ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 479 พี่น้องพบหน้า

มุมมองอันสูงส่ง สีหน้าที่เคยมั่นใจของหญิงในชุดนักบวช พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในชั่วขณะนี้

“เป็นไปไม่ได้ พลังจิตวิญญาณของเขา…”

ก่อนที่หญิงในชุดนักบวชจะได้คิดอะไรต่อ จิตวิญญาณก็เริ่มสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง

ทางด้านหลีเต้า หลังจากพบว่าหมัดเดียวไม่สามารถทำให้กำแพงตรงหน้าแตกได้ เขาก็ไม่ลังเล ตัดสินใจซัดหมัดใส่กำแพงอีกครั้งทันที

ทุกหมัดล้วนใช้พลังอย่างเต็มที่ ทุกหมัดสามารถทำให้พื้นที่จิตวิญญาณสั่นสะเทือนได้ ทุกหมัดราวกับตกลงบนหัวใจของหญิงในชุดนักบวช ยิ่งไปกว่านั้น ความเร็วในการออกหมัดของหลีเต้าก็ยิ่งเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย

เร็วจนกระทั่งบนกำแพงที่มองไม่เห็นนั้น เริ่มปรากฏร่องรอยที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าขึ้นมา

ในที่สุด หลังจากซัดหมัดไปไม่รู้กี่ครั้ง หลีเต้ามองดูร่องรอยบนกำแพงที่มองไม่เห็น และรู้สึกได้ว่าใกล้จะสำเร็จแล้ว หลีเต้าจึงกํามือขวาแน่น คราวนี้เขาเพิ่มกำลังมากขึ้นกว่าเดิม

“ปัง!”

เมื่อกำปั้นนี้ถูกซัดออกไป ก็ทำให้กำแพงที่มองไม่เห็นนั้น เต็มไปด้วยรอยแตกราวทั้งหมดในทันที

แกรก!

ชั่วขณะถัดมา กำแพงที่มองไม่เห็นก็พลันแตกออก เศษแตกสลายหายไปในพื้นที่หมอกสีเทาจาง และหลีเต้าก็สามารถก้าวเข้าไปใกล้นางได้ในที่สุด

“ชิงเอ๋อร์…”

หลีเต้ายืนอยู่ตรงหน้าเด็กหญิง เขาเอ่ยเรียกเบาๆ

ร่างเล็กของเด็กหญิงสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย แต่ไม่มีปฏิกิริยาอันใดตามมาอีก

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลีเต้าไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกมา เขาย่อตัวลงก่อนจะวางมือลงบนศีรษะของเด็กหญิงแล้วลูบเบาๆ เขากล่าวด้วยเสียงอ่อนโยนว่า

“ชิงเอ๋อร์… ข้าคือพี่ชาย”

เมื่อคำว่าพี่ชายดังขึ้น ร่างของเด็กหญิงก็ยิ่งสั่นเทารุนแรงขึ้น

“พี่ชาย…”

ทันใดนั้น เด็กหญิงตัวน้อยที่ซุกหน้าอยู่ระหว่างเขาก็พึมพำขึ้นมาเสียงเบา

หลังจากนั้น นางจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าน่ารักของนาง ใบหน้านี้ซ้อนทับกับภาพของเด็กหญิงตัวน้อยในความทรงจำของหลีเต้าได้อย่างสมบูรณ์

เมื่อเด็กหญิงเห็นรูปลักษณ์ของหลีเต้า นางก็มีสีหน้างุนงงเล็กน้อย ราวกับกำลังสงสัย ทันใดนั้น สีหน้าของเด็กหญิงก็พลันเปลี่ยนไป ความงุนงงในดวงตาค่อยๆ สลายไป จนสุดท้ายกลายเป็นความยินดีอันเปี่ยมล้น

“พี่ชาย!”

หลังจากเด็กหญิงร้องเรียกหนึ่งครั้ง นางก็พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเด็กชายที่สูงกว่านางครึ่งศีรษะที่ยืนอยู่ตรงหน้า

จิตวิญญาณไม่เหมือนกับร่างกาย มันมีความยืดหยุ่นสูง ผู้มีความสามารถเพียงพอก็จะควบคุมวิญญาณให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้ และในตอนนี้ หลีเต้าก็กำลังควบคุมวิญญาณของตนเองให้เปลี่ยนเป็นรูปลักษณ์ในวัยเด็ก

เด็กหญิงคนนี้ก็คือน้องสาวของเขานั่นเอง หลีชิงเอ๋อร์จึงจำเขาได้ในแวบแรก

แต่ยังไม่ทันที่หลีเต้าจะได้รับความรู้สึกอบอุ่นจากความสนิทสนมของน้องสาวตัวเอง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกผลักออกมาอย่างแรง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง หลีชิงเอ๋อร์กลับไม่ได้มีสีหน้าตื่นเต้นและอยากร้องไห้เหมือนเมื่อครู่นี้อีกแล้ว แทนที่จะเป็นเช่นนั้น บนใบหน้าของนางกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและรังเกียจ

หลีชิงเอ๋อร์เอ่ยปากอย่างเย็นชาว่า “ร่างกายของข้าถูกเจ้าควบคุมไปแล้ว อีกไม่นานวิญญาณก็จะสลาย เหตุใดเจ้ายังต้องมาล้อเล่นกับข้าเช่นนี้”

หลีเต้าอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะเข้าใจว่าน้องสาวของเขาเข้าใจผิดไป นางคิดว่าเขาเป็นหญิงในชุดนักบวชคนนั้น

“ชิงเอ๋อร์ ข้าเป็นพี่ชายของเจ้าจริงๆ” หลีเต้าอธิบายอย่างจนปัญญา

“เหอะ!” หลีชิงเอ๋อร์แค่นเสียงเย็นชา “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไปรู้เรื่องรูปลักษณ์ตอนเด็กของพี่ชายข้ามาจากที่ใด แต่พี่ชายของข้าถูกฮ่องเต้สุนัขคนนั้นฆ่าไปนานแล้ว เจ้าหลอกข้าไม่ได้หรอก”

น้องสาวผู้โง่เขลา… หลีเต้าส่ายหน้าก่อนจะก้าวเท้าเร็วๆ มาหยุดตรงหน้านาง

“เอ๊ะ…”

แต่ยังไม่ทันที่หลีชิงเอ๋อร์จะได้เอ่ยปาก หลีเต้าก็ยกมือขึ้นมาวางไว้ที่หน้าผากของอีกฝ่าย แล้วงอนิ้วดีดออกไป

“เปรี้ยง!”

“เจ็บ… พี่ชายทำอะไรนะ”

เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บที่หน้าผาก และได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยนั้น หลีชิงเอ๋อร์ก็ใช้น้อยๆ ปิดหน้าผากของตนโดยไม่รู้ตัว พลางเอ่ยเสียงอ่อนหวาน

เมื่อได้ยินเสียงอ่อนหวานน่ารักของน้องสาวตนเอง หลีเต้าก็แสดงสีหน้าพึงพอใจ บางสิ่งเป็นความเคยชินและยังเป็นสัญชาตญาณที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ในขณะนี้ หลังจากที่หลีชิงเอ๋อร์พูดจบ ทั้งร่างของนางก็ชะงักงันไป เมื่อเทียบกับหลีเต้าแล้ว ความรู้สึกของนางในตอนนี้ลึกซึ้งกว่ามาก

หลีชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคุ้นเคยตรงหน้า ในดวงตานางเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ นางอยากจะยอมรับความจริงที่ว่า คนตรงหน้าคือพี่ชายของนางจริงๆ แต่ทุกสิ่งที่นางเคยได้ยินและประสบมา ล้วนแต่บอกนางว่าความจริงเช่นนี้ช่างเหลือเชื่อเกินไป

“พี่…”

ขณะที่หลีชิงเอ๋อร์กำลังจะพูดบางอย่าง ทันใดนั้น พื้นที่วิญญาณแห่งนี้ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หมอกสีเทาที่ล่องลอยอยู่โดยรอบเริ่มเดือดพล่าน สุดท้ายใบหน้าสีเทาขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสตรีในชุดนักบวชจากสำนักปราบสวรรค์นั่นเอง

เมื่อเห็นใบหนามหึมานั้น หลีชิงเอ๋อร์พลันชะงักไปครู่หนึ่ง นางมองไปที่หลีเต้าแล้วหันกลับไปมองใบหนามหึมานั้นอีกครั้ง อยู่ๆ ก็มีหมอกสีเทาเริ่มมารวมตัวกันบริเวณรอบทั้งสองคน และสุดท้ายมันก็กลายเป็นมือยักษ์พุ่งเข้าจับหลีชิงเอ๋อร์

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลีเต้าก็รีบคว้าตัวหลีชิงเอ๋อร์เอาไว้แล้วถอยหลังหลบไป

“เจ้าไม่ใช่นางแล้ว เจ้าเป็นใครกันแน่?” เมื่อพบว่าการคาดเดาของตนมีปัญหา หลีชิงเอ๋อร์จึงจ้องมองหลีเต้าแล้วถามขึ้น

หลีเต้ายกมือแตะที่หว่างคิ้วของนาง เขาพูดอย่างจนใจว่า “นางหนูคนนี้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมเชื่อคำที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้อีกหรือ?”

“ข้า… ข้าไม่ใช่ว่าไม่เชื่อ ข้าแค่…” คราวนี้ท่าทีของหลีชิงเอ๋อร์ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่กลับดูงุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร

“ช่างเถอะ” เมื่อเห็นการโจมตีที่พุ่งเข้ามาอีกครั้ง หลีเต้าจึงเอ่ยปากว่า “ถ้าอยากรู้ว่าข้าเป็นของจริงหรือไม่ รอให้จัดการนางเสร็จ เจ้าก็จะรู้เอง”

“จัดการนาง?” หลีชิงเอ๋อร์มองใบหน้าขนาดมหึมานั้น ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจพลางกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้หรอก นางคือเทพีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักปราบสวรรค์ เคยเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพมนุษย์ และยังเชี่ยวชาญพลังจิตวิญญาณอีกด้วย แม้ว่านางจะเพิ่งฟื้นคืนชีพ พลังทั้งหมดยังไม่ได้ฟื้นฟูกลับมา แต่…”

นางพูดยังไม่ทันจบ หลีชิงเอ๋อร์ก็รู้สึกว่ามีแสงวาบผ่านตาไป เมื่อลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง นางก็พบว่าไม่รู้ตั้งแตเมื่อไหร่ที่นางถูกพาไปอยู่ตรงหน้าใบหนายักษ์นั้นแล้ว

เมื่อมองในระยะใกล้แล้ว ความกดดันด้านจิตวิญญาณของอีกฝ่าย ก็ทำให้ร่างจิตวิญญาณของนางสั่นสะท้านโดยสัญชาตญาณ ทว่าคนที่โอบนางเอาไว้ในอ้อมกอด ทำเพียงแค่ออกหมัดเดียวเท่านั้น ก็สามารถทุบใบหนายักษ์นั้นให้แตกกระจายได้ในทันที

ทันใดนั้น คำพูดที่นางกำลังจะเอ่ยก็พูดไม่ออกแล้ว

หลังจากใบหนายักษ์แตกสลายกลายเป็นหมอกสีเทา ในพริบตาร่างนั้นก็ได้รวมตัวขึ้นใหม่ในตำแหน่งที่ไม่ไกลจากพวกเขานัก หญิงในชุดนักบวชเอ่ยขึ้นว่า

“ไร้ประโยชน์ ที่นี่คือดินแดนจิตวิญญาณของข้าโดยสมบูรณ์ พวกเจ้าอยู่ที่นี่ไม่มีทางต่อต้านข้าได้เลย”

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาหลีชิงเอ๋อร์ก็เคร่งเครียดขึ้นมา นางหันมาพูดว่า “ท่านปล่อยข้าลงเถิด นางพูดความจริง ตอนนี้พวกเราอยู่ในดินแดนจิตวิญญาณของนาง ต่อให้ต่อต้านอย่างไรก็ไร้ประโยชน์”

หลีเต้าไม่ได้ตอบ แต่จับจ้องมองไปที่ใบหนายักษ์ของหญิงในชุดนักบวช เขาเอ่ยเสียงเบาว่า “ดินแดนจิตวิญญาณของเจ้าหรือ?”

จากนั้น สายตาก็เขาก็มองไปรอบๆ สุดท้ายเขาปล่อยมือวางหลีชิงเอ๋อร์ลง

เมื่อรู้สึกว่าตนเองถูกวางลงแล้ว หลีชิงเอ๋อร์ก็ถอนหายใจโล่งอก แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกเศร้าโศกและผิดหวังก็พลันผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

แต่ในชั่วขณะถัดมา นางพลันรู้สึกว่าตนเองถูกบางสิ่งห่อหุ้มเอาไว้ เมื่อลืมตามอง นางก็พบว่าคนที่อ้างว่าเป็นพี่ชายของนางได้หายไปแล้ว และตอนนี้นางก็อยู่ท่ามกลางสสารสีแดงบางอย่าง

ส่วนหมอกสีเทาที่คอยกัดกร่อนนางก่อนหน้านี้ มันได้ถูกสสารสีแดงสกัดกั้นไว้ด้านนอก อีกทั้งนางยังพบว่าสสารสีแดงนี้ กำลังแผ่ขยายออกไปรอบๆ อย่างต่อเนื่อง

“เจ้าจะทำอะไร!” ทันใดนั้นเสียงของหญิงในชุดนักบวชก็ดังขึ้น

เมื่อหลีชิงเอ๋อร์เงยหน้ามอง ใบหน้างามของนางก็พลันตกตะลึง พี่ชายของเขาไม่ได้หายไป แต่กลับกลายเป็นใหญ่ขึ้น สสารสีแดงรอบตัวนางไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่เป็นพลังวิญญาณของเขา ขณะนี้นางกำลังอยู่ภายในร่างวิญญาณของเขา