ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 482 การระเบิดพลังของเทพมนุษย์

ถึงตอนนี้ทั้งสองฝ่ายอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นเรื่องของความเป็นความตายแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป หมอกสีเทาในพื้นที่จิตวิญญาณของหญิงในชุดนักบวชก็เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันพื้นที่จิตวิญญาณก็หดเล็กลงตามไปด้วย ขอบเขตที่แต่เดิมยากจะรับรู้ได้ บัดนี้ได้ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

ไม่นานหลังจากนั้น เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เมื่อหมอกสีเทาสุดท้ายได้ถูกหลี่เต้าดูดเข้าปาก เขาก็หยุดวิชากลืนวิญญาณ ต้องยอมรับว่าพลังจิตวิญญาณของหญิงในชุดนักบวชนั้นมีมหาศาลจริงๆ หลังจากกลืนหมอกสีเทาทั้งหมดลงไป เขาเองก็เริ่มรู้สึกเหมือนย่อยไม่หมด แต่ก็ยังรับมือได้ อย่างน้อยตอนนี้หญิงในชุดนักบวชก็ไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกต่อไปแล้ว

หลี่เต้าก้มมองลงไปครู่หนึ่ง เขาควบคุมร่างจิตวิญญาณให้เริ่มหดตัวลง ไม่นานนักเขาก็กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมเหมือนตอนที่เพิ่งเข้ามาในพื้นที่จิตวิญญาณ ร่างจิตวิญญาณของหลี่ชิงเอ๋อร์ก็ถูกเขาปล่อยออกมาเช่นกัน ทว่าความสนใจของทั้งสองคนในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่กันและกัน แต่อยู่ที่เงาร่างของผู้ที่อยู่ไม่ไกลเบื้องหน้า

เห็นได้ชัดว่ามีเงาร่างที่ดูเลือนลางของคนผู้หนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา เงาร่างนั้นเป็นหญิงสาวรูปร่างดูไม่สูงใหญ่อายุมากสุดก็ราวสามสิบต้นๆ หน้าตางดงาม สิ่งสำคัญคือบนร่างของนางมีบุคลิกลักษณะที่เหนือธรรมดาไม่เหมือนคนทั่วไป แต่บุคลิกลักษณะเช่นนี้ก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วด้วยตัวของนางเอง ดวงตาคู่งามจับจ้องไปที่ร่างของหลี่เต้าเขม็ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความอัดอั้นและไม่ยอมแพ้

หญิงสาวผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น นางคือหญิงในชุดนักบวชที่แย่งชิงร่างกายกับหลี่ชิงเอ๋อร์ ในตอนนี้นางไม่มีความหยิ่งผยองเหมือนตอนแรกอีกต่อไป และไม่มีความมั่นใจว่าทุกอย่างจะอยู่ในกำมือ มีเพียงความอับจนและน่าอนาถ

“เจ้า…” หญิงในชุดนักบวชเพิ่งจะอ้าปากพูด

ในชั่วขณะถัดมา หลี่เต้าก็มาอยู่เบื้องหน้านางแล้ว เป็นหมัดอันเรียบง่ายไร้ซึ่งความปรานีต่อสตรีเพศ

ตูม!

ร่างจิตวิญญาณของหญิงในชุดนักบวชแตกสลายเป็นจุดแสงเล็กๆ ภายใต้การโจมตีของพลังจิตวิญญาณหลี่เต้า ในเวลาเดียวกันนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

[ฆ่าศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ : 815,224.37]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ หลี่เต้าก็ตกตะลึง ได้รับคุณสมบัติกว่าแปดแสนแต้ม! นั่นหมายความว่าหญิงในชุดนักบวชผู้นี้มีคุณสมบัติจริงอยู่ที่แปดแสนกว่า ครั้งก่อนร่างศพเกราะทองของอวิ๋นอ๋องที่ก้าวเข้าสู่ระดับกึ่งเทพมนุษย์ ได้มอบคุณสมบัติให้เขาห้าหมื่นกว่าคะแนนเท่านั้น นั่นหมายความว่าคุณสมบัติแปดแสนนั้นได้ก้าวข้ามเข้าสู่ระดับเทพมนุษย์แล้ว

ลักษณะพิเศษของระบบคือไม่ว่าศัตรูจะอ่อนแอหรือแข็งแกร่งเพียงใด ก็จะมอบคะแนนคุณสมบัติตามค่าคงที่ของศัตรู นั่นหมายความว่ายามที่หญิงในชุดนักบวชรุ่งโรจน์นั้น นางเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดในระดับเทพมนุษย์ เมื่อคิดถึงตรงนี้แล้ว หลี่เต้าก็เข้าใจได้ว่าทำไมอารมณ์ส่วนใหญ่ของหญิงในชุดนักบวชจึงเป็นความไม่ยอมรับ ผู้แข็งแกร่งในระดับเทพมนุษย์ที่สง่างามแต่กลับต้องมาพบกับจุดจบแบบยังไม่ทันได้ออกศึกก็ตายเสียก่อน ใครจะไม่คับแค้นใจได้เล่า

ในขณะเดียวกัน หลี่เต้าก็รู้สึกโชคดีที่ได้พบกับหญิงในชุดนักบวชเร็วเช่นนี้ หากรอให้หญิงในชุดนักบวชฟื้นฟูพลังระดับเทพมนุษย์กลับมาเสียก่อน เขาคงไม่มีทางจัดการกับนางได้ ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ก็แค่สามารถต่อสู้กับผู้ที่อยู่ในระดับกึ่งเทพมนุษย์ได้เท่านั้น และยังไม่แน่ว่าจะเอาชนะได้ ไม่ต้องพูดถึงผู้แข็งแกร่งระดับเทพมนุษย์ที่แท้จริงซึ่งข้ามขั้นใหญ่มาแล้วเลย สรุปแล้วต้องบอกว่าครั้งนี้ถือว่าเขาโชคดีมากที่ได้ของล้ำค่ามา

ในขณะที่หลี่เต้ากำลังรู้สึกยินดีกับโชคตัวเองอยู่นั้น ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ แล้วก็เห็นจุดแสงที่สลายออกมาจากจิตวิญญาณของหญิงในชุดนักบวชที่ถูกทำลายเมื่อครู่ เริ่มมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง ฟื้นคืนชีพ? หลี่เต้าส่ายหน้า แสดงว่าเป็นไปไม่ได้ ระบบตัดสินว่าตายแล้วจะฟื้นคืนชีพได้อย่างไร เขาเห็นว่าจุดแสงเหล่านั้นหลังจากมารวมตัวกันแล้ว สุดท้ายก็กลายเป็นลูกแก้วแสงลอยอยู่ตรงหน้าหลี่เต้า

หลี่เต้าหยิบมันขึ้นมาดูแต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรผิดปกติ

“เอ่อ… ข้าขอดูหน่อยได้หรือไม่” เมื่อไร้ซึ่งการคุกคามจากหญิงในชุดนักบวช หลี่ชิงเอ๋อร์ก็กลับมาเก้อเขินขึ้นมาในยามนี้ แม้อีกฝ่ายจะอ้างว่าเป็น ‘พี่ชาย’ ของนาง แตนนางก็ยังคงรักษาท่าทีสงสัยไว้ แม้กระทั่งในส่วนลึกของหัวใจก็ไม่เชื่อว่าพี่ชายของนางจะยังมีชีวิตอยู่ ด้วยเหตุที่ว่าในความทรงจำสุดท้ายของนางนั้น พี่ชายของนางมีลักษณะของคุณชายเสเพลอยู่ อีกทั้งหลังจากที่นางจากไป ทุกปีจะมีข่าวเกี่ยวกับพี่ชายส่งมาถึงมือนาง เมื่อได้รู้ถึงพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของพี่ชายตนเอง ความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะเป็นพี่ชายของนางก็ยิ่งน้อยลงไปอีก

“ให้เจ้า แต่เจ้าก็ต้องระวังด้วย” หลี่เต้าพูดพลางโยนลูกแก้วแสงในมือให้หลี่ชิงเอ๋อร์ หลี่ชิงเอ๋อร์ยกมือขึ้นรับโดยไม่รู้ตัว

ในขณะที่นางเพิ่งจะยื่นมือไปสัมผัสกับลูกแก้วแสง ลูกแก้วนั้นก็พลันซึมเข้าสู่ร่างของนางราวกับหยดน้ำ ต่อมาร่างจิตวิญญาณของนางพลันเปล่งแสงสลัวออกมา ดวงตาทั้งสองก็เลือนลอยไปชั่วขณะ เมื่อเห็นภาพนี้หลี่เต้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคิดว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นอีกแล้ว แต่ก่อนที่เขาจะเข้าไปใกล้ หลี่ชิงเอ๋อร์ก็ได้สติกลับคืนมาก่อน หลังจากได้สติแล้ว บนใบหน้าของนางก็ปรากฏแววตื่นเต้นดีใจ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หลี่ชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองไปที่หลี่เต้าอีกครั้งแล้วค้อมตัวลงอย่างจริงใจ

หลี่เต้าเลิกคิ้วขึ้น “ดูเหมือนว่าลูกแก้วแสงนั้นจะทำให้เจ้าได้รับบางสิ่งบางอย่าง”

เนื่องจากหลี่เต้าเคยช่วยชีวิตนางไว้ หลี่ชิงเอ๋อร์จึงไม่ปิดบังและเล่าสถานการณ์ที่นางเพิ่งประสบมาให้ฟัง อันที่จริงลูกแก้วแสงนั้นก็คือแก่นแท้ของจิตวิญญาณหญิงในชุดนักบวช เป็นสิ่งที่นางสร้างขึ้นมาด้วยวิชาลับ และเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้นางสามารถใช้ร่างของหลี่ชิงเอ๋อร์เพื่อกลับชาติมาเกิดได้ ภายในลูกแก้วนั้นบรรจุความทรงจำส่วนใหญ่ของหญิงในชุดนักบวชและความเข้าใจในการบำเพ็ญเพียรของนางเอาไว้ ส่วนเหตุผลที่ลูกแก้วแสงสามารถหลอมรวมเข้ากับนางได้ เป็นเพราะก่อนหน้านี้หญิงในชุดนักบวชได้กลืนกลายวิญญาณของนางบางส่วน ทำให้นางสามารถหลอมรวมเข้ากับแก่นแท้ของจิตวิญญาณหญิงในชุดนักบวชได้

หลี่เต้าถามขึ้น “เรื่องนี้จะไม่ทำให้เกิดความสับสนในความทรงจำ หรือการแย่งชิงร่างในรูปแบบอื่นหรือ?”

หลี่ชิงเอ๋อร์ส่ายหน้า “หากวิญญาณของนางยังอยู่ ข้าดูดซับลูกแก้วแสงนั้นก็เท่ากับถูกนางแย่งร่าง แต่ตอนนี้จิตวิญญาณของนางสูญสลายไปหมดแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่นั้นมันเป็นเพียงพลังแก่นแท้ที่ไร้เจ้าของเท่านั้น เว้นแต่ว่าข้าจะดูดซับความทรงจำทั้งหมดนั้นในคราวเดียว ก็อาจจะส่งผลกระทบต่อตัวข้าบ้าง แต่หากค่อยๆ ดูดซับทีละน้อยก็จะไม่มีปัญหาเหล่านี้ มันจะกลายเป็นเพียงประสบการณ์บนเส้นทางการบำเพ็ญของข้าเท่านั้น”

โดยสรุปแล้ว ด้วยพลังแก่นแท้ของจิตวิญญาณหญิงในชุดนักบวชนี้ การบำเพ็ญของหลี่ชิงเอ๋อร์ในอนาคตจะราบรื่นไร้อุปสรรคโดยสิ้นเชิง แน่นอนว่าจำกัดเฉพาะการบำเพ็ญด้านจิตวิญญาณและการบำเพ็ญตามแบบแผนบางส่วนเท่านั้น และยังเป็นการยกระดับพรสวรรค์ของหลี่ชิงเอ๋อร์ทางอ้อมอีกด้วย หากหลี่เต้าจำไม่ผิด ตอนที่น้องสาวของตนทดสอบพรสวรรค์นั้น นางมีเพียงพรสวรรค์ระดับกลางเท่านั้น บัดนี้ได้พบโชคลาภเช่นนี้ก็ถือว่าได้กระตุ้นพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งกว่าอีกด้านหนึ่งให้แก่นาง

หลังจากแน่ใจว่าน้องสาวของตนไม่มีปัญหาอะไรแล้ว หลี่เต้าก็เอ่ยขึ้น “ในเมื่อเจ้าไม่มีปัญหาอะไร ข้าก็ควรจะไปได้แล้ว หวังว่าเมื่อเจ้ากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงแล้ว จะไม่ใช่กระบี่ฟันข้าอีก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของหลี่ชิงเอ๋อร์ก็เผยความเขินอายออกมา นางอธิบายเสียงเบา “เรื่องก่อนหน้านั้นเป็นความเข้าใจผิด”

หลี่เต้ายิ้มบาง ยกมือขึ้นลูบศีรษะของอีกฝ่ายเบาๆ เพียงแค่ความคิดแวบหนึ่ง จิตวิญญาณของเขาก็ถูกพลังบางอย่างดึงให้หายวับไป

หมายเหตุท้ายบท
[1] ไม้แบน (板子) : หรือ ‘ปั่นจื่อ’ อุปกรณ์ลงทัณฑ์โบราณของจีน มีลักษณะเป็นไม้กระดานแบนยาว มักใช้ตีโบยที่สะโพกหรือต้นขา