ท่านประธานที่รัก - บทที่ 509 กระตุ้น

ซังอี๋ไม่รู้ว่าควรอธิบายอย่างไรให้เจียซินรู้สึกดีขึ้น เธอรู้ว่าควรสารภาพกับหล่อนให้เร็วกว่านี้? แต่เธอกับชู่จี้……ทำตามความรู้สึกของตัวเอง เดินฝ่าลมฝ่าฝน เดินมาถึงปัจจุบัน

“ฉันกับเขา……แต่งงานกันแล้ว” เธอต้องพูดความจริงออกมา เห็นหลี่เจียซินแทบกรีดร้องออกมา เธอก็รีบเอามือปิดปากหล่อน “เรื่องนี้ ตอนนี้มีแค่เธอที่รู้ อย่าพูดออกไปนะ โอเคไหม”

หลี่เจียซินแยกแยะข้อเท็จจริงไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ เทพบุตรชู่แต่งงานกับเพื่อนสนิทของตน? ดวงตาเธอเผยความตกใจออกมา ลมหายใจเธอไม่สามารถสงบนิ่งอยู่นานมาก

“พวกเธอ……ตั้งแต่เมื่อไร? ” หลี่เจียซินเอ่ยปากขึ้นหลังจากผ่านไปนานมาก

ซังอี๋กัดปาก ริมฝีปากแดงกุหลาบเย้ายวนเป็นพิเศษในเวลานี้ “ไม่กี่วันก่อน ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเรา ก็เลยไม่กล้าบอกเธอ”

นี่เป็นความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเมียน้อยเลย รู้สึกแย่จริงๆ

เธอหวังว่าตัวเองจะไม่เคยเจอชู่จี้มาก่อน บางทีตอนนี้อาจจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

หลี่เจียซินได้ยินข่าวนี้ก็แทบช็อก หัวใจแทบทนแรงกดดันไม่ไหว เธอชอบชู่จี้มาตั้งหลายปี ทำไม……พระเจ้าปฏิบัติต่อตัวเองโหดร้ายจัง?

ถ้าเธอรู้จักชู่จี้ก่อนหน้านี้ บางทีชู่จี้อาจจะชอบตนก็ได้?

หัวสมองเธองุนงง ด้านหนึ่งคือซังอี๋ อีกด้านคือชู่จี้ ถึงหล่อนจะปิดบังตน แต่ตนก็ไม่ได้ตำหนิหล่อนจริงๆ ยังไงแล้วชู่จี้ก็ไม่ได้เป็นอะไรกับตน เป็นแค่ไอดอลคนหนึ่งเท่านั้น

เธอไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะตำหนิซังอี๋เรื่องพวกนี้ เรื่องนี้เธอแค่ต้องแยกแยะมันสักหน่อย อาจจะนานมาก……

แววตาเธอดูอ้างว้าง “ฉัน……ช่วงนี้ฉันต้องการสงบจิตสงบใจหน่อย อืม ฉันกลับแล้วนะ” เธอหยิบกระเป๋าข้างๆ ขึ้นมา เดินโซเซออกไปข้างนอก ซังอี๋จะวางใจเธอได้ที่ไหนกัน “ฉันจะไปส่งเธอ เธอก็รู้ ฉันเป็นเพื่อนสนิทเธอตลอดไป”

ตั้งแต่เมื่อไร เจียซินยืนข้างตนตลอดเวลา คอยสนับสนุนตนโดยไม่มีเหตุผล ให้พลังกับตน ดังนั้นเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ เธอต้องรู้สึกแย่มากๆ ไม่ได้ตำหนิตัวเอง แต่เป็นห่วงและสงสารเจียซิน

หลี่เจียซินกลับผลักเธอออก “ยัยอี๋ ฉันเสียใจมาก เธออย่าเข้าใกล้ฉัน ไม่งั้นฉันจะแตกสลายมาก” เธอแทบจะตะโกนประโยคนี้ออกมา น้ำตาประกายในดวงตา

หลังจากหลี่เจียซินจากไปแล้ว ชู่จี้ก็ปรากฏตัวข้างกายซังอี๋ กอดผู้หญิงคนนี้ไว้อย่างสงสาร “มันจะดีขึ้น ทุกอย่างจะต้องแก้ไขได้ หล่อนแค่ยังไม่สามารถยอมรับและเชื่อได้ในตอนนี้ เวลาจะทำให้ทุกอย่างราบรื่น”

หลี่เจียซินเดินออกมาจากร้านกาแฟก็ร้องไห้จนเสียงแหบ เหมือนเด็กที่หมดหนทาง

ใครจะเข้าใจความรู้สึกการสูญเสียรักแท้? สำหรับเธอ ชู่จี้ก็คือรักแท้ของตน ใครก็มาแทนไม่ได้ การชอบมันวิเศษมาก แค่หนึ่งแววตา หนึ่งการกระทำ ก็อาจจะทำให้หัวใจเต้นแรงได้ ไม่มีทางฟื้นคืนได้ตลอดไป ไม่สามารถคลายตัวเองจากความลำบากได้

เธอนั่งยองที่ขั้นบันได เห็นทุกอย่างด้านออก เธออยากคบกับชู่จี้ แต่มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว ทำอย่างไรดี? มีใครช่วยเธอได้บ้าง?

มีเงาหนึ่งปกคลุมหลี่เจียซิน หลิงเยว่เห็นหลี่เจียซินที่ร้องไห้หนักมาก แสร้งถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้น? มา มาพูดกับฉันหน่อยสิ? ไปเจอซังอี๋มาแล้วไม่ใช่เหรอ? ”

สัญชาตญาณบอกเธอว่าต้องเกี่ยวข้องกับซังอี๋แน่ๆ เธอต้องการใช้โอกาสนี้ให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่แย่ลงไปอีก

หลี่เจียซินยกสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมา “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ”

ตอนนี้เธอไม่อยากเจอใครทั้งนั้น เธอต้องการรำลึกการแอบชอบมาสิบกว่าปีนี้ ยังไม่ทันเริ่มก็ต้องยอมแพ้เสียแล้ว

เธอเงียบไม่พูดอะไร และไม่สนใจหลิงเยว่

หลิงเยว่กลอกตา “พวกเขาสองคนคบกันจริงๆ ใช่ไหม? ”

เธอพยักหน้าอย่างลังเล แต่หัวใจกลับปวดร้าวเหมือนถูกมีดพันเล่มกรีด

หลิงเยว่ในใจมีความยินดี แต่สีหน้าไม่แสดงออก เพียงนั่งบนขั้นบันไดกับหลี่เจียซิน “บนนี้มันหนาว ระวังเดี๋ยวจะป่วย เธออยากกลับไปก่อนไหม? เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฉันฟัง ในใจจะได้สบายใจขึ้น ถูกไหม? ”

หลี่เจียซินยังคงเงียบ เธอรู้สึกตัวเองเหมือนเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้ง น่าสงสารไร้หนทางอย่างยิ่ง ทุกคนอย่ามายุ่งกับตนดีกว่า ปล่อยให้ตนจัดการตัวเองก็พอ

ในขณะนี้ หลิงเยว่ก็ยิ่งพยายามคิดจะทำดีกับเธอ แค่ทำแบบนี้ ก็จะสร้างความประทับใจให้กับหลี่เจียซินได้ ให้เธอเป็นประโยชน์ต่อตน

“กลับไปกันฉันเถอะ เธออยู่ที่นี่คนเดียวฉันก็ไม่วางใจ อีกอย่าง มีฉันอยู่เป็นเพื่อนด้วยไม่ใช่เหรอ? ” เธอดึงแขนหล่อน ไม่ว่ายังไงก็ไม่ปล่อย

หลี่เจียซินไม่มีทางเลือก ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ต้องการคนที่สามารถพูดทุกอย่างได้จริงๆ หลิงเยว่คงเป็นคนที่สามารถพูดด้วยได้

“อยากดื่มเหล้าไหม? ” ทั้งสองเปิดห้องหนึ่ง หลิงเยว่หยิบเบียร์เย็นๆ สองสามขวดออกมาจากตู้เย็นแล้วถามขึ้น

หลี่เจียซินเปิดฝาขวดเบียร์ดัง “ตุ้บ” ทันทีแล้วเทลงไป ความรู้สึกขมขื่นอยู่ในท้อง ทำให้ทั้งร่างเธอยิ่งรู้สึกแย่

เธอร้องไห้อย่างหมดหนทาง “เธอรู้ไหม เพื่อนสนิทของฉันคบกับคนที่ฉันชอบมากที่สุด ฉันรู้สึกตัวเองเหมือนอกหัก ถึงแม้พวกเขาไม่ได้ผิดอะไร แต่ฉันก็รู้สึกเสียใจมาก” ฉวยโอกาสฤทธิ์แอลกอฮอล์ หลี่เจียซินก็พูดออกไปทั้งหมด

“ไม่ต้องร้องๆ ” หลิงเยว่แกล้งปลอบเธอ “แล้วพวกเขาสองคนคบกันนานเท่าไรแล้ว? ความสัมพันธ์เป็นยังไงบ้าง? ”

“เหมือนจะเพิ่งไม่นานเอง เรื่องความสัมพันธ์ฉันไม่ได้ถาม ฉันแค่รู้ว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้ว” หลี่เจียซินดื่มเหล้า ลืมสิ่งที่ซังอี๋กำชับก่อนจะออกมาว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร

หลิงเยว่เบิกตากว้าง ความเกลียดในใจยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มีสิทธิอะไร? ชู่จี้เป็นผู้ชายของตน เธอมีหน้ามีแต่ มีสถานะ ทำไมจะเทียบกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้?

ซังอี๋ผู้หญิงคนนี้มีดีตรงไหน? ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ได้รักชู่จี้เลย แค่คบชู่จี้เพื่อเงินเท่านั้น

เธอกำหมัดเงียบๆ ข้างกาย อยากจะวิ่งไปตรงหน้าซังอี๋แล้วทำให้หน้าหล่อนเสียโฉมทันที

ไม่เป็นอะไร ยังไงตัวเองก็ยืมดาบคนอื่นฆ่าคนได้ มุมปากเธอยกยิ้มโหดเหี้ยม แค่ตัวเองหลอกใช้หลี่เจียซิน เชื่อว่าผลลัพธ์จะไม่แย่แน่นอน

“แต่งงานแล้วสินะ” หลิงเยว่เหมือนเสียใจเพราะหลี่เจียซิน “ผู้ชายโดดเด่นอย่างชู่จี้ต้องมีคนมากมายชอบอยู่แล้ว เธอก็ไม่ต้องเสียใจนะ เชื่อว่าซังอี๋ก็ลำบากใจเหมือนกัน”

หลี่เจียซินไม่เข้าใจ หมายความว่ายังไง?

รู้สึกว่าเธอสับสน หลิงเยว่จึงอธิบายต่อ “เธอลองคิดดู ทำไมทั้งสองแต่งงานจดทะเบียนกันเร็วขนาดนี้ แปดสิบเปอร์เซ็นต์อาจจะโดนพ่อแม่บังคับ ไม่งั้นอยู่ดีๆ จะเป็นแบบนี้ได้ยังไง บางทีพวกเขาอาจจะไม่รู้สึกอะไรกันเลยก็ได้ แค่เป็นการแสดงเท่านั้น”