ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 483 การพบกันในที่สุดความเป็นจริง
เมื่อจิตวิญญาณหลีเต้าเข้าไปในร่างของหญิงในชุดนักบวช หยางเหยียนก็นำกระบี่มาจ่อที่ลำคอของผู้อาวุโสสวีอีกครั้ง
หากฝั่งของหลีเต้าเกิดปัญหาขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะเป็นเวลาที่ต้องหลั่งเลือด
แม้พวกจิ่วเอ๋อร์จะรู้สึกกังวลในใจ พวกนางก็ได้แต่ภาวนาและรอคอยอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ
หากจะพูดว่าใครที่หวังให้หลีเต้าออกมาอย่างปลอดภัยมากที่สุด ก็คงไม่มีใครเกินผู้อาวุโสสวีแล้ว
เพราะหากหลีเต้าเกิดปัญหา ชีวิตของเขาก็คงจบสิ้น ดังนั้นความสนใจของเขาจึงอยู่ที่หลีเต้าตลอดเวลา
ทันใดนั้น เขาพลันสังเกตเห็นว่ากลางหว่างคิ้วของหญิงในชุดนักบวชได้สว่างวาบขึ้น ตามมาด้วยจิตวิญญาณดวงหนึ่งที่ลอดออกมา
เมื่อเห็นได้ชัดเจนแล้ว เขาก็พูดอย่างดีใจว่า “ออกมาแล้ว! เขาออกมาแล้ว!”
เมื่อจิตวิญญาณของหลีเต้ากลับเข้าสู่ร่าง ร่างกายก็สั่นเล็กน้อย เปลือกตากระตุกแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“หัวหน้า ท่านเป็นอะไรหรือไม่” เมื่อหยางเหยียนเห็นเช่นนั้น ก็รีบทิ้งผู้อาวุโสสวีแล้วก้าวเร็วๆ เข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง
เมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วงของจิ่วเอ๋อร์และคนอื่นๆ รอบข้าง หลีเต้าก็ส่ายหน้าตอบ “ไม่เป็นไร”
หลังจากนั้น สายตาของเขาก็มองไปยังหญิงในชุดนักบวชที่นั่งขัดสมาธิอยู่ฝั่งตรงข้าม…
ไม่สิ หญิงในชุดนักบวชได้หายไปแล้ว ตอนนี้ควรเรียกนางว่าหลีชิงเอ๋อร์
ภายใต้สายตาของหลีเต้า เปลือกตาของหลีชิงเอ๋อร์ก็กระตุกเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
หลังจากได้สติแล้ว นางก็แสดงสีหน้างุนงงออกมาชั่วครู่ ก่อนจะรวบรวมสมาธิและมองเห็นทุกสิ่งรอบข้างได้ชัดเจน
เมื่อสายตาตกลงบนตัวหลีเต้า นางก็กล่าวอย่างจริงจังอีกครั้ง “ขอบคุณ”
“สตรีศักดิ์สิทธิ์!” ในตอนนี้ ไฉอีและหญิงชุดขาวคนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของหลีชิงเอ๋อร์ได้ จึงรีบเข้ามาใกล้ทันที
“พวกเจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่? ช่างดีจริงๆ” หลีชิงเอ๋อร์เห็นพวกไฉอีแล้วก็มีสีหน่ายินดี
ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขร่วมกัน ผู้อาวุโสสวีที่อยู่ด้านข้างเมื่อเห็นภาพนี้แล้ว ก็แสดงสีหน้างุนงงออกมา
“ท่านเต้าจวินหายไปง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ?”
เมื่ออีกฝ่ายฟื้นคืนจิตวิญญาณมาได้ ก็หมายความว่าเต้าจวินพ่ายแพ้แล้ว สามารถทำให้เต้าจวินที่เชี่ยวชาญด้านจิตวิญญาณพ่ายแพ้ในสนามของนางได้ เช่นนั้น…
เมื่อสายตาของผู้อาวุโสสวีตกลงบนตัวหลีเต้าอีกครั้ง เขาก็สะดุ้งโหยงโดยไม่รู้ตัว โชคดีที่เขาไม่ได้ทำอะไรแปลกๆ ตั้งแต่แรก ไม่เช่นนั้นตอนนี้เขาคงจะแย่แล้ว
หลังจากคิดให้กระจ่าง เขาก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง
หลีเต้ารับรู้ถึงการเข้ามาใกล้ของผู้อาวุโสสวีได้จึงหันมามอง
“ท่านขอรับ ท่านได้ช่วยนางออกมาสำเร็จแล้ว น่าจะปล่อยขาน้อยไปได้แล้วกระมัง” ผู้อาวุโสสวีถามอย่างระมัดระวัง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลีเต้าจึงมองสำรวจผู้อาวุโสสวีอีกครั้งจากหัวจรดเท้า แล้วพยักหน้าพูดว่า “ข้าสัญญาว่าจะปล่อยเจ้าไป เช่นนั้นเจ้าก็ไปเถิด แต่จำไว้ว่า เรื่องในยุทธภพก็ให้จบในยุทธภพ อย่าไปสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน”
“ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว”
“เข้าใจแล้วก็ไปเถิด”
“เช่นนั้นขาน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อเห็นหลีเต้าไม่ได้พูดอะไรอีก ผู้อาวุโสสวีจึงค่อยๆ หมุนตัวอย่างระมัดระวัง แล้วก้าวเดินลงจากภูเขาไปทีละก้าว
เขาไม่กล้าเดินเร็วเกินไป เพราะในฐานะนักบวชนอกรีตแล้ว เขาเคยเห็นคนหักหลังกันมามากเกินไป
หยางเหยียนมองแผ่นหลังของผู้อาวุโสสวีที่กำลังจากไป แล้วหันกลับมาถาม “หัวหน้า ปล่อยให้เขาจากไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ?”
หลีเต้าไม่พูดอะไร เพียงแค่ยกนิ้วขึ้นมาชี้ไปที่แผ่นหลังที่อยู่ไม่ไกลนัก
ในชั่วขณะถัดมา แสงสีแดงสายหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา แล้วหายวับเข้าไปในแผ่นหลังของผู้อาวุโสสวีอย่างรวดเร็ว
“แค่นี้ก็พอแล้ว” หลีเต้าพยักหน้าพูด พลางมองดูร่างของผู้อาวุโสสวีที่หายลับไป
“นั้นคือ…”
“แค่เพิ่มความมั่นใจนิดหน่อย”
ด้วยพลังปราณโลหิตสายนั้น หากเขาเกิดคิดร้ายหรือมีเจตนาชั่วร้าย นั้นก็จะเป็นการจบชีวิตตัวเองทันที
ทางด้านนี้ หลีชิงเอ๋อร์พูดคุยกับบรรดาสตรีใต้บังคับบัญชาของตนเองเสร็จแล้วอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นพวกนางก็จำต้องหันความสนใจกลับมาที่หลีเต้าอีกครั้ง
ถึงอย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้พวกนางก็อยู่ในสถานะเป็นศัตรูกัน
หลีชิงเอ๋อร์ก้าวออกมาประสานมือคำนับ “ท่านผู้นี้ บุญคุณในวันนี้หลีชิงเอ๋อร์จะต้องตอบแทนท่านในภายภาคหน้าอย่างแน่นอน” พวกไฉอีที่อยู่ด้านหลังนางก็พากันประสานมือคำนับเช่นกัน
“คุณชาย ท่านยังไม่ได้บอกฐานะของท่านให้คุณหนูทราบหรือเจ้าคะ?” จิ่วเอ๋อร์ดึงชายเสื้อคลุมของหลีเต้าพลางกระซิบเบาๆ
หลีเต้าแสดงสีหน้าจนปัญญา “บอกไปแล้วแต่นางไม่เชื่อ”
จิ่วเอ๋อร์เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว ตอนแรกที่คุณชายยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากขนาดนี้ ตัวนางเองก็ยังแทบจำไม่ได้ แล้วจะพูดถึงอะไรกับสองคนไม่ได้พบกันมาสิบกว่าปีแล้ว
หลีเต้าหันไปถาม “เจ้ายังคงไม่เชื่อว่าข้าคือพี่ชายของเจ้าหรือ?”
หลีชิงเอ๋อร์กัดริมฝีปากกล่าวเสียงเบา “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไยท่านยังต้องล้อเล่นกับหญิงน้อยเช่นข้าอีก พี่ชายของข้า… เขา สิ้นชีพด้วยน้ำมือของฮ่องเต้สุนัขผู้นั้นแล้ว ข้ารู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของท่านมาก แต่ข้าไม่อยากให้ผู้ใดนำพี่ชายของข้ามาล้อเล่นกับข้าเช่นนี้”
หลีเต้ากล่าวอีกครั้งตามตรง “ข้าคือพี่ชายของเจ้าจริงๆ เหตุใดเจ้าถึงไม่เชื่อเล่า”
หลีชิงเอ๋อร์หุบริมฝีปากไม่พูดอะไรอีก
ทันใดนั้น หลีเต้าก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
เมื่อเห็นแผ่นป้ายไม้ในมือของหลีเต้า หลีชิงเอ๋อร์ก็ดวงตาเป็นประกาย นางรีบเอ่ยปากว่า “ท่านขุนนาง แผ่นไม้นี้เป็นของข้า”
“ของเจ้าหรือ?” หลีเต้าส่ายหน้า “นี่มันชัดเจนว่าเป็นของข้า”
หลีชิงเอ๋อร์กัดริมฝีปาก “นี่เป็นสิ่งที่คุณชายแย่งไปจากคอของข้าก่อนหน้านี้”
หลีเต้ากล่าวเสียงเบา “แต่ว่าตัวอักษร ‘หลี’ บนแผ่นไม้นี้ ข้าเป็นคนสลัก แล้วมันจะเป็นของเจ้าได้อย่างไร”
“ข้า…” หลีชิงเอ๋อร์กำลังจะพูดต่อ แต่ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู้นั้นจ้องมองไปที่หลีเต้าเขม็ง “ท่านรู้ได้อย่างไร?”
หลีเต้าตอบตามตรง “ก็เพราะแผ่นไม้นี้ ข้าเป็นคนทำ”
“เป็นไปไม่ได้”
“เป็นไปไม่ได้หรือ?” หลีเต้าแย้มยิ้มบาง “ถ้าเช่นนั้น เจ้าบอกมาสิ ทำไมข้าต้องแอบอ้างเป็นพี่ชายที่เจ้าว่านั้น?”
“ก็เพื่อ…” หลีชิงเอ๋อร์พูดได้แค่นั้น แล้วก็ไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้อีก เพราะนางก็เข้าใจว่าการแสร้งทำเช่นนี้ไม่มีความหมายใดๆ เลย
ท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตของนางก็เป็นอีกฝ่ายที่ช่วยเอาไว้ ครอบครัวของนางก็ไม่มีอะไรที่จะให้ผู้อื่นต้องการได้ ด้วยความสามารถของอีกฝ่ายในสถานการณ์ปกตินั้น นางอาจจะไม่มีโอกาสได้พบกับคนระดับเดียวกับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
และเมื่อทุกความเป็นไปไม่ได้ถูกตัดออกไปหมดแล้ว ก็เหลือเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น
“ท่าน… ท่านเป็นพี่ชายข้าจริงๆ หรือ?” เมื่อวิเคราะห์ทุกอย่างได้กระจ่างแล้ว หลีชิงเอ๋อร์ก็มองหลีเต้าด้วยสายตาสั่นไหว เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“หากไม่ใช่พี่ชายเจ้าแล้ว ใครจะกล้าเสี่ยงชีวิตช่วยเด็กน้อยเช่นนี้” หลีเต้ายกมือขึ้นโบกเรียก
ฟุบ! เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ง้าวมังกรทมิฬบินมาจากมุมใดมุมหนึ่งที่สุดจะรู้ ตกลงมาอยู่ในมือของเขา
“เจ้าน่าจะเคยเห็นง้าวมังกรทมิฬที่ถ่ายทอดกันมาในตระกูลหลีของพวกเรามาก่อนใช่หรือไม่”
เมื่อเห็นง้าวมังกรทมิฬ หลีชิงเอ๋อร์ก็นึกย้อนถึงภาพความทรงจำบางอย่างในวัยเยาว์ สุดท้ายนางจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของหลีเต้า ใบหน้าเด็กในความทรงจำค่อยๆ เปลี่ยนแปลงจนเติบโตขึ้น แล้วในที่สุดก็ทับซ้อนกับใบหน้าตรงหน้าอย่างสมบูรณ์
“พี่ชาย…”
“ข้าอยู่ตรงนี่”
“ฮือๆ…” ในชั่วขณะถัดมา หลีชิงเอ๋อร์พลันพุ่งเข้าไปซบอกของหลีเต้า ในที่สุดนางก็ยอมรับความจริงในใจว่าพี่ชายของนางยังมีชีวิตอยู่
“พี่ชาย ข้านึกว่าท่านตายไปแล้ว ข้านึกว่าตระกูลหลีเหลือเพียงข้าคนเดียว”
“พี่ชายเจ้ามีชีวิตที่แข็งแกร่ง จะตายง่ายๆ ได้อย่างไร”
“ดังนั้น พี่ชาย ฮ่องเต้สุนัขผู้นั้นใส่ร้ายท่านใช่หรือไม่ ท่านไม่ได้ทำลายความบริสุทธิ์ของหมิงเยว่ใช่หรือไม่”
“เอ่อ…” เมื่อได้ยินคำถามของน้องสาว หลีเต้าก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออกชั่วขณะ