ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 463 สำนักปราบสวรรค์ที่พัฒนาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นมีมือน้อยๆ ที่อ่อนแรง จึงพยายามยกขึ้นเพื่อมาดึงเสื้อผ้าของหญิงสาว แต่หญิงสาวราวกับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย นางยังคงโขกศีรษะคำนับอย่างต่อเนื่อง เด็กหญิงอยากร้องไห้ แต่เป็นเพราะขาดน้ำนางจึงไม่สามารถหลั่งน้ำตาออกมาได้ ด้วยเหตุนี่ ยิ่งหญิงสาวโขกศีรษะคำนับ เลือดที่คิ้วก็ยิ่งมีมากขึ้น จากนั้นร่างกายที่อ่อนแอและเพราะอาการเสียเลือดก็ทำให้สายตาของนางค่อยๆ พร่ามัว

ห้ามหลับ ห้ามหลับเด็ดขาด หากหลับไปแล้วก็จะไม่มีใครช่วยลูกสาวได้ แต่ทว่าร่างกายมนุษย์มีขีดจำกัด และหญิงสาวก็ถึงขีดจำกัดนั้นแล้ว อาจเป็นเพราะรู้ถึงในจุดนี้นางจึงตัดสินใจแน่วแน่ นางทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นก็จะขอจบเรื่อง นางขอเสี่ยงว่าหลังจากทุกอย่างจบลง อีกฝ่ายจะมีใจเมตตาช่วยชีวิตลูกสาวของนาง หากไม่ช่วยก็ขอให้พวกนางแม่ลูกได้เดินทางไปบนเส้นทางสู่สวรรค์ด้วยกัน

เมื่อคิดแล้วหญิงสาวก็ใช้แรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด โขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรง

ตุบ!

เมื่อศีรษะกระทบพื้น หญิงสาวรู้สึกได้เพียงความเจ็บแปลบและความเย็นที่หน้าผาก พร้อมกับความนุ่มนวลบางอย่าง แต่กลับไม่รู้สึกว่าได้โขกศีรษะลงบนพื้นแต่อย่างใด เมื่อลืมตาขึ้นมองนางจึงพบว่าตนเองเพิ่งโขกศีรษะลงบนถุงน้ำ นางเงยหน้าขึ้นมองไปที่หลี่เต้าโดยไม่รู้ตัว

หลี่เต้ายิ้มบาง

“โขกได้ไม่เลว น้ำและอาหารเหล่านี้ให้พวกเจ้าแล้ว” เขาพูดพลางโยนอาหารในมือให้หญิงสาว

“ขอบพระคุณท่าน ขอบพระคุณท่าน”

หญิงสาวไม่ได้รู้สึกน้อยใจกับการถูกล้อเล่นเมื่อครู่ มีเพียงความรู้สึกซาบซึ้งและตื้นตันใจเท่านั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ เหล่าผู้ลี้ภัยที่เหลือต่างก็จับจ้องไปที่น้ำและอาหารในมือของแม่ลูกคู่นั้น ราวกับรับรู้ถึงบางสิ่งได้ สีหน้าของหญิงสาวก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาว หลี่เต้าจึงเอ่ยขึ้นว่า

“พวกเจ้ากินที่นี่เถิด” หลังพูดจบเขาก็มองไปโดยรอบทั้งสองข้างแล้วหัวเราะเบาๆ “หากพวกเจ้าต้องการอาหารและน้ำ เพียงแค่ก้มหัวคำนับให้ข้าพอใจเหมือนที่นางทำก็พอ”

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา รอบข้างก็พลันเงียบกริบ พวกเขาไม่ใช่คนโง่ พวกเขาเห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าหญิงผู้นั้นก้มหัวคำนับอย่างไร หญิงผู้นั้นทำเพื่อลูกสาวของนางจึงอดทนได้นานเช่นนั้น แล้วพวกเขาจะมีความกล้ามากแค่ไหนกัน อีกทั้งเมื่อครู่นี้หญิงผู้นั้นก็เกือบจะคำนับจนตายอยู่แล้ว หากพวกเขาไปแล้วไม่ได้อาหารและน้ำมา แต่กลับต้องสละชีวิตล่ะจะทำอย่างไร สรุปคือมีหลายเหตุผลที่ทำให้คนเหล่านี้ถอยกลับไป

พอคิดถึงตรงนี้ ความกระหายในดวงตาพวกเขาทีมองไปยังอาหารและน้ำของหญิงผู้นั้นก็ค่อยๆ จางหายไป ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นสิ่งที่แลกมาด้วยชีวิต และในขณะที่พวกเขากำลังลังเลอยู่นั้น อาหารและน้ำก็เข้าไปในท้องของแม่ลูกทั้งสองแล้ว ต่อให้พวกเขาดุร้ายแค่ไหนก็ไม่อาจผ่าท้องทั้งสองคนเพื่อเอาอาหารและน้ำกลับมาได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าการทำเช่นนั้นจะน่าขยะแขยงแค่ไหน เมื่อพิจารณาจากนิสัยของพวกเขาแล้ว พวกเขาก็ไม่น่าจะทำการโหดร้ายเช่นนี้ได้ มิเช่นนั้นพวกเขาก็ไม่ใช่ผู้ลี้ภัยแล้ว แต่เป็นกลุ่มคนก่อจลาจล

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ หลี่เต้าจึงแสดงสีหน้าผิดหวังออกมา แล้วเบนความสนใจกลับไปที่แม่ลูกคู่นั้น หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยกินดื่มอิ่มแล้ว หญิงผู้เป็นแม่ถึงเริ่มกินอาหารที่เหลืออยู่

หลี่เต้าถามขึ้น

“พวกเจ้ามาจากที่ใด และตอนนี้กำลังจะไปที่ไหน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงผู้นั้นก็วางอาหารในมือลงอย่างระมัดระวังแล้วตอบว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์ พวกข้าหนีพวกคนก่อจลาจลมาจากเมืองหลงสุ่ย พวกข้าต้องการเดินทางออกจากถังโจวไปยังที่อื่นในแคว้นตาเฉียน”

“หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้ารีบเร่งฝีเท้าออกจากถังโจวโดยเร็ว”

“เพราะเหตุใดหรือ?”

“เพราะอีกไม่กี่วัน พวกเจ้าอาจจะไม่สามารถไปยังเมืองอื่นๆ ในแคว้นตาเฉียนได้”

หากเป็นช่วงเวลาปกติ ผู้คนในแคว้นตาเฉียนจะสามารถเดินทางไปมาได้อย่างตามใจชอบ แต่หลังจากที่ถังโจวเกิดความวุ่นวายจากสำนักปราบสวรรค์แล้ว ทั้งถังโจวก็จะถูกปิดล้อม เพื่อป้องกันไม่ให้สำนักปราบสวรรค์และพวกคนก่อจลาจลหลั่งไหลเข้าไปยังเมืองอื่นๆ และก่อความวุ่นวายที่ใหญ่กว่าเดิม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงผู้นั้นก็พยักหน้า

“ขอบคุณท่านที่เตือน”

หลังจากนั้น เมื่อหญิงสาวและลูกสาวของนางกินอาหารหมดแล้ว หลี่เตาก็เตรียมตัวออกเดินทางต่อ

“หลีกทางไป”

หญิงสาวกำลังจะพาลูกสาวจากไป แต่อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไร หากมีโอกาสในวันหน้า ข้าอยากตอบแทนบุญคุณท่าน”

“ตอบแทน?” หลี่เต้าเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นการตอบแทน ไม่ใช่การแก้แค้น?”

หญิงสาวยิ้มขื่นพลางกล่าวว่า “ข้าไม่ใช่คนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ข้าต้องการตอบแทนท่านด้วยความจริงใจ”

เมื่อเห็นแววตาจริงใจของหญิงสาว หลี่เต้าจึงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “เรื่องตอบแทนไม่ต้องแล้ว ขอเพียงพวกเจ้าสามารถมีชีวิตรอดต่อไปก็พอ”

“แต่ว่า…”

“ไปซะ!”

ครั้งนี้หลี่เต้าเสียงดังมาก ผู้ลี้ภัยที่ยืนมุงดูอยู่ต่างได้ยินกันทั่ว หญิงสาวผู้นั้นตกใจ แต่เมื่อได้สติกลับมา ในดวงตาของนางก็ไม่มีความน้อยใจเลยแม้แต่น้อย นางก้มศีรษะคำนับแล้วพาลูกสาวหันหลังเดินจากไป

เมื่อมองดูเงาร่างผอมโซของทั้งสองคน หลี่เต้าก็งอนิ้วดีดออกไป ทันใดนั้นลำแสงสีแดงสองสายที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ก็ได้แทรกซึมเข้าไปในร่างของทั้งสองคน หลังจากนั้นเขาก็ขึ้นรถม้าแล้วเดินทางต่อไป จนกระทั่งรถม้าค่อยๆ หายลับไปจากสายตาของผู้ลี้ภัย แม่ลูกคู่นั้นจึงได้ละสายตากลับมา

หลังจากนั้น ขบวนผู้ลี้ภัยก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง ระหว่างนั้นแม่ลูกทั้งสองได้ยินบางคนพูดว่า การที่พวกนางถูกด่าก็เป็นเพราะพวกนางโลภอยากจะอยู่กับขบวนรถ เลยถูกด่าอย่างรุนแรง แน่นอนว่าก็มีคนปลอบพวกนาง คนมีเงินมีอำนาจชอบแกล้งคนยากจนอย่างพวกเขา บอกให้นางอย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงอีกในคราวหน้า โดยสรุปแล้ว เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่แม่ลูกถูกรังเกียจในหมู่ผู้ลี้ภัย หลังจากเหตุการณ์นี้ผู้คนที่เหลือก็มีท่าทีที่ดีกับพวกนางมาก บางคนที่เคยรังแกแม่ลูกคู่นี้ก็ไม่กล้าทำอีกต่อไป ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อคนหนึ่งกล้าเอาชีวิตเป็นเดิมพัน พวกเขาจะกล้ารังแกได้อย่างไร

หลังแยกจากผู้ลี้ภัย หลี่เต้ายังคงพิงอยู่บนรถม้าด้วยท่าทางสบายๆ ทันใดนั้นเสียงร้องยาวก็ดังขึ้นบนท้องฟ้า เมื่อเงยหนามองก็เห็นเงาดำบินลงมาที่รถม้าแล้วหยุดอยู่ข้างๆ หลี่เต้า พอมองอย่างละเอียดแล้ว มันคือเหยี่ยวสีดำทั้งตัว ที่ข้อเท้าของเหยี่ยวมีกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ผูกอยู่

เนื่องจากร่างกายของไป๋เฉียนและโม่เฉียนในตอนนี้ใหญ่เกินไป จึงไม่เหมาะสำหรับการส่งข่าวสารแล้ว ดังนั้นหลี่เต้าจึงได้ใช้เลือดวิเศษเพาะเลี้ยงเหยี่ยวที่มีขนาดเล็กกว่าตั้งแต่ตอนอยู่ที่ดินแดนทางใต้ ปัจจุบันเหยี่ยวเหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วถูกใช้งานโดยสมาคมการค้าตระกูลเถียของเถียซานเหนียง

“ในที่สุดก็มีข่าวแล้วหรือ”

หลี่เต้ายกมือขึ้นลูบหัวเหยี่ยวตัวเล็ก จากนั้นก็เปิดกระบอกไม้ไผ่และหยิบจดหมายออกมา เมื่อเปิดจดหมายออก ข้างในก็เขียนถึงรายละเอียดการสืบสวนเรื่องราวที่ถังโจวในช่วงเวลาที่ผ่านมาของตระกูลเถีย

ไม่นานนัก หลี่เต้าก็อ่านเนื้อหาในจดหมายจนครบทั้งหมด เขาพึมพำด้วยความประหลาดใจว่า “พวกสำนักปราบสวรรค์และกลุ่มกบฏบ้าคลั่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

เมื่อห้าวันก่อนตอนออกเดินทางจากเมืองหลวง เขาได้อ่านรายงานจากราชสำนักซึ่งระบุว่า ความวุ่นวายที่สำนักปราบสวรรค์ก่อขึ้นในถังโจวนั้นเพิ่งจะลุกลามไปถึงเมืองหลงสุ่ยเท่านั้น แต่ตอนนี้ตามการสืบสวนของสมาคมการค้าตระกูลเถีย ปรากฏว่ามีอีกสองเมืองที่ถูกสำนักปราบสวรรค์ครอบคลุมไปแล้ว และเนื่องจากสำนักปราบสวรรค์นี้เอง ทำให้จำนวนกลุ่มกบฏเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ อีกทั้งยังคงรุกรานทั่วทั้งถังโจวด้วยความเร็วที่น่าตกใจ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คาดว่าไม่เกินครึ่งปี ทั่วทั้งถังโจวอาจจะตกอยู่ในมือของพวกมันแล้ว

สถานการณ์เช่นนี้สำหรับหลี่เต้าแล้วนั้น มีทั้งดีและไม่ดี สิ่งที่ไม่ดีคือยิ่งวุ่นวาย โอกาสที่จะหาตัวจ้าวคังและจ้าวหย่งก็ยิ่งยากขึ้น สิ่งที่ดีคือยิ่งวุ่นวาย เขาก็ยิ่งลงมือได้อย่างสะใจ