ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 488 การตัดสินใจ
เขาเป่ยหมาง?
หลีชิงเอ๋อร์นึกถึงสถานที่แห่งนี้ในความทรงจำอย่างรวดเร็ว เขาเป่ยหมางตั้งอยู่ใกล้กับชายขอบทางตะวันตกเฉียงเหนือของทั่งโจว ในแคว้นต้าเฉียน เป็นสถานที่เล็กๆ ที่แทบไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลย เหตุใดรองประมุขสำนักปราบสวรรค์จึงต้องการให้ย้ายคนไปที่นั่น
แต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือ นางได้รู้ถึงที่อยู่ขององค์ชายสามและองค์ชายสี่แล้ว นางทำภารกิจที่พี่ชายมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงเรียบร้อย
แต่ตามคำกล่าวที่ว่า รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะรอยครั้ง ในเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าในท้ายที่สุดจะต้องเผชิญหน้ากับสำนักปราบสวรรค์ การรู้ข้อมูลเพิ่มเติมก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอันใด ดังนั้นหลังจากฟังเรื่องราวเกี่ยวกับเขาเป่ยหมางแล้ว หลีชิงเอ๋อร์ก็ฟังหลิวฮุยพูดถึงเรื่องอื่นๆ เกี่ยวกับสำนักปราบสวรรค์ต่อ
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หลิวฮุยพูดพร่ำเพรื่อเล่าเรื่องทั้งหมดที่เขารู้จนหมดสิ้น
“ท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์ สิ่งที่ข้ารู้ก็มีเพียงเท่านี้”
หลีชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าไกเซียนจงอยู่ที่ใด?”
“เฮือก!” เมื่อได้ยินสามคำว่าไกเซียนจง หลิวฮุยก็พลันสะดุ้งโหยง เขารีบส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “เทพีศักดิ์สิทธิ์ ข้าจะไปรู้เรื่องของท่านประมุขสำนักได้อย่างไร เกรงว่าทั่วทั้งสำนักก็คงมีเพียงรองประมุขเท่านั้น ที่อาจจะติดต่อกับท่านประมุขได้”
หลีชิงเอ๋อร์พยักหน้า นางเพียงแค่ถามด้วยความหวังเล็กๆ โดยไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก จากนั้นนางก็ลุกขึ้นจากที่นั่งประธาน
เมื่อหลิวฮุยเห็นดังนั้นจึงถามว่า “เทพีศักดิ์สิทธิ์ ท่านจะ…”
“จะไปแล้ว”
“ท่านจะไม่อยู่ต่ออีกสักพัก ให้ข้าได้ต้อนรับท่านหรือ?”
หลีชิงเอ๋อร์เงยหน้ามองหลิวฮุย จนอีกฝ่ายต้องก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว นางกล่าวเสียงเรียบว่า “จิตวิญญาณของข้าเพิ่งฟื้นคืน วรยุทธยังไม่กลับมาอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้ข้าต้องการสถานที่ปลอดภัยเพื่อฟื้นฟูวรยุทธ เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถปกป้องข้าได้หรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิวฮุยก็รีบเงยหน้าขึ้นและตบอกอย่างมั่นอกมั่นใจว่า “ท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์วางใจได้ เขตตงเจียงของข้านี้ ได้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแข็งแกร่ง ต่อให้กองทัพของราชสำนักมาที่นี่ หากต้องการเข้ายึดครองแล้ว ถ้าไม่มีกำลังทหารหลายแสนนาย เข้าโจมตีอย่างต่อเนื่องสิบวันครึ่งเดือน ไม่มีทางยึดครองได้อย่างแน่นอน”
“นอกจากนี้ ไม่ขอปิดบังท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์ ข้าได้ใช้วิชาลับของสำนัก จนสามารถสืบทอดมรดกของบรรพจารย์ท่านหนึ่งได้สำเร็จ บัดนี้ได้บรรลุถึงระดับมหาราชาปรมาจารย์แล้ว ส่วนเรื่องพลังฝีมือนั้น ท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์สามารถวางใจได้ อีกทั้งในไม่ช้า สหายรักของข้าหรือก็คือราชันทักษิณถังซิน ก็จะมาเยือนเขตตงเจียงด้วย มีพวกข้าสองคนอยู่ รับรองว่าจะปกป้องท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างแน่นอน”
หลีชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นกล่าว “เช่นนั้นหรือ?”
หลิวฮุยพยักหน้าหงึกหงักหลายครั้ง เขารู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์ แต่หากสามารถช่วยเหลือนางในยามที่วิชายังไม่ฟื้นคืนได้ ย่อมเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการก้าวหน้าของเขาในสำนัก
“แต่มันยังไม่เพียงพอ”
“ไม่เพียงพอ?”
“ข้าจะไปตามหารองประมุขสำนัก เจ้าจงอยู่ในเขตตงเจียงต่อไปเถิด”
หลิวฮุยยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลีชิงเอ๋อร์ก็ก้าวเดินมาแล้ว เขาจึงรีบลุกขึ้นหลีกทางให้
ไม่นานหลังจากนั้น ที่ประตูเมืองอีกด้านหนึ่งของเขตตงเจียง หลิวฮุยได้นำบรรดาผู้ติดตามมาส่งหลีชิงเอ๋อร์และคณะถึงที่นี่
“ไปเถอะ” หลีชิงเอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น นางทิ้งไว้เพียงประโยคเรียบๆ แล้วก็พาพวกไฉอีขี่ม้าหายลับไปจากสายตาของหลิวฮุยและคณะ
เมื่อมองดูเงาร่างของหลีชิงเอ๋อร์ที่ค่อยๆ หายลับไป หลิวฮุยก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขาพึมพำกับตัวเองว่า “ด้วยกำลังของพวกเราฝ่ายบูรพาแล้ว จะปกป้องท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ได้อย่างไร ท่านดูแคลนข้าเกินไปแล้ว”
แน่นอนว่าเขาก็แค่พูดไปเท่านั้น เขาไม่มีความกล้าพอที่จะทำอะไรมากไปกว่านี้
“ช่างเถอะ” หลิวฮุยโบกมือแล้วหันไปพูดกับบรรดาลูกน้องรอบข้างว่า “ไปเอาเงินมาให้ข้าหน่อย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะโชคร้ายไปตลอด”
“ขอรับ”
อีกด้านหนึ่ง หลังจากออกจากเขตตงเจียงแล้ว หลีชิงเอ๋อร์ก็ตามความรู้สึกมาถึงป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งห่างจากเขตตงเจียงไปยี่สิบลี้ ไม่นานนักนางก็เห็นร่างคุ้นเคยหลายคน
“พี่ชาย!” หลีชิงเอ๋อร์ลงจากม้าแล้วร้องเรียกทักทาย ก่อนจะวิ่งตรงไปกอดแขนของหลีเต้า
ตอนนี้ นางไม่ได้มีท่าทีเย็นชาเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าหลิวฮุยอีก แต่เป็นเพียงน้องสาวที่ชอบออดอ้อนพี่ชายเท่านั้น
หลีเต้าลูบศีรษะของน้องสาวแล้วถามอย่างประหลาดใจ “ทำไมถึงกลับมาเร็วเช่นนี้?”
หลีชิงเอ๋อร์ยิ้มพลางตอบ “เพราะทุกอย่างดำเนินไปได้ราบรื่นมาก” หลังจากนั้น นางก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากเข้าไปในเขตตงเจียงให้ฟังอย่างละเอียด
สุดท้าย นางจับมือหลีเต้าพลางพูดว่า “พี่ชาย ในเมื่อเรารู้ตำแหน่งขององค์ชายสามและองค์ชายสี่แล้ว พวกเราก็สามารถไปหาพวกเขาได้”
หลังจากพูดจบ นางก็เห็นหลีเต้าไม่ตอบสนอง หลีชิงเอ๋อร์จึงเงยหน้าขึ้นถาม “พี่ชาย ท่านเป็นอะไรไป?”
หลีเต้าพลันได้สติกลับมาแล้วถามว่า “เจ้าเพิ่งบอกว่าทั้งเขตตงเจียง ถูกควบคุมโดยคนที่เรียกตัวเองว่าราชันบูรพาของสำนักปราบสวรรค์ และในเมืองก็เต็มไปด้วยสมาชิกของสำนักปราบสวรรค์หรือพวกโจรใช่หรือไม่?”
“ใช่ ทำไมหรือ?” หลีชิงเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก “ท่านไม่รู้หรอกว่าข้าหลอกคนผู้นั้นได้อย่างไร ราชันบูรพาคนนั้นยังอยากจะปกป้องข้าเลยนะ แต่นี่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับการที่พวกเราจะไปช่วยองค์ชายสามและองค์ชายสี่หรือ?”
“แน่นอนว่ามี” หลีเต้ากล่าวอย่างจริงจัง “แม้ว่าภารกิจของข้าคือการตามหาองค์ชายสามและองค์ชายสี่ แต่ก็มีบางสิ่งที่ไม่ไม่อาจละเลยได้”
“ตามที่เจ้าเคยบอกไว้ ด้วยพฤติกรรมของสำนักปราบสวรรค์แล้ว พวกสมาชิกและพวกโจรของสำนักที่อยู่ในเขตตงเจียงนี้ คงไม่มีทางยอมอยู่นิ่งเฉยอย่างสงบแน่”
“เมื่อพวกมันพักผ่อนเพียงพอแล้ว ก็ย่อมต้องออกจากที่นี่ ไปก่อความวุ่นวายทั่วทั้งทั่งโจวอีกอย่างแน่นอน”
“อีกทั้งในภายหลังพวกเราก็ต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน ดังนั้นจึงไม่เสียหายอะไรที่จะฉวยโอกาสในตอนที่คนพวกนี้มารวมตัวกันพอดี ทำการกำจัดพวกมันให้หมดสิ้นในคราวเดียว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลีชิงเอ๋อร์ก็จ้องมองหลีเต้าด้วยดวงตาเหม่อลอย
“เหตุใดเจ้าจึงมองข้าเช่นนี้?”
“ข้าเพียงแต่รู้สึกว่าพี่ชายช่างนิสัยดีจริงๆ”
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
หลีชิงเอ๋อร์อธิบายด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ “หากข้าต้องประสบกับทุกสิ่งที่ท่านเคยประสบมา แม้จะไม่ถึงขั้นฆ่าคนบริสุทธิ์ แต่ก็คงไม่มีน้ำใจช่วยราชวงศ์ต้าเฉียนกำจัดศัตรูของพวกเขาเช่นนี้”
“เปรียบเหมือนตอนที่ข้ารู้ว่าพี่ชายตายไปแล้ว ข้าจึงเข้าร่วมสำนักปราบสวรรค์ แม้ข้าจะไม่ได้ก่อความวุ่นวายเหมือนกับสมาชิกคนอื่นและพวกโจร แต่ข้าก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาเช่นกัน”
“ข้า…”
ทันใดนั้น ไฉอีก็แทรกขึ้นมาจากทางด้านข้าง “สตรีศักดิ์สิทธิ์ ท่านพูดผิดแล้ว”
“อันที่จริง ท่านได้ปกปองผู้คนมากมายเอาไว้ เพียงแต่ท่านลืมไปเท่านั้น”
“เป็นเพราะท่าน ไม่ว่าพวกเราจะอยู่ที่ใดก็ไม่มีใครกล้าทำชั่วต่อหน้าเลย และในระหว่างนั้น ท่านก็ได้ช่วยพวกเราเหล่าพี่น้องเอาไว้ ดังนั้นท่านไม่ควรดูถูกตัวเองเช่นนี้”
เมื่อมองดูน้องสาวของตนชั่วขณะนั้น หลีเต้าก็ไม่รู้จะพูดอะไร
เขามีความคิดที่อยากจะต่อต้านคนที่ทำชั่ว แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาทำเพื่อตัวเองมากกว่า อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้เขาไม่อาจพูดออกมาได้
เมื่อเห็นน้องสาวเข้าใจผิดเช่นนั้น หลีเต้าก็ไม่ได้อธิบายอะไร ท้ายที่สุดแล้ว จะมีพี่ชายคนใดบ้างที่ไม่อยากให้ตัวเองดูยิ่งใหญ่และเปี่ยมด้วยความดีในสายตาของน้องสาว ยิ่งไปกว่านั้น หากพิจารณาจากการกระทำไม่ใช่จิตใจ ด้วยสิ่งที่เขาได้ทำแล้ว เขาก็สมควรได้รับคำชมที่ดีกว่านี้อีกมาก