ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 501 เตรียมตัวหนี

เมื่อเห็นไกเชียนจงโกรธจัดจนเตรียมจะใช้ท่าไม้ตาย

หลีเตาก็พุ่งเข้าไปโจมตีใหม่อีกรอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในสถานการณ์เช่นนี้หากถูกข่มเอาไว้ได้ เขาอาจจะไม่มีโอกาสอีกเลย

เมื่อเผชิญหน้ากับหลีเตาที่บุกเข้ามา ไกเชียนจงเองก็จำต้องต่อสู้ด้วย

แต่เทพมนุษย์ก็คือเทพมนุษย์ ด้วยการคุ้มครองเทพมนุษย์ที่มีอยู่ติดกาย

เมื่อไกเชียนจงเอาจริงเอาจัง เขาก็ยังคงสามารถกดดันหลีเตาได้

เพียงแต่เพราะระบบการบำเพ็ญของหลีเตามีความพิเศษจึงทำให้เขาไม่สามารถเอาชนะได้ในเวลาอันสั้น

แต่ในสายตาของคนนอกนั้นกลับมองเห็นว่าทั้งสองฝ่ายต่างกำลังต่อสู้กันอย่างสูสี

ด้วยการปะทะกันอย่างต่อเนื่องของทั้งสองคน ทั่วทั้งหุบเขาเป่ยหมางสั่นสะเทือนไม่หยุด พืนดินแตกร้าว ภูเขาพังทลาย

ภายใต้วรยุทธระดับเทพมนุษย์ของไกเชียนจงทำให้พลังสวรรค์พิภพแปรปรวนไม่หยุด

ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสได้เริ่มเปลี่ยนสี จนสุดท้ายถึงขั้นดึงดูดสายฟ้าให้ร้องคำราม

ตู้ม !

ทันใดนั้นหลีเตาก็ถูกพลังอันแข็งแกร่งสายหนึ่งกระแทกจนถอยร่นกลางอากาศไปร้อยจั้ง

ไกเชียนจงจึงฉวยโอกาสนี้รีบถอยห่างจากหลีเตาทันที

เขาไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสเข้ามาใกล้อีก

“คราวนี้ข้าจะทำให้เจ้าแหลกเป็นจุณ !!”

ไกเชียนจงที่ลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินร้อยจั้งเอ่ยปากพูดกับหลีเตาจากที่สูง

ขณะที่พูดนั้นพลังปราณแท้อันน่าสะพรึงกลัวก็ได้หลอมรวมอยู่รอบกายของเขา

ภายใต้การรวมตัวของพลังสวรรค์พิภพอย่างต่อเนื่อง ท้องฟ้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ลมพายุคำรามกึกก้อง เมฆดำมืดครึ้มม้วนตัวบนท้องฟ้า

เปรี้ยง !

ทันใดนั้นก็มีสายฟ้าฟาดลงมากลางเมฆดำ แสงนั้นส่องสว่างไปทั่วร่างของทั้งสองคน

แม้การโจมตีจะยังไม่ได้ลงมาถึงตัว แต่ร่างของหลีเตาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย

คิ้วของเขากระตุกราวกับเป็นสัญญาณเตือน

หลีเตาแอบคิดในใจ

“ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีทางอื่นสินะ…”

“ตอนนี้เขายังไม่มีความสามารถมากพอที่จะต่อกรกับผู้แข็งแกร่งระดับเทพมนุษย์ได้”

เปรี้ยง !

เนื่องจากหลีเตายืนอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างสูง ทั้งยังอยู่ใต้เมฆดำทะมึนพอดี

เมื่อเกิดเสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฟ้าเส้นหนึ่งจึงถูกดึงดูดมาหาเขา

แต่ก่อนที่อสนีบาตสายนั้นจะเข้าใกล้หลีเตา ง้าวมังกรทมิฬในมือของเขาก็วาบแสงขึ้น

สายฟ้าทั้งหมดได้ถูกดูดเข้าไปในง้าวมังกรทมิฬ

นั่นคือตัวง้าวมังกรทมิฬที่สามารถดูดซับพลังสวรรค์พิภพได้ ก็ย่อมไม่กลัวสายฟ้าธรรมชาติเพียงเท่านี้

พอหลีเตาเห็นเหตุการณ์นี้กับตา เขาก็เลิกคิ้วขึ้นราวกับนึกอะไรบางอย่างได้

“ลองดูเป็นหนสุดท้าย”

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลีเตาจึงตัดสินใจทุ่มสุดตัวเป็นครั้งสุดท้าย

หากครั้งนี้ยังไม่พบโอกาสอีก เขาก็จะถอยหนีไปเสีย เขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้ว่าสู้ไม่ได้แต่ยังดื้อดึงจะสู้ต่อ

แม้เขาจะไม่มีทางสู้ผู้อยู่ในระดับเทพมนุษย์ได้

แต่ด้วยพลังของเขาแล้ว การหนีรอดจากเงื้อมมือของผู้อยู่ในระดับเทพมนุษย์ก็ยังมีโอกาสอยู่

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว ในขณะที่การโจมตีของไกเชียนจงยังมาไม่ถึง หลีเตาก็เหยียบอากาศขึ้นไปยังที่สูงกว่า

จากนั้นเขาพลันยกง้าวมังกรทมิฬในมือขึ้น

หลังจากใช้จิตติดต่อกับจิตวิญญาณภายในง้าวมังกรทมิฬแล้ว

กระแสสายฟ้าที่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้างก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากภายในง้าวมังกรทมิฬ

นี่คือพลังสวรรค์ลงทัณฑ์ !

หลังจากพลังสวรรค์ลงทัณฑ์ปรากฏขึ้น เมฆดำเหล่านั้นก็ราวกับรับรู้ถึงบางสิ่งได้

จากพวกมันก็ปรากฏอสนีบาตออกมาพร้อมกัน

เมื่อสายฟ้าเหล่านั้นปรากฏขึ้น ง้าวมังกรทมิฬก็สั่นไหวเบาๆ

ในชั่วขณะถัดมา สายฟ้าทั้งหมดก็พุ่งเข้าหาง้าวมังกรทมิฬและถูกมันดูดกลืนไปจนหมด

เมื่อเห็นภาพนั้นหลีเตาก็พึมพำกับตัวเอง

“ไม่รู้ว่านี่จะนับเป็นการควบคุมพลังสวรรค์พิภพหรือไม่”

หลังจากสายฟ้าถูกง้าวมังกรทมิฬดูดกลืนไปแล้ว ภายใต้อิทธิพลของพลังสวรรค์ลงทัณฑ์

พลังทั้งหมดจึงถูกเปลี่ยนเป็นพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นกว่าเดิม

อีกด้านหนึ่งไกเชียนจงได้รวบรวมการโจมตีเสร็จแล้วอย่างรวดเร็ว

“ตราประทับแห่งสวรรค์พิภพ !!”

เมื่อเสียงนั้นจบลง ก็มีตราประทับสีทองขนาดมหึมาปรากฏขึ้นรอบกายของไกเชียนจง

อักขระบนตราประทับสีทองพลันหลอมรวมเข้าด้วยกัน

จากนั้นมันเปล่งแสงสีทองออกมาแล้วพุ่งขึ้นไปใส่หลีเตาที่อยู่บนฟ้า

หลีเตารีบใช้ง้าวมังกรทมิฬดูดซับอสนีบาตมาอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลาเดียวกันนั้นเขาก็ยังระดมพลังปราณโลหิตจำนวนมากในร่างกาย

หลังจากพลังทั้งสองผสานรวมกันแล้ว ทั้งง้าวมังกรทมิฬก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสายฟ้าสีเลือด

ไร้เทียมทาน !

เมื่อเผชิญหน้ากับตราประทับสีทองที่กำลังพุ่งเข้ามา หลีเตาก็พลันก้มตัวพุ่งลงไปโจมตี

ในชั่วพริบตาทั้งสองฝ่ายก็เข้าปะทะกันพร้อมกับการโจมตีของตน

ทันใดนั้นแสงสีทองจำนวนมากก็เริ่มส่องประกาย โดยมีทั้งสองคนเป็นจุดศูนย์กลาง

พร้อมกันนั้นสายฟ้าสีเลือดก็พุ่งออกมาจากแสงสีทองจำนวนมาก

ทั้งแสงสีทองและสายฟ้าสีเลือดโรมรันพันตูโจมตีกันไม่หยุด อาละวาดไปทั่วทั้งหุบเขาเป่ยหมาง

ในตอนนี้หลีเตาและไกเชียนจงที่อยู่ท่ามกลางแสงสีทองและสายฟ้าก็ได้เห็นหน้ากันอีกครั้งในระยะประชิด

ในระยะใกล้ไกเชียนจงขมวดคิ้วเมื่อต้องเผชิญกับสายฟ้าสีเลือดที่กำลังอาละวาดอย่างเกรี้ยวกราด

เพราะเขาพบว่าพลังบางส่วนที่แฝงอยู่ในสายฟ้าสีเลือดนี้ มันสามารถเพิกเฉยการคุ้มครองเทพมนุษย์รอบกายเขาและตกลงมาบนตัวเขาโดยตรงได้

โชคดีที่พลังส่วนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก อย่างมากก็แค่วทำให้เขาดูโทรมและรู้สึกชาไปบ้าง แต่ไม่สามารถสร้างภัยคุกคามที่แท้จริงต่อเขาได้

แตเมื่อเทียบกับไกเชียนจงแล้ว สถานการณ์ของหลีเตากลับดูไม่ค่อยดีนัก

แสงสีทองที่แผ่ออกมาจากตราประทับทองคำขนาดใหญ่ได้ทะลุผ่านร่างของหลีเตาไป แม้ดูเผินๆ จะเหมือนเพียงแค่ทะลุผ่านไปโดยไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายใดขึ้น

แต่หลีเตากลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าทุกครั้งที่แสงสีทองทะลุผ่านร่างของเขาไป มันจะดูดพลังปราณโลหิตส่วนหนึ่งออกไปด้วย

ทว่าโชคดีที่พลังปราณโลหิตในร่างของเขามีมากมายมหาศาลจึงสามารถทนรับได้

คาดว่าหากเป็นผู้ฝึกยุทธทั่วไปแล้ว เพียงแค่โดนแสงสีทองเหล่านี้ส่องโดนก็อาจจะตายคาที่ได้เลย

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด หลีเตาได้ลงมาจากท้องฟ้า เขากลับมายืนบนพื้นดิน

เขาเปลือยท่อนบน มือขวากำง้าวมังกรทมิฬปักลงพื้นเพื่อพยุงตัว

บนง้าวมังกรทมิฬยังคงมีกระแสสายฟ้าแลบปลาบอยู่

ส่วนไกเชียนจงขณะนี้เขายังคงยืนอยู่บนท้องฟ้าก้มมองลงมาที่หลีเตา

เมื่อเทียบกับหลีเตาแล้ว สภาพของเขาดูดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

หลีเตาเงยมองดูท้องฟ้าที่มีเมฆดำทะมึนหนาทึบหลายชั้นพลางถอนหายใจยาว

“ถึงเวลาต้องไปแล้ว…”

ขณะที่หลีเตากำลังคิดว่าจะหาทางหนีอย่างไรให้ดูดีอยู่นั้น ทันใดเขาก็ก้มมองพื้นดินใต้ง้าวมังกรทมิฬ

สายฟ้าสีเลือดที่กำลังพันรอบง้าวมังกรทมิฬ เนื่องจากมันสัมผัสกับพื้นดิน กระแสสายฟ้าบางส่วนจึงถูกดูดลงสู่พื้นดินไป

ทว่าเขารู้สึกได้ว่าสายฟ้าที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากง้าวมังกรทมิฬนั้น ดูเหมือนมันจะสัมผัสโดนกับบางสิ่งใต้พื้นดินเข้า

ทันใดนั้นหลีเตาก็สังเกตเห็นการสั่นสะเทือนเล็กน้อยใต้เท้า

ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ฝังลึกอยู่ใต้พื้นดินกำลังขยับตัว

แท่นบูชาของสำนักปราบสวรรค์…

ในชั่วขณะนั้นหลีเตาพลันนึกถึงหลายสิ่งหลายอย่าง

เส้นชีพจรมังกร !

ทันใดนั้นหลีเตาก็นึกถึงเรื่องที่น้องสาวของตนเคยบอกเอาไว้

แต่ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาต่อสู้กันมาตั้งนาน แต่ทำไมเส้นชีพจรมังกรถึงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย

ผลกลับกลายเป็นว่าเมื่อง้าวมังกรทมิฬปลดปล่อยพลังสายฟ้าออกมาเพียงเล็กน้อย มันกลับเกิดการตอบสนองขึ้น

อีกทั้งตามความเข้าใจของเขาแล้ว เส้นชีพจรมังกรไม่ควรเป็นสิ่งไร้ชีวิตหรอกหรือ

หากสิ่งที่เขาสัมผัสได้นั้นเป็นเส้นชีพจรมังกรจริง แล้วเหตุใดจึงมีลักษณะเหมือนสิ่งมีชีวิตเล่า

แต่ไม่นานหลีเตาก็ตัดสินใจได้

อย่างไรเสียก็ตั้งใจจะหนีอยู่แล้ว ก่อนจะไปก็ขอดูลำดับสักหน่อยว่าเจ้าสิ่งที่อยู่ข้างใต้นั้นคืออะไรกันแน่

ดังนั้นหลีเตาจึงยกง้าวมังกรทมิฬขึ้นมา แล้วระดมพลังสายฟ้าที่เหลืออยู่ภายในนั้น

อีกด้านหนึ่ง เมื่อไกเชียนจงเห็นดังนั้นก็ยิ้มเยาะ

เขาคิดว่าหลีเตายังไม่ยอมแพ้และต้องการโจมตีเขาต่อ

การโจมตีอย่างดุเดือดก่อนหน้านี้ยังทำอะไรเขาไม่ได้ แล้วตอนนี้จะทำอะไรได้กัน

อยู่นี่เอง