เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 466 วงจร 8 ขั้นตอน (5)

บทที่ 466 วงจร 8 ขั้นตอน (5)

หลังจากต่อสู้กับหลงเจ๋อ เหอเจ๋อไม่ได้ถูกพวกเขาฆ่าในทันที แต่ถูกส่งกลับเข้าคุกอีกครั้ง

เนื่องจากถูกหลงเจ๋อทำร้าย ตอนนี้เหอเจ๋อรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง ราวกับร่างกายอ่อนแรงไปหมด เมื่อรู้สึกถึงสภาพเช่นนี้ เหอเจ๋อรู้ว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ จึงนั่งลงทันทีและเริ่มนั่งสมาธิเพื่อฟื้นฟูพลังให้กลับสู่สภาวะปกติ

หลังจากนั่งสมาธิในคุกใต้ดินประมาณหนึ่งชั่วยาม เหอเจ๋อรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมาก แต่เมื่อเทียบกับอาการบาดเจ็บทั้งร่าง การฟื้นฟูเพียงเท่านี้ยังไม่มีความหมายอะไร การจะฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ยังไม่ถึงเวลา

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เหอเจ๋อกำลังนั่งสมาธิฟื้นฟูพลัง จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นรอบ ๆ คุกใต้ดิน เมื่อเหอเจ๋อได้ยินเสียงหัวเราะนี้ ดวงตาที่ปิดอยู่ก็กระตุกเล็กน้อย ความจริงแม้ไม่ต้องลืมตาก็เดาได้ว่าใครกำลังพูด ไม่ผิด ไม่ใช่ใครอื่น คือนักโทษที่อยู่ไม่ไกลนั่นเอง

เหอเจ๋อไม่สนใจเขา ทำเหมือนเขาเป็นคนบ้า แต่ไม่นานเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เหอเจ๋อทนไม่ไหวจึงลืมตาขึ้น ใช่แล้ว เพราะเสียงหัวเราะนั้นรบกวนสมาธิเขามาก

“เฮ้ นายหัวเราะอะไรน่ะ?”

เหอเจ๋อมองชายชราที่อยู่ไม่ไกลด้วยความรำคาญ

ในตอนนั้น ชายชราจู่ ๆ ก็หันมามองเหอเจ๋อตอนนี้เหอเจ๋อถึงได้เห็นหน้าตาของคนตรงหน้าชัดเจน เขาเป็นชายชราที่สกปรกมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบสกปรก และรอยยิ้มก็ดูโง่เขลา เหอเจ๋อเห็นแล้วขมวดคิ้ว เพราะในความคิดของเขา คนตรงหน้าไม่น่าจะเป็นแบบนี้ อย่างน้อยคนที่ถูกขังที่นี่ก็ต้องมีอะไรผิดปกติบ้าง

ชายชรายิ้มแล้วพูดกับเหอเจ๋อว่า

“ไอ้หนุ่ม ดูเหมือนนายจะบาดเจ็บหนักนะ? ยังไง ต้องการให้ข้าช่วยไหม?”

“หืม?”

เหอเจ๋อได้ยินแล้วถามว่า

“ท่านรู้ได้ยังไงว่าผมบาดเจ็บ?”

“ต้องดูด้วยหรือ? ตอนนายกลับมาดูอ่อนแรง ไม่มีความกระปรี้กระเปร่าเหมือนตอนออกไป บวกกับสีหน้าซีดเซียว ร่างกายสั่นไปหมด ถ้าไม่ใช่บาดเจ็บจะเป็นอะไร… อืม ให้ข้าเดาซิว่าใครทำให้นายเป็นแบบนี้… ด้วยพลังของนาย ในรุ่นหนุ่มสาวของตระกูลหลงไม่มีใครสู้นายได้แล้ว ตอนนี้ท่านใหญ่ตระกูลหลงไปปลีกวิเวก เหลือแต่ท่านรองดูแลตระกูล ข้าเดาว่าบาดแผลของนายเกิดจากหลงเจ๋อใช่ไหม?”

“นี่… ท่านรู้ด้วยหรือ?”

เหอเจ๋อประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะรู้เรื่องนี้ด้วย ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ !

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ได้อย่างไรถึงพลังของตน แม้เขาจะดูโง่เง่า แต่เหอเจ๋อรู้สึกว่าเขามีความลึกลับ เหมือนผู้วิเศษที่ไม่ออกมาพบผู้คน

“ฮึ ๆ แน่นอน แม้วิทยายุทธ์นายจะไม่เลว แต่ถึงนายจะฝึกวิชาไร้วิถีของตระกูลจางและพลังเพิ่มขึ้นมากในเวลาสั้น ๆ แต่สำหรับคนแก่อย่างหลงเจ๋อที่ฝึกฝนมาหลายสิบปี พลังอันแข็งแกร่งของเขาไม่ใช่สิ่งที่พลังที่เพิ่มขึ้นในไม่กี่วันของนายจะเทียบได้”

คำพูดของชายชราตรงประเด็น เหอเจ๋อคิดตาม รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ใช่แล้ว ตอนต่อสู้กับหลงเจ๋อ เหอเจ๋อรู้สึกได้ชัดถึงพลังภายในอันแข็งแกร่งของหลงเจ๋อ พลังจิตที่แข็งแกร่งขนาดนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนที่เพิ่งฝึกในระยะสั้น ๆ จะเทียบได้

“จริงครับ พลังของหลงเจ๋อแข็งแกร่งเกินไป ผมไม่สามารถต้านทานเขาได้เลย”

เหอเจ๋อพูดอย่างจนปัญญา

“ฮ่าฮ่า… แน่นอน พลังของเขาลึกซึ้งกว่านายมาก ไอ้หนุ่ม ครั้งนี้ที่รอดกลับมาได้ คงเป็นเพราะรอดตายแล้วต้องมีโชค!” ชายชราพูดพลางหัวเราะ

เหอเจ๋องุนงง จึงถามว่า

“ท่านหมายความว่าอะไร? หรือท่านเดาได้ว่าครั้งนี้ผมจะไปแล้วไม่กลับมา? ขอถามหน่อยครับ ท่านเป็นใคร? ท่านชื่ออะไร?”

ใช่แล้ว คนตรงหน้าทำให้เหอเจ๋อตกใจและหวาดระแวงมาก เขาไม่คิดว่าในโลกนี้จะมีคนแบบนี้ที่สามารถเดาเหตุการณ์ของคนอื่นได้จากระยะไกลขนาดนี้ ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ !

“นายไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อฉัน ฉันแค่สงสารนายจึงพูดอะไรสักหน่อย ไอ้หนุ่ม แม้ตอนนี้ในรุ่นหนุ่มสาวจะไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้นาย แต่นายกำลังเผชิญหน้ากับตระกูลหลงที่ซ่อนตัวอยู่ แค่กำลังของนายคนเดียวไม่มีทางต่อกรกับตระกูลหลงได้”

“ตาเฒ่า ผมไม่รู้ว่าท่านพูดอะไร ท่านพูดมากเหมือนท่านเก่งกาจนัก แต่ท่านก็ยังถูกขังอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ?”

เหอเจ๋อยิ้มเย็นชา

“ฮึฮึ ไอ้หนุ่ม ตอนพูดแบบนี้ ข้าหวังว่านายจะมองด้านหลังตัวเองสักหน่อย”

“ด้านหลังของผม?”

เหอเจ๋อได้ยินแล้วไม่เข้าใจความหมาย จึงหันไปมองด้านหลัง ทันใดนั้นก็เห็นว่าบนกำแพงด้านหลังมีตัวอักษรเล็ก ๆ จำนวนมากถูกสลักไว้

ตัวอักษรเหล่านี้ดูเหมือนถูกสลักด้วยอาวุธที่คมกริบ เมื่อเหอเจ๋อเห็นตัวอักษรเหล่านี้ เขาก็ตกใจมาก เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่เขาอยู่ที่นี่ บนกำแพงไม่มีตัวอักษร แต่ตอนนี้กลับมีตัวอักษรปรากฏขึ้น ใครเป็นคนทำ! เป็นไปไม่ได้ เหอเจ๋อจำได้ว่าที่นี่ไม่มีตัวอักษร แต่ตอนนี้ตัวอักษรเหล่านี้ปรากฏขึ้น… หรือว่า…

คิดถึงตรงนี้ เหอเจ๋อจึงหันไปมองชายชราทันที เห็นว่าตอนนี้ชายชรากำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มประหลาด ในสายตาของชายชรา เหอเจ๋อสังเกตได้ว่า ดูเหมือนชายชราตรงหน้ากำลังบอกเขาว่า ตัวอักษรบนกำแพงนี้เป็นฝีมือของเขา

เหอเจ๋อครุ่นคิดในใจ คงมีเพียงคำอธิบายแบบนี้เท่านั้นที่พอจะเป็นไปได้ แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือ ชายชราผู้นี้สามารถข้ามผ่านห้องขังของตัวเองมาสลักตัวอักษรบนผนังห้องขังของเขาได้ในช่วงเวลาที่เขาออกไป มันเป็นไปไม่ได้เลย เพราะห้องขังที่นี่แข็งแรงมาก แม้แต่เหอเจ๋อใช้แรงทั้งหมดที่มีก็ยังไม่สามารถทำให้ประตูคุกสั่นคลอนได้ ถ้าหากว่าชายชราที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนทำจริง แล้วเขาทำได้อย่างไรกัน?