เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 475 ก่อความวุ่นวายที่ตระกูลหลง (6)
บทที่ 475 ก่อความวุ่นวายที่ตระกูลหลง (6)
ยามทั้งสามคนไม่ใช่คู่ต่อสูของเฟิ่งเฟยเฟยเธอใช้เพียงแค่สองกระบวนท่า พวกเขาก็ล้มลงกับพื้นบาดเจ็บกันถ้วนหน้า เหอเจ๋อเห็นดังนั้นก็ชูนิ้วโป้งให้แม่ของตน แต่ในใจก็อดเป็นห่วงยามทั้งสามไม่ได้ คิดในใจว่าทำไมพวกเขาถึงได้พูดไม่ดี กล้าเรียกแม่ของเขาว่าหญิงบ้านนอก นี่มันหาที่ตายชัด ๆ
แต่ก็นะ มองดูเฟิ่งเฟยเฟยตอนนี้ การแต่งกายไม่มีความเป็นคนสมัยใหม่เลย สวมเสื้อคลุมยาวสีพื้น ผมเกล้ามวยก็ไม่ได้สวยงามนัก แม้จะยังมีเค้าความงามของสตรีวัยกลางคนอยู่บ้าง แต่คนเราก็ต้องพึ่งเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย ดูลักษณะของเธอตอนนี้ ถ้าจะเปรียบว่าเป็นหญิงบ้านนอกก็คงไม่ผิดนัก
เหอเจ๋ออดที่จะหัวเราะในใจไม่ได้
“คุณ คุณ…”
ยามที่โดนต่อยจมูกแหงนหน้าขึ้น พยายามห้ามเลือดกำเนิดไหล ใบหน้าแสดงความดุร้าย ชี้นิ้วสั่นระริกไปที่เฟิ่งเฟยเฟยท่าทางโกรธจัด
เฟิ่งเฟยเฟยเตรียมจะลงมือกับยามอีกครั้ง แต่มือที่กำหมัดก็ต้องชะงักกลางคัน เธอยิ้มบาง ๆ พูดว่า
ฃ
“พูดมากไปได้ รีบไปตามหลงเทียนฟูมาพบฉัน”
ยามได้ยินคำพูดนั้นขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็มีสายลมพัดมา ร่างสูงใหญ่สองคนเดินออกมาจากลานด้านในคฤหาสน์
“ใครกล้าบังอาจมาก่อเรื่องหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลงของเรา?”
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น คือหลงเจ๋อ และข้าง ๆ เขาคือพ่อบ้านหลง
พอหลงเจ๋อปรากฏตัวเขามองสำรวจเฟิ่งเฟยเฟยหลายครั้ง ดวงตาดูเหมือนกำลังครุ่นคิดว่าคนตรงหน้าคือใคร จากนั้นก็สังเกตเห็นเหอเจ๋อที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ พอเห็นเหอเจ๋อปุบ สีหน้าเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที
“คุณเป็นใคร? คุณคือหลงเทียนฟูหรือ?”
เฟิ่งเฟยเฟยเห็นหลงเจ๋อเดินออกมาก็คิดว่าเขาคือประมุขตระกูลหลงเทียนฟู แต่มองซ้ายมองขวาก็รู้สึกว่าไม่เหมือน
หลงเจ๋อกำลังจะโกรธ แต่คำถามของเฟิ่งเฟยเฟยทำให้เขาต้องกลั้นความโกรธไว้ ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงพูดว่า
“คุณรู้จักชื่อพี่ชายผม? คุณเป็นใคร?”
“อ้อ… ที่แท้คุณก็เป็นน้องชายของหลงเทียนฟู”
เฟิ่งเฟยเฟยได้ยินแล้วถึงรู้ตัวตนของหลงเจ๋อ
“หลงเทียนฟูล่ะ บอกให้เขามาพบฉัน บอกว่าเฟิ่งเฟยเฟยมาหา”
เฟิ่งเฟยเฟยพูดอีกครั้ง
“เฟิ่งเฟยเฟย? ใคร…”
หลงเจ๋อแปลกใจที่เฟิ่งเฟยเฟยรู้จักชื่อพี่ชายของเขา และดูท่าทางของเธอที่แสดงความเหนือกว่า ทำให้เขารู้สึกหวั่นใจ โดยเฉพาะหลังจากที่เธอบอกชื่อ หลงเจ๋อคิดว่าคนตรงหน้าอาจเป็นเพื่อนของพี่ชาย เขาจึงสบตากับพ่อบ้านหลง หวังจะยืนยันตัวตนของเธอ
แต่พ่อบ้านหลงดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องนี้เช่นกัน เขาส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จักเฟิ่งเฟยเฟย
“พี่ชายผมเข้าประตูปิดด่านแล้ว คุณเป็นเพื่อนเขาหรือ? มีธุระอะไรหรือ?” หลงเจ๋อรู้สึกว่าเฟิ่งเฟยเฟยไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าเร่งรัด
เฟิ่งเฟยเฟยกำลังจะพูดถึงเรื่องทั้งหมด ตอนนี้หลงเจ๋อเดินมาเจอปากกระบอกปืนเอง เธอจึงยิ้มบาง ๆ แล้วชี้ไปที่ลูกชายของตน พูดว่า
“ฉันมาที่นี่เพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้เด็กคนนี้!”
“หืม?”
คำพูดของเฟิ่งเฟยเฟยทำให้หลงเจ๋อและพ่อบ้านหลงต้องมองหน้ากัน
“หลงเจ๋อ ไม่คิดใช่ไหม? แผนลอบสังหารของคุณไม่สำเร็จ”
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เหอเจ๋อต้องออกโรง เขาเดินออกมาอย่างสงบ ใบหน้ายิ้มนิ่งแต่แฝงแววสังหาร ปรากฏต่อหน้าทุกคน
หลงเจ๋อมองสำรวจเหอเจ๋ออย่างประหลาดใจแล้วพูดว่า
“นายไม่ได้อยู่บนเส้นทางไปตระกูลจางหรอกหรือ?”
เหอเจ๋อได้ยินแล้วหัวเราะเยาะ พูดว่า
“ยังไง? องครักษ์สิบสามผู้พิทักษ์ของคุณยังไม่กลับมาอีกหรือ? ผมว่าคงถูกไล่จนต้องหนีไปแล้วมั้ง กลายเป็นทหารหนีทัพไปซะแล้ว”
พอเหอเจ๋อพูดจบ สีหน้าของหลงเจ๋อก็แสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“….”
หลงเจ๋อไม่กล้าพูดอะไร ทันใดนั้นเขาก็ตะโกนเสียงดัง “มาเร็ว!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ก็มีชายฉกรรจ์ในชุดบ่าวรับใช้กรูกันเข้ามาในลานบ้าน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคือยามรักษาการณ์ของตระกูลหลง
“จับตัวเหอเจ๋อไว้ เขาเป็นอาชญากร!”
เมื่อหลงเจ๋อออกคำสั่ง บรรดายามก็พุ่งเข้ามาล้อมเหอเจ๋อไว้ทันที
เฟิ่งเฟยเฟยรีบกลับไปยืนข้างเหอเจ๋อเธอมองบรรดายามของตระกูลหลงพลางพูดว่า
“หึ! สมแล้วที่เป็นตระกูลหลงอันยิ่งใหญ่ มีแค่นี้เอง”
“คุณเป็นใครกันแน่! ทำไมต้องมาช่วยไอ้หนูนี่ด้วย!”
หลงเจ๋อโกรธจัด ผู้หญิงตรงหน้าทำให้เขาโมโหจนควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว
เฟิ่งเฟยเฟยไม่แม้แต่จะมองความโกรธของหลงเจ๋อ เชิดหน้าพูดว่า
“ฉันเป็นแม่ของเขา มีปัญหาอะไรรึ พวกคุณรังแกลูกฉัน ถ้าฉันไม่ออกมาจัดการ พวกคุณก็จะเหลิงใหญ่เกินไปแล้ว!”
“อืม…”
ตอนนี้หลงเจ๋อถึงเข้าใจว่าคนตรงหน้าคือแม่ของเหอเจ๋อเขาพูดอีกว่า
“ที่แท้ก็เป็นแม่ของไอ้หนูนี่นี่เอง น่าแปลกล่ะ ที่ลูกไร้ประโยชน์ขนาดนี้ก็เพราะแม่สั่งสอนมานี่เอง”
“คุณว่าอะไรนะ!”
เฟิ่งเฟยเฟยแสดงสีหน้าโกรธจัด
หลงเจ๋อพูดต่อ
“ลูกของคุณไร้ประโยชน์ขนาดนี้ ก็เพราะคนอย่างคุณสอนมายังไงล่ะ!”
“ฉึก!”
ด้วยความเร็วระดับเกือบจะชั่วพริบตา เมื่อเฟิ่งเฟยเฟยได้ยินคำพูดนั้น ร่างของเธอก็เคลื่อนไหวทันที มาปรากฏตัวตรงหน้าหลงเจ๋อ เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา พลังในร่างพลุ่งพล่านออกมาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหลงเจ๋อเมื่อครู่ทำให้เธอโกรธแล้ว
“พูดอีกครั้งซิ”
น้ำเสียงเย็นชาแฝงไปด้วยสังหาร หลงเจ๋อเห็นวิชาตัวเบาที่รวดเร็วของเฟิ่งเฟยเฟยก็ขมวดคิ้ว เขาพูดว่า
“ฉันบอกว่า ลูกของคุณเป็นคนไร้ประโยชน์”
“ฉึก!”
ไม่น่าแปลกใจเลย เฟิ่งเฟยเฟยลงมือทันที ฝ่ามือของเธอฟาดลงมาที่หลงเจ๋อ แต่หลงเจ๋อดูเหมือนจะระวังจุดนี้ไว้แล้ว เห็นเขารวบรวมพลังฝ่ามือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปะทะกับฝ่ามือของเฟิ่งเฟยเฟยโดยตรง ทันใดนั้นพลังฝ่ามือก็กระจายออกไปทั่ว รอบข้างมีเสียงลมร้อนดังขึ้น
หลังจากยอดฝีมือทั้งสองปะทะฝ่ามือกัน กลับไม่ถอยออก พวกเขาดูเหมือนจะกำลังประลองพลังภายในกัน ท่าทางไม่มีใครยอมถอยเลย
“ผู้หญิงอย่างคุณ มีที่มาอย่างไร…”
หลงเจ๋อไม่คิดว่าเฟิ่งเฟยเฟยจะมีพลังภายในแกร่งกล้าถึงเพียงนี้ ในใจก็ตกใจขึ้นมา
เฟิ่งเฟยเฟยแค่แค่นเสียงเบา ๆ พูดเรียบ ๆ ว่า
“ที่มาของฉัน คุณไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้หรอก”