ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 481 การโต้กลับ

เมื่อมองดูอย่างละเอียดแล้ว หลี่ชิงเอ๋อร์สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ใบหน้าของพระโพธิสัตว์หญิงองค์นั้นเกิดการบิดเบี้ยวผิดรูปในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนจะแตกสลายไปในที่สุด เพียงแค่ฝ่ามือเดียว ศีรษะของพระโพธิสัตว์หญิงก็ถูกทำลายจนแหลกเหลว

หลี่ชิงเอ๋อร์ “……”

พร้อมกับการที่ศีรษะแหลกสลายไป ร่างขนาดมหึมาของพระโพธิสัตว์หญิงและฐานดอกบัวที่นางนั่งอยู่ก็พังทลายตามไปด้วย ในชั่วขณะนั้นทั่วทั้งพื้นที่จิตวิญญาณก็เงียบสงบลง

“เป็นไปไม่ได้!”

ทันใดนั้น เสียงแหบแห้งของหญิงในชุดนักบวชก็ดังขึ้นในพื้นที่จิตวิญญาณ นางได้ใช้พลังทุกอย่างที่มีออกไปแล้ว แต่ทำไมถึงไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้เลย แม้ว่าจิตวิญญาณของนางจะยังไม่ได้ฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดอย่างสมบูรณ์ แต่ก็ฟื้นคืนมาได้อย่างน้อยหกส่วนแล้ว แค่พลังจิตวิญญาณหกส่วนของระดับเต้าจวินก็ไม่อ่อนแอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นนางยังมีวิชาจิตวิญญาณต่างๆ ให้ใช้อีกมากมาย แต่อีกฝ่ายเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้นางรู้สึกว่าไม่สามารถสั่นคลอนได้เลย

สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ แม้หลี่เต้าจะดูเหมือนอาศัยพลังกายเดินตามเส้นทางของผู้บำเพ็ญที่ฝึกฝนร่างกาย แต่ในความเป็นจริงแล้วนั้น พลังของเขาในทุกด้านล้วนสมดุล ในด้านจิตวิญญาณเขาก็มีความสำเร็จอยู่ในระดับเดียวกับพลังกายเช่นกัน

และนี่ไม่ใช่แค่เพียงพลังจิตวิญญาณเท่านั้น ร่างกายของเขามีความสมดุลในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นความเร็ว การฟื้นฟู หรือด้านอื่นๆ ร่างจิตวิญญาณของเขาเองก็เช่นกัน นอกจากจะมีพลังจิตวิญญาณมหาศาลแล้ว ความแข็งแกร่งของร่างจิตวิญญาณ ความสามารถในการฟื้นฟู และด้านอื่นๆ แม้จะเทียบไม่ได้กับร่างกายที่ผ่านการแปรสภาพมา แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่เหนือกว่าคนทั่วไปมาก โดยสรุปแล้ว เว้นแต่จะสามารถบดขยี้หลี่เต้าในระดับจิตวิญญาณได้ มิเช่นนั้นแล้วในการปะทะกันแบบใช้พลังอย่างต่อเนื่อง หลี่เต้าก็เหมือนกับตอนต่อสู้ด้วยร่างกายที่ไม่เกรงกลัวผู้ใดทั้งสิ้น

นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้หญิงในชุดนักบวชโจมตีเขาอย่างต่อเนื่อง และถึงแม้เขาจะอยู่ในพื้นที่จิตวิญญาณนี้ เขาก็ยังคงรับรู้ถึงร่างกายของตัวเองได้ หากไม่ใช่เพราะเป็นห่วงน้องสาวของตน เขาอาจจะยิ่งไร้ขีดจำกัดมากกว่านี้

หลี่เต้าไม่สนใจเสียงโกรธเกรี้ยวของหญิงในชุดนักบวช เขาเริ่มครุ่นคิดว่าจะรับมือกับหญิงในชุดนักบวชอย่างไร แน่นอนว่าการยอมให้ถูกทุบตีเฉยๆ ไม่ใช่ตัวของเขา ต้องตอบแทนกลับไปต่างหากจึงจะเป็นมารยาท

“ชิงเอ๋อร์”

“คะ?”

หลี่เต้าถามขึ้น “เจ้ามีวิชาลับในการโจมตีกระแสจิตวิญญาณที่พอจะสอนข้าได้หรือไม่?”

ในร่างของเขาไม่มีเส้นลมปราณ ทำให้ไม่สามารถฝึกวิชาบำเพ็ญตามแบบแผนได้ แต่ในด้านจิตวิญญาณน่าจะไม่มีปัญหา

เมื่อได้ยินคำถามนั้น หลี่ชิงเอ๋อร์ก็แสดงสีหน้างุนงงออกมาแล้วถามว่า “ท่านต้องการเรียนตอนนี้เลยหรือ? แต่วิชาลับด้านจิตวิญญาณล้วนมีความยากอย่างมาก”

หลี่เต้าตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ยากหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ แค่ลองดูเท่านั้น”

“ก็ได้” หลี่ชิงเอ๋อร์กล่าว “แต่ข้าเชี่ยวชาญด้านกระบี่เป็นหลัก นางพยายามขัดขวางไม่ให้จิตวิญญาณของข้าแข็งแกร่งขึ้น จึงไม่ได้มอบวิชาบำเพ็ญด้านจิตวิญญาณให้ข้ามากนัก ตอนนี้ข้ารู้เกี่ยวกับวิชาจิตวิญญาณเพียงวิชาเดียว และยังมีข้อบกพร่องใหญ่ด้วย”

“วิชานี้เรียกว่า ‘วิชากลืนวิญญาณ’ เป็นทั้งวิชาโจมตีจิตวิญญาณและวิชาบำเพ็ญวิญญาณ”

“ข้อบกพร่องคือหากจิตวิญญาณไม่มั่นคงพอ จะทำให้ง่ายต่อการถูกย้อนกลับ และยิ่งกลืนวิญญาณที่แข็งแกร่งเท่าใด ผลกระทบต่อตัวเองก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ในกรณีร้ายแรงอาจเกิดอาการจิตวิญญาณแยกส่วนหรือแม้กระทั่งสูญสิ้นได้”

จากนั้นหลี่ชิงเอ๋อร์ก็เล่าถึงคัมภีร์วิชากลืนวิญญาณออกมา หลังจากหลี่เต้าฟังจบ เขาก็ได้ลองพิจารณาดูและพบปัญหาในนั้น แต่ไม่นานเขาก็พบจุดสว่าง วิชากลืนวิญญาณนี้แยกการดูดจิตวิญญาณและการหลอมละลายออกจากกัน ส่วนหลังมีข้อบกพร่องมาก เขาไม่อยากกลืนกินจิตวิญญาณของผู้อื่นมาทำให้จิตวิญญาณของตนเองแปดเปื้อน แต่ถ้าเพียงแค่ดูดจิตวิญญาณก็จะไม่มีผลกระทบในด้านนี้ มันก็จะกลายเป็นเพียงวิชาลับโจมตีจิตวิญญาณเท่านั้น

หลังจากคิดให้กระจ่างแล้ว หลี่เต้าก็เริ่มลองทำทันที เนื่องจากขาดขั้นตอนสำคัญที่สุดไป ความยากของวิชากลืนวิญญาณนี้จึงลดลงไปมาก ไม่นานนักหลี่เต้าก็อาศัยพรสวรรค์ในการวิเคราะห์อันเหนือชั้นของตน เรียนรูวิชากลืนวิญญาณได้อย่างผิวเผิน

“คิดว่าน่าจะพอใช้ได้แล้ว”

หลี่เต้าดึงจิตกลับมา ในตอนนี้หญิงในชุดนักบวชได้ซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบ แล้วดูเหมือนนางจะต้องการรอคอยเช่นนี้อย่างเงียบๆ ในขณะเดียวกันหลี่เตาก็พบว่าหมอกสีเทาขมุกขมัวโดยรอบไม่เข้ามาใกล้เขาอีกแล้ว เมื่อมองดูหมอกสีเทาขมุกขมัวนั้น หลี่เต้าก็เข้าใจว่าหมอกเหล่านี้น่าจะก่อตัวขึ้นจากพลังจิตวิญญาณของหญิงในชุดนักบวช การสูญเสียหมอกเหล่านี้ไปก็คือการสูญเสียพลังจิตวิญญาณของนางไปพร้อมกัน

หลังจากคิดให้ชัดเจนแล้ว หลี่เต้าก็เผยอปากเล็กน้อย พร้อมกับเริ่มใช้วิชากลืนวิญญาณที่เพิ่งเรียนรู้มาอย่างเงียบๆ ในชั่วขณะถัดมา พลังดูดกลืนที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นจากช่องปากของเขา พลังดูดกลืนนี้ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ตามที่เขาควบคุม เห็นได้ชัดว่าหมอกสีเทาที่ล่องลอยอยู่โดยรอบค่อยๆ รวมตัวมาหาเขาภายใต้แรงดูดกลืนนี้ สุดท้ายหมอกก็ไหลเข้าสู่ร่างของเขาโดยตรง

หลี่เต้าพบว่าหลังจากหมอกสีเทาได้เข้าสู่ร่าง มันก็เริ่มเสียดสีกับร่างจิตวิญญาณของเขา เพียงแค่คิด หมอกสีเทาเหล่านี้ก็ถูกพลังจิตวิญญาณของเขาปราบลงทันที ที่ภายนอกเขายังคงดูดกลืนหมอกสีเทานี้อย่างต่อเนื่อง และเขายังเพิ่มความแรงในการดูดกลืนมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดแล้ว ปากของหลี่เต้าอ้ากว้างขึ้นภายใต้การควบคุมของเขา และหมอกสีเทาเหล่านั้นก็ถูกดูดเข้าสู่ร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง

สำหรับหมอกสีเทาเหล่านี้ หลี่เต้าไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย มีเท่าไหร่เขาก็รับเอาไว้หมด ในขณะที่กำลังดูดกลืน เขาก็อาศัยพลังจิตวิญญาณของตนเองพยายามทำลายหมอกสีเทาเหล่านี้ไปด้วย เขาไม่มีวิธีอะไรที่วิจิตรพิสดาร สิ่งที่เขาทำคือการเอาชีวิตเข้าแลก ใช้พลังจิตวิญญาณในปริมาณเท่ากันเพื่อหักล้างหมอกสีเทาในปริมาณเท่ากัน ไม่จำเป็นต้องรอก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างไรเสียความเร็วการฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณของเขาในตอนนี้ก็ยังสามารถรักษาระดับอยู่ในขอบเขตที่เขาใช้ไปได้

ทางฝั่งหลี่เต้ากำลังดูดกลืนอย่างสนุกสนาน ส่วนสถานการณ์ของทางหญิงในชุดนักบวชนั้นกลับไม่ดีเอาเสียเลย เพราะเป็นไปตามที่หลี่เต้าคาดการณ์ไว้ หมอกสีเทาเหล่านี้คือพลังจิตวิญญาณที่นางเก็บรวบรวมขึ้นมา ยิ่งหมอกสีเทาเหล่านี้น้อยลง พื้นที่จิตวิญญาณของนางก็จะยิ่งหดเล็กลงตามไปด้วย หากหดเล็กลงจนถึงที่สุดแล้ว ร่างจิตวิญญาณของนางก็จะไม่มีที่ซ่อนตัว เหมือนกับสถานการณ์ของหลี่ชิงเอ๋อร์ ร่างจิตวิญญาณจะปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกฝ่ายโดยตรง เมื่อถึงตอนนั้นนางจะทำอย่างไรดี?

หญิงในชุดนักบวชอยากจะหยุดการกระทำของหลี่เต้า แต่นางก็ได้เพียงแค่คิดเท่านั้น ไม่มีกำลังจะทำอะไรได้เลย เพราะต้องการต่อต้านอีกฝ่ายจึงต้องมีการสูญเสียบางอย่างไป หากดำเนินต่อไปผลลัพธ์สุดท้ายก็ยังคงเหมือนเดิม วิธีที่ดีที่สุดในการรับมือกับคนที่มีจิตวิญญาณผิดปกติเช่นนี้ คือการไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามาในพื้นที่จิตวิญญาณของตนเองตั้งแต่แรก เดิมทีคิดว่าการต่อสู้บนพื้นที่ของตนเองจะได้เปรียบ แต่ไม่คิดจะมีจิตวิญญาณแบบนี้มาปรากฏตัว และสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจที่สุดก็คือหญิงสาวนามหลี่ชิงเอ๋อร์

“เจ้ามีพี่ชายที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงมาร่วมกับสำนักปราบสวรรค์?”

ในระหว่างที่กลืนกินวิญญาณของหลี่ชิงเอ๋อร์ นางก็ได้ดูดซับความทรงจำบางส่วนของอีกฝ่ายมา และเข้าใจจุดประสงค์ที่อีกฝ่ายเข้าร่วมสำนักปราบสวรรค์แล้ว แต่เมื่อมองดูตอนนี้ นี่เป็นเพียงความเข้าใจผิดล้วนๆ และก็เพราะความเข้าใจผิดนี้เองทำให้นางตกอยู่ในสถานการณ์คับขันในตอนนี้ หากให้โอกาสนางอีกครั้ง นางคงไม่เลือกหลี่ชิงเอ๋อร์เป็นร่างภาชนะเพียงเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายมีพรสวรรค์ด้านวิญญาณเล็กน้อยน่าเสียดายที่… ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว