เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 474 ก่อความวุ่นวายที่ตระกูลหลง (5)
บทที่ 474 ก่อความวุ่นวายที่ตระกูลหลง (5)
ที่จริงแล้วเฟิ่งเฟยเฟยที่มาจากเมืองเล็กหลินอัน ไม่ได้มาเพื่อออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่เป็นเพราะความกังวลที่แอบซ่อนอยู่ในใจ
ใช่แล้ว หลังจากที่เหอเจ๋อจากไปเฟิ่งเฟยเฟยไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของลูกชายเลย เพราะเธอเข้าใจลูกชายของเธอดี อีกทั้งเขายังมีวิชาความรู้ติดตัว ชาวบ้านธรรมดาคงไม่มีใครทำอะไรเขาได้ แต่เธอก็รู้ดีว่าเมืองกว่างหนานนี้เต็มไปด้วยคนที่ซ่อนความสามารถไว้ เธอรู้จักเมืองกว่างหนานพอสมควร ดังนั้นจากที่ไม่กังวลในตอนแรก ตอนนี้กลับมีความรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อสองวันก่อน มีคุณป้าหลายคนนั่งคุยกันที่หน้าประตูเมือง แรกเริ่มคุยเรื่องอื่น ๆ แต่จู่ ๆ ก็พูดถึงเหอเจ๋อตอนนั้นเฟิ่งเฟยเฟยก็อยู่ในกลุ่มด้วย แต่เดิมเธอภูมิใจในเหอเจ๋อแต่พวกคุณป้าพูดว่าเหอเจ๋อไปนานแล้วยังไม่มีข่าวคราวกลับมาเลย ไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นหรือเปล่า กลัวว่าเหอเจ๋อจะตกอยู่ในอันตราย พวกคุณป้ายิ่งคุยยิ่งสนุก ทำให้เฟิ่งเฟยเฟยรู้สึกหวั่นใจมาก โดยเฉพาะสองวันนี้ เธอไม่รู้ว่าทำไมหัวใจถึงได้ปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก ถึงขนาดคืนหนึ่งเธอฝันว่าเหอเจ๋อไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว ตัวเธอกลายเป็นคนผมขาวที่ต้องส่งคนผมดำ
ด้วยเหตุนี้เฟิ่งเฟยเฟยทนความกังวลในใจไม่ไหว และเธอก็ไม่อยากโทรหาเหอหย่งฝูสุดท้ายจึงต้องอ้างว่าออกมาสูดอากาศ ออกมาดูโลกภายนอก ดูว่าลูกชายของเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า
และการมาครั้งนี้ก็พอดีเจอกับเหอเจ๋อเฟิ่งเฟยเฟยไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ ถ้าเธอไม่มาปรากฏตัว ตอนนี้เหอเจ๋ออาจกลายเป็นกระดูกขาวไปแล้วเฟิ่งเฟยเฟยจู่ ๆ ก็ตระหนักว่าการออกมาของเธอสำคัญมาก
เหอเจ๋อเห็นแม่ของตัวเองเหม่อลอยนานมากไม่พูดอะไรสักคำ รู้สึกแปลกใจ จึงโบกมือตรงหน้าเฟิ่งเฟยเฟยเธอถึงได้สติกลับมา
เฟิ่งเฟยเฟยมองดูลูกชาย น้ำตาคลอเบ้าเหอเจ๋องงทันที ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงทำแบบนี้ จึงรีบพูดว่า
“แม่ครับ เป็นอะไรไป ทำไมถึง…”
“ก็เพราะลูกนี่แหละ! ถ้าแม่มาไม่ทัน แม่ก็ต้องกลายเป็นคนผมขาวที่ส่งคนผมดำแล้ว!”
เฟิ่งเฟยเฟยพูดทั้งน้ำตา พลางเช็ดน้ำตาที่คลอหน่วย
สำหรับความเป็นห่วงของแม่เหอเจ๋อถอนหายใจแล้วพูดว่า
“แม่ครับ ก็มีแม่อยู่นี่ไง! ผมเหอเจ๋อรอดตายครั้งใหญ่ ต่อไปต้องมีโชคใหญ่แน่ ๆ !”
เหอเจ๋อตบอกพูดอย่างมั่นใจ
เฟิ่งเฟยเฟยเห็นลูกชายทำท่าตลกแบบนั้น เธอจึงทุบอกเหอเจ๋อแล้วพูดว่า
“ไอ้ลูกเกเร อยู่ข้างนอกนานขนาดนี้ไม่โทรหาแม่สักครั้ง คิดว่าปีกแข็งอยากบินเองแล้วใช่ไหม?”
เหอเจ๋อเกาหัวพูดว่า
“ไม่มีหรอกครับ ปีกผมยังไม่แข็งเลย”
เฟิ่งเฟยเฟยเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า
“พอเถอะ ไม่พูดเล่นแล้ว เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ พ่อขี้เกียจของลูกรู้หรือยัง?”
เหอเจ๋อได้ยินแบบนั้นก็กลืนน้ำลาย เขาไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงเกลียดพ่อของเขานัก พูดว่าขี้เกียจ ตอนนี้เขาเป็นซีอีโอของบริษัทภาพยนตร์เหอในเมืองกว่างหนานเป็นตระกูลผู้ดี จะขี้เกียจได้อย่างไร? แม้เหอเจ๋อจะคิดแบบนั้น แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่พูดว่า
“อ๋อ เขา เขายังไม่รู้ครับ ผมถูกพวกตระกูลหลงจับตัวมา ตอนนี้พ่อคงกำลังตามหาผมอยู่”
“หึ ไอ้คนนั่นก็แค่นั้นแหละ! ทำอะไรก็ไม่สำเร็จสักอย่าง!”
เฟิ่งเฟยเฟยพูดอย่างดุดัน
สถานการณ์ตอนนี้เหอเจ๋อไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวว่าจะพลาดไปโดนปืนของแม่เข้า
“พอเถอะ ตระกูลหลงกล้ารังแกลูกฉัน ฉันจะทำให้พวกเขาไม่ได้อยู่อย่างสงบ ไป แม่พาไปเอาเรื่องกับพวกเขา!”
พูดจบเฟิ่งเฟยเฟยก็จะจูงมือ เหอเจ๋อ
เหอเจ๋อได้ยินแบบนั้นก็ตกใจ แล้วพูดว่า
“แม่ครับ แค่เราสองคน จะบุกตระกูลหลงเหรอ? ผมว่าไม่เหมาะนะครับ!”
เฟิ่งเฟยเฟยหันมามองเหอเจ๋อในสายตามีแววผิดหวัง เธอพูดเสียงดังว่า
“หึ ตระกูลหลงมันเป็นอะไร มีแค่หลงเทียนฟูหัวหน้าใหญ่ที่เก่งหน่อย คนอื่นแม่ยังไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย ไปกัน!”
…
ที่ตระกูลหลง หน้าคฤหาสน์ใหญ่เหอเจ๋อและเฟิ่งเฟยเฟยมาปรากฏตัวที่หน้าคฤหาสน์แล้ว
คฤหาสน์ของตระกูลหลงดูยิ่งใหญ่มาก ตกแต่งแบบโบราณ ประตูไม้บานคู่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งกาลเวลา มียามสี่คนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู บรรยากาศคล้ายกับตระกูลผู้ดีในสมัยโบราณ
หลังจากทั้งสองมองดูหน้าประตูครู่หนึ่งเฟิ่งเฟยเฟยก็เอามือเท้าสะเอวเดินขึ้นไปก่อน
ยามทั้งสี่จริง ๆ แล้วสังเกตเห็นเฟิ่งเฟยเฟยและเหอเจ๋อตั้งแต่แรกแล้ว แต่พวกเขาเป็นแค่คนรับใช้ไม่กล้าเคลื่อนไหวส่งเดช แต่ตอนนี้เฟิ่งเฟยเฟยเดินขึ้นมาทันที พวกเขามีหน้าที่ต้องจัดการ ดังนั้นยามสองคนจึงขวางทางเฟิ่งเฟยเฟยไว้
“คุณเป็นใคร?”
เฟิ่งเฟยเฟยมองยามเฝ้าประตูด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วแค่นเสียงหึในลำคอ จู่ ๆ ก็ออกหมัดอย่างรวดเร็ว หมัดที่เต็มไปด้วยพลังอันรุนแรงนั้นพุ่งเข้าชนจมูกของคนรับใช้จัง ๆ เนื่องจากออกแรงมากเกินไป ร่างของเขาจึงเซถอยหลังติด ๆ กันหลายก้าว เฟิ่งเฟยเฟยลงมือเร็วเกินไป และไม่ให้เวลาเตรียมใจเลยสักนิด ทำให้ยามเฝ้าประตูที่เหลืออีกสามคนถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่
เหอเจ๋อเห็นแม่ของตัวเองแสดงความเด็ดขาดเช่นนั้น ก็อดยิ้มในใจไม่ได้ สมแล้วที่นิสัยของแม่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงเป็นคนที่มีอารมณ์ร้อนเหมือนเดิม
“คุณ คุณกล้าทำร้ายคน!”
ยามเฝ้าประตูที่โดนชกตอนนี้จมูกเริ่มมีเลือดไหล เห็นเขาเอามือปิดจมูกที่บาดเจ็บพลางตะโกนโวยวาย ในใจคงไม่พอใจอย่างมาก
เฟิ่งเฟยเฟยหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน พูดว่า
“บอกให้หลงเทียนฟู่ออกมาพบฉัน!”
“หืม!”
ยามเฝ้าประตูที่เหลืออีกสามคนได้ยินคำพูดของเฟิ่งเฟยเฟยแล้ว สีหน้าของทั้งสามคนก็เปลี่ยนไปทันที หนึ่งในนั้นพูดว่า
“หญิงบ้านนอกที่ไหนกัน กล้าเอ่ยนามของนายท่านตรง ๆ อยากตายหรือไง!”
พูดจบคนผู้นั้นก็พุ่งเข้ามา ดูเหมือนจะอยากต่อสู้กับเฟิ่งเฟยเฟย
เฟิ่งเฟยเฟยได้ยินอีกฝ่ายเรียกตนว่าหญิงบ้านนอก อารมณ์ก็ยิ่งไม่ดีขึ้นไปอีก!