ราชินีพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 658 ป้ายอนุสรณ์
เทพธิดาหอฉยงเซียนนั้นช่างศักดิ์สิทธิ์ไร้ที่ติ และไม่แปดเปื้อนคาวโลกีย์
ในฐานะที่เหยาอวี๋เป็นเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์รุ่นปัจจุบัน ให้ความรู้สึกละซึ่งทางโลก นางถือถ้วยแก้วสีน้ำเงินกระโดดลงมาจากประภาคารชั้นที่หกอย่างพลิ้วเบา ความสง่างามนั้นช่างเหมือนกับการปรากฏตัวของเทพสตรีแห่งเก้าสวรรค์
“โอ้โหหหห!”
ภูตแห่งเมืองเทียนตี้ให้ความร่วมมือโดยการส่งเสียงกู่ก้องอันน่าอัศจรรย์ใจ
เหยาอวี๋ทิ้งตัวลงพื้นแผ่วเบาไร้เสียง
ขณะที่นางหันกลับมาก็เผยให้เห็นรูปโฉมงดงามของนางที่ทำให้โลกประหลาดใจ
งดงามไร้ที่เปรียบดั่งคาด! ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย และชื่นชมนางอย่างสุดหัวใจ ในสายตาของนางเผยให้เห็นความรู้สึกยกย่อง
ความงดงามของเหยาอวี๋ คือความงามแบบที่นางชอบ ต้องชื่นชมเป็นธรรมดา
ดูเหมือนนางจะสังเกตเห็นสายตาของเจียงหลี หรืออาจเป็นเพราะเป็นความละเอียดอ่อนเป็นธรรมชาติของสตรี เหยาอวี๋จึงช้อนสายตาขึ้นมองนางกลับไปเช่นกัน
เมื่อจ้องมองไปที่ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเจียงหลีซึ่งมีปฏิกิริยาแตกต่างจากคนอื่น นางจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยและดวงตาพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
ดูเหมือนจะโดนนางเกลียดขี้หน้าเข้าแล้ว เจียงหลีกระตุกคิ้วเบาๆ เผยสีหน้าหยอกล้อ
“เทพธิดาเหยาอวี๋มองมาทางนี้แล้ว!”
ศิษย์ทั้งสี่คนจากสำนักเทียนเต๋าพูดขึ้นด้วยท่าทางกระดี๊กระด๊า
“หอฉยงเซียนมักจะดูถูกเทพธิดาจากวังเวิ่นฉิง…เทพธิดาเหยาอวี๋คงไม่จัดการกับท่านหรอกกระมัง”
เจียงหลีได้ยินเสียงซุบซิบข้างหูจากศิษย์สำนักเทียนเต๋า
แต่อีกคนกลับสวนกลับทันที “ไม่หรอก ในเมืองชั้นนอกของเมืองเทียนตี้ก็มีกฎเหมือนกัน ห้ามก่อเรื่องต่อสู้ทะเลาะวิวาท มิฉะนั้นจะถูกจับขังคุกสวรรค์ รอจนกว่าจะถึงห้าปีแล้วค่อยปล่อยออกมา”
“คุกสวรรค์หรือ” เจียงหลีหันมามอง
ความเกลียดชังของเหยาอวี๋ที่มีต่อนาง เป็นเพราะเข้าใจผิดคิดว่านางมาจากวังเวิ่นฉิงเหมือนศิษย์สำนักเทียนเต๋าทั้งสี่หรือไม่ แต่นางก็ไม่สนใจจุดนี้หรอกนะ
ศิษย์สำนักเทียนเต๋าคนนั้นพยักหน้า “ถูกต้อง เมืองเทียนตี้เป็นเมืองที่ลึกลับพิศวง ท่านบอกว่ามันไม่มีกฎใช่ไหม มันก็เป็นที่ที่ไร้กฎเกณฑ์มากที่สุด แต่ท่านบอกว่ามันมีกฎเกณฑ์ มันก็จะเป็นที่ที่มีกฎเกณฑ์มากที่สุดเหมือนกัน โดยเฉพาะเมืองชั้นนอกที่มีกฎเข้มงวดมาก ดูเหมือนว่าไม่มีเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย แต่ถ้ามีคนทำผิด ทหารและแม่ทัพสวรรค์มาจับกุมพวกเขาเข้าคุกสวรรค์ ไม่มีใครรู้ว่าทหารสวรรค์หรือคุกสวรรค์อยู่ที่ไหน กล่าวโดยสรุปคือมันลึกลับมาก!”
“ยังมีเรื่องเช่นนั้นอยู่อีกหรือ!” เจียงหลีให้ความสนใจ
ขณะที่เหยาอวี๋เบนสายตาไปจากนางแล้ว และไร้ซึ่งการปะทะใดๆ ก็เป็นเพียงแค่การมองอย่างดูถูกเท่านั้น
“สลักชื่อบนป้ายอนุสรณ์แล้ว!” ศิษย์สำนักเทียนเต๋าร้องบอก
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นว่าหนึ่งในที่ว่างของป้ายอนุสรณ์ศิลาทั้งสองข้างของประภาคาร มีชื่อปรากฏเพิ่มอีกหนึ่งชื่อ
[เหยาอวี๋ หอฉงเซียน ถ้วยแก้วสีน้ำเงิน]
“รีบดูเร็ว เทพธิดาเหยาอวี๋กำลังจะเข้าเมืองชั้นในแล้ว”
เจียงหลีละสายตาจากป้ายอนุสรณ์แล้วหันไปมองเหยาอวี๋ นางถือถ้วยแก้วเคลือบสีน้ำเงินไว้ในมือทั้งสองข้าง และในไม่ช้าก็มีแสงสีน้ำเงินจางๆ ออกมาจากถ้วยแก้วและเกิดเปลวไฟก็วูบวาบ เผยให้เห็นถึงพลังลึกลับ
ชิ่ว!
ถ้วยแก้วเคลือบสีในมือของเหยาอวี๋หายไปกลายเป็นแสงสีน้ำเงิน และแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของนาง
เจียงหลีหรี่ตาและเห็นร่างของเหยาอวี๋หายไปจากที่เดิม
“ถ้วยแก้วเคลือบสีต่างๆ สามารถเข้าสู่พื้นที่ที่แตกต่างกันของเมืองชั้นใน และจุดแข็งจุดอ่อนของพวกมันก็ไม่เหมือนกัน ซึ่งจะส่งผลอย่างมากต่อโอกาสในอนาคตอีกด้วย” ศิษย์สำนักเทียนเต๋ากล่าว
ซือจุนฝากฝังเป็นอย่างดีว่าให้พยายามเต็มที่เพื่อเอาถ้วยแก้วที่อยู่สูงๆ ดูท่าทางถ้วยแก้วนี้จะมีบทบาทสำคัญต่อการฝึกประสบการณ์ครั้งนี้ เจียงหลีแอบพูดในใจ
นางเก็บงำความคิด แล้วหันไปถามศิษย์สำนักเทียนเต๋าทั้งสี่ “พวกท่านไม่คิดที่จะพิชิตขึ้นไปบนประภาคารหรือ”
“พวกเราไม่เร่งรีบ!”
ทั้งสี่คนโบกมือหย็อยๆ และยิ้มให้ด้วยความถ่อมตน
เจียงหลีหัวเราะเบาๆ และไม่ถามอะไรมาก แต่นางเดินไปที่ป้ายอนุสรณ์ทั้งสองและมองดูชื่อที่จารึกไว้ทีละป้าย
ทันใดนั้น ดวงตาของนางก็หรี่ลง และนางจับจ้องไปที่ชื่อตรงแถวกลาง [หลัวอวี่ ตำหนักหลีหั่ว ถ้วยแก้วสีน้ำเงิน]
ข้างบนชื่อของเขาที่ใกล้ชั้นบนสุดของแผ่นป้ายก็เป็นคนของตำหนักหลีหั่วเช่นกัน ชื่อว่าไท่เหยี่ยน และหยิบได้ถ้วยแก้วสีม่วงไป
“ไท่เหยี่ยนจวิน[1]นี่นา!” เสียงอุทานมาจากด้านข้างของเจียงหลี
นางหันกลับมามองอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาเป็นประกายด้วยแสงอันแหลมคมมองไปยังบุคคลที่ปรากฏอยู่ข้างๆ นาง นางไม่ได้สังเกตเห็นไม่รู้ว่าคนคนนี้กำลังเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
“พระมหาอินฮู ไม่เจอกันหลายปี ถึงน้ำหนักท่านจะไม่ลดลง แต่ฝีเท้าท่านเบากว่าเดิมขึ้นเยอะเลย” เจียงหลีมองไปที่พระมหาจากสำนักฝัวหมัวด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
หลังจากกันที่ดินแดนผนึกมาร นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เจออินฮู
อินฮูยิ้มให้อย่างจริงใจ “สีกาเจียงหลี ไม่เจอกันนานเลยนะ”
เจียงหลีสำรวจเขาอย่างสนใจแล้วยิ้มให้ “ยินดีอย่างยิ่ง ไม่กี่ปีมานี้ ท่านไม่เพียงบรรลุอาณาเขตหวัง แต่การฝึกยุทธ์ของท่านยังพัฒนาขึ้นมาก ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ”
“เจริญพร นี่ก็นับเป็นบุญของสีกาด้วยเช่นกัน” พระมหาอินฮูพนมมือสิบนิ้ว
“ทำไมสำนักฝัวหมัวส่งท่านมาเพียงผู้เดียว” เจียงหลีเอ่ยถาม
อินฮูก็ไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใด “ลูกศิษย์สำนักฝัวหมัวรุ่นนี้ มีเพียงอาตมาที่เป็นเพียงพระมหาที่มีระดับฝึกยุทธ์ผ่านเกณฑ์ ดังนั้นจึงมีเพียงอาตมาคนเดียวที่มา”
ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มประจบเจียงหลี “สีกาเจียงหลี พอเข้าไปเมืองชั้นในแล้ว ต้องดูแลอาตมาด้วยนะ”
“เอ่อะ” เจียงหลียิ้มแห้ง นางที่เคยเห็นนิสัยใจคออินฮูอยู่แล้ว จะปล่อยให้เขาใช้วาจาหลอกล่อง่ายๆ ได้อย่างไร
“สีกาเจียงหลี อาตมาพูดจริงนะ เป็นพระไม่พูดโกหก อาตมาแค่มาเปิดหูเปิดตาเท่านั้น ไม่คิดแข่งขันกับใครเขาหรอก” อินฮูมองนางอย่างจริงใจ “สีกาดูแลอาตมา สำนักฝัวหมัวก็จะปกป้องคุ้มครองสีกาเช่นกัน”
เจียงหลีเพิกเฉยต่อคำอ้อนวอนอันขมขื่นของเขาและถามว่า “ได้ยินที่ท่านพูดเมื่อครู่นี้ ท่านรู้จักไท่เหยี่ยนแห่งตำหนักหลีหั่วใช่หรือไม่”
อินฮูเผยรอยยิ้มใสซื่อ “มีใครบ้างที่ไท่เหยี่ยนจวินแห่งตำหนักหลีหั่ว เขาเป็นเทียนเจียวอันดับหนึ่งของตำหนักหลีหั่ว พลังของเขาน่าสะพรึงกลัว แล้วตำหนักหลีหั่วก็ตั้งความหวังกับเขาไว้มาก”
ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกายและไม่เอ่ยสิ่งใด แล้วมองรายชื่อบนป้ายอนุสรณ์ต่อไป
“ป้ายอนุสรณ์ศิลานี้จะบันทึกเฉพาะผู้ที่พิชิตประภาคารสำเร็จ ผู้ที่พิชิตชั้นที่ห้าขึ้นไปถึงจะมีคุณสมบัติได้บันทึกชื่อ แต่เมื่อรายชื่อเต็ม คนที่อยู่ด้านล่างก็จะถูกบีบออกจากป้ายอนุสรณ์ สีกาดูสิว่ามีเทียนเจียวกี่คนบนป้ายศิลานี้ อาตมารู้สึกกดดันยิ่งนัก” อินฮูถอนหายใจข้างหลังเจียงหลี
“ท่านดูตรงนี้สิ”
เจียงหลีหันไปมองตามเสียงของอินฮู ก็เห็นชื่อแถวหนึ่งเขียนว่า [อวิ๋นหลิว ป้อมปราการเฟยอวิ๋น ถ้วยแก้วสีม่วง]
“อวิ๋นหลิว เป็นที่รู้จักในฐานะบุคคลแรกภายใต้อาณาเขตหวง อย่างไรก็ตาม เขายังมีน้องชายชื่ออวิ๋นจั่น ว่ากันว่าพรสวรรค์ของเขายังเหนือกว่าพี่ชาย” อินฮูพูดกับเจียงหลี
“วังต้าเหยี่ยน...สำนักจื่อเซียว…สำนักจินกวงเหมิน...วังเทียนอู่กง…จึ๊ๆ ด้านบนของป้ายอนุสรณ์ถูกกลุ่มอำนาจระดับสูงยึดครองจริงดั่งคาด”
เมื่อสิ้นเสียงของพระมหาอินฮู ก็มีอีกเสียงหนึ่งที่ฟังดูเย่อหยิ่งดังมาจากด้านหลัง “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ต่อหน้ากลุ่มอำนาจระดับสูง คนอย่างพวกเจ้าก็เป็นได้แค่สุนัขเท่านั้นแหละ”
เจียงหลี อินฮู และศิษย์ทั้งสี่คนจากสำนักเทียนเต๋าต่างหันไปมองทั้งสามคนที่มาใหม่พร้อมกัน…
[1] จวิน คำเรียกต่อท้ายชื่อบุรุษเพื่อแสดงความเคารพนับถือ