครเกินท่านอู่อันกงหลี่เต้าแล้ว เพราะทุกสิ่งในวังหลวงล้วนมีฮ่องเต้เป็นศูนย์กลาง การที่ทำให้ฮ่องเต้นึกถึงได้อยู่ตลอดเวลา พวกเขาเหล่านี้จะไม่ใส่ใจได้อย่างไร ดังนั้นจึงต้องรีบคำนับตามไปทันที

“ลุกขึ้นเถิด”

นางกำนัลคนหนึ่งลุกขึ้นแล้วรีบกล่าวว่า “ท่านอู่อันกงโปรดช่วยองค์หญิงน้อยด้วยเจ้าค่ะ”

หลี่เต้าเอ่ยปลอบใจว่า “นางไม่เป็นไรหรอก”

เมื่อเห็นสายตาที่ยังคงกังวลอยู่ของเหล่าพวกกำนัล หลี่เต้าจึงหมุนร่างเดินไปทางนั้น ในเวลาเดียวกันจางเมิง เสวียปิง และคนอื่น ๆ กำลังนั่งดื่มสุราและกินเนื้ออยู่กับคนใต้บังคับบัญชา การปรากฏตัวขึ้นของเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ได้ดึงดูดความสนใจของพวกเขาไปทั้งหมด จางเมิงมองดูร่างน้อยที่พยายามเขย่งเท้าอยากจะหยิบเอาเนื้อ จึงเลื่อนจานเนื้อไปยังตำแหน่งที่นางสามารถเอื้อมถึงได้โดยไม่รู้ตัว หลังจากใช้ความพยายามอยู่ครู่หนึ่ง เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ก็สามารถคว้าเนื้อได้สำเร็จ

นางเอาเข้าปากอย่างดีใจ ขณะเดียวกันดวงตากลมโตคู่นั้นก็จ้องมองจางเมิง เสวียปิง และคนอื่น ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น

“ทนไม่ไหวแล้ว!”

แม้ว่าพวกนางกำนัลและขันทีจะเคยเตือนพวกเขามาก่อน แต่เพราะเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์น่ารักเหลือเกิน โดยเฉพาะใบหน้าอวบอิ่มนั้น จึงทำให้เสวียปิงอดใจไม่ไหว อยากจะบีบแก้มสักครั้ง

ขณะที่มือของเสวียปิงกำลังจะแตะตัวเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นข้างกายเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ ขวางมือที่กำลังจะยื่นไปนั้นคว้าเอาไว้

“ใครกันช่างไม่มี… ตา”

เมื่อเห็นว่าเป็นใครมา แม้เสวียปิงอยากจะชักมือกลับ มันก็สายเกินไปแล้ว เขาจึงหัวเราะแห้ง ๆ พลางกล่าวว่า “หัวหน้า ข้าไม่ได้พูดถึงท่านนะ”

หลี่เต้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น เขาก้มมองมือของเสวียปิงที่ยื่นออกมาพลางหรี่ตาลงพูดว่า “หากเจ้าไม่ต้องการมือข้างนี้ ข้าก็ช่วยเจ้าได้”

“ต้องการสิ จะไม่ต้องการได้อย่างไร” เสวียปิงรีบชักมือกลับทันที ในขณะเดียวกันในใจเขาก็รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

เพราะเขาเห็นแววรังเกียจอย่างเข้มข้นในดวงตาของหลี่เต้า ราวกับว่าเขาเป็นของสกปรกอะไรสักอย่าง

ทันใดนั้นก็ดูเหมือนเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์จะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง นางก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่เต้าด้วยสีหน้ายินดี แล้วเสวียปิงก็สังเกตเห็นว่าแววตาของหัวหน้าตนได้เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลับกลายเป็นอ่อนโยนขึ้นมา อ่อนโยน?

เสวียปิงพลันสะดุ้งเฮือก ไม่กล้ามองนานนัก

“เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์”

หลี่เต้าก้มหน้าพลางยิ้มน้อย ๆ เรียกทักทาย

“อุ้มหน่อย!”

ในชั่วขณะถัดมา เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ก็กางแขนทั้งสองข้างออก

หลี่เต้าอุ้มนางขึ้นมาตามสัญชาตญาณ และเมื่อเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้ว ความรู้สึกอิ่มเอมใจที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่ผิดพลาดแน่

เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์เงยหน้ามองหลี่เต้าแวบหนึ่ง แล้วจากนั้นก็ซุกใบหน้าเล็ก ๆ ลงบนบ่าของเขาอย่างสนิทสนม

จากนั้นนางก็แอบเช็ดคราบน้ำมันที่ติดนิ้วมือเล็ก ๆ ลงบนลายปักพยัคฆ์ทองของเสื้อคลุมอย่างระมัดระวัง