ราชินีพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 657 กฎในการฝ่าประภาคาร
กระบี่นั้นมีแสงส่องประกาย
ภาพมายานักรบชุดดำมีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว และดูเหมือนประมาณหลิงหวังขั้นที่สาม
เห็นเพียงแค่เทพธิดาเหยาอวี๋พลิ้วไหวราวกับนกนางแอ่น ฝีไม้ลายมือในการควงกระบี่ช่างเฉียบคม และคมกระบี่ก็ฉวัดเฉวียนรอบตัวนางดั่งพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวระเบิดพลังอันน่าทึ่ง พุ่งเข้าใส่นักรบชุดดำ
นักรบชุดดำไม่กลัวหรือหลบเลี่ยง แต่เขากลับโจมตีอย่างรุนแรงและไล่ฆ่าเทพธิดาเหยาอวี๋โดยไม่รู้สึกสงสารและปรานีแม้แต่น้อย
วงล้อพระจันทร์สีเงินพุ่งเข้าหานักรบชุดดำและปะทะเข้ากับการโจมตีของเขา
เสียงระเบิดแตกดังสนั่นบนสังเวียนชั้นห้า และแสงสีขาวที่ส่องประกายระยิบระยับไปทั่วสังเวียนในทันที ทำให้ทุกคนแทบมองไม่เห็นอะไร
“สาวน้อยคนนี้ ดูเหมือนจะอ่อนแอ แต่คิดไม่ถึงว่านางจะมีพลังการต่อสู้ที่น่าทึ่ง นางได้ต่อสู้ไปถึงชั้นห้าแล้ว!”
“ดูจากท่าทางแล้วยังมีโอกาสขึ้นไปชั้นหกได้อีก!”
“ถ้าขึ้นไปชั้นหก เช่นนั้นก็จะสามารถหยิบได้ถ้วยแก้วสีน้ำเงิน และก็สามารถเขียนชื่อติดไว้บนป้ายอนุสรณ์”
“…”
ได้ยินเสียงการสนทนาจากพวกภูตรอบข้างเจียงหลี
บทสนทนาของพวกเขาน่าสนใจยิ่งนัก เหมือนกระโดดออกไปนอกโลกแล้วมองมายังชาวโลกีย์ ไม่ว่าจะเป็นใคร สวยหรืออัปลักษณ์ ต่างก็อยู่ในสายตาของพวกเขาทั้งหมด
แต่พวกเขาล้วนเป็นผู้ฝึกหัดที่มีประสบการณ์จากภายนอก!
แสงสว่างก็ค่อยๆ หายไป นักรบชุดดำบนสังเวียนกลายร่างเป็นแสงและสลายไป เทพธิดาเหยาอวี๋ทะลวงด่านสังเวียนที่ห้าไปแล้ว แต่ไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบถ้วยแก้วเคลือบสี แต่ขยับขึ้นไปอีกหนึ่งชั้น ร่างของนางสั่นไหวในขณะที่ก้าวขึ้นไปบนชั้นหก
นางขึ้นไปบนสังเวียนชั้นที่หก และพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งออกมาจากสังเวียนรวบรวมกลายเป็นนักรบสีน้ำเงิน รัศมีในร่างกายของเขาน่ากลัวกว่าเทพธิดาเหยาอวี๋
“หลิงหวังขั้นสี่” เจียงหลีพึมพำเสียงเบา
เทพธิดาเหยาอวี๋ไม่แปลกใจ แต่ระเบิดพลังวิญญาณออกมาต่อสู้กับนักรบสีน้ำเงินที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับหลิงหวังขั้นสี่
การฝ่าขึ้นไปยังประภาคารนั้น ตกลงแล้วมันมีกฎกติกาอย่างไรกันแน่ เจียงหลีถามตัวเองในใจ
นางปราดหางตามองไปที่สี่คนข้างๆ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ “ข้ามาเมืองเทียนตี้เป็นครั้งแรก ยังไม่รู้กฎของการฝ่าประภาคาร...”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเจียงหลี พวกเขาทั้งสี่คนก็ยืดตัวยืนหลังตรงทันที
หนึ่งในนั้นถือโอกาสแก้ไขความข้องใจของเจียงหลี “ท่านเทพธิดา กฎการฝ่าประภาคารนั้นเข้าใจได้ไม่ยาก คนที่มาที่นี่มีโอกาสสามครั้งที่จะฝ่าขึ้นไป หากล้มเหลวสามครั้ง พวกเขาก็จะไม่ได้เข้าไปในเมืองชั้นใน และอยู่ในเมืองชั้นนอกนี้เป็นเวลาห้าปีจนครบแล้วจากไป”
“โอกาสสามครั้งหรือ” เจียงหลีเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ถูกต้อง โอกาสสามครั้ง” คราวนี้กลับมีอีกคนแย่งโอกาสพูด “โอกาสสามครั้งนี้ไม่จำกัดเวลา กล่าวคือภายในห้าปีนี้ แต่ปกติ โอกาสต่างอยู่ที่เมืองชั้นใน ใครก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่เมืองชั้นนอกมากนัก ดังนั้น หลังจากเข้ามาในเมืองเทียนตี้แล้ว ต่างก็หาหนทางรีบฝ่าขึ้นไปบนประภาคาร เพื่อเข้าไปฝึกฝนที่เมืองชั้นในโดยเร็วที่สุด”
“และประภาคารนี้ทุกชั้นทุกสังเวียน ถ้วยแก้วที่วางในแต่ละชั้นจะมีสีสันแตกต่างกัน เริ่มจากชั้นล่างสุด ตั้งแต่สีแดง สีส้ม สีเหลือง สีเขียว สีคราม สีน้ำเงิน ไปจนถึงสีม่วง ถ้วยแก้วสีแดงคือแย่ที่สุด หากทำทำได้เพียงหยิบถ้วยสีแดงแล้วเข้าไปในเมือง ก็จะสามารถเดินเตร็ดเตร่ได้แถวรอบนอกสุดของเมืองเท่านั้น”
“สีแดง สีส้ม สีเหลือง สีเขียว สีคราม สีน้ำเงิน สีม่วงหรือ แต่เห็นๆ กันอยู่ว่ามีเก้าชั้นนี่นา! เจียงหลีพูดอย่างนึกสงสัย
“เพราะว่าสองชั้นนั้นแทบไม่มีใครขึ้นไปได้เลยน่ะสิ” ศิษย์สำนักเทียนเต๋าคนหนึ่งกล่าว
เจียงหลีเลิกคิ้ว เม้มปากไม่พูดอะไร แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ชั้นบนสุดสองชั้นนั้น ที่ชั้นล่างสุดมีถ้วยแก้วเคลือบสีเพียงสองอัน และที่ชั้นบนสุดมีถ้วยแก้วเคลือบสีเพียงอันเดียว
“ภาพมายาของนักรบบนประภาคารจะกลายร่างไปตามพลังความสามารถของผู้ท้าชิง ตั้งแต่ชั้นที่สามลงมาต่างจะมีขั้นอาณาเขตต่ำกว่าตัวท่านเอง ชั้นที่สี่และห้าจะมีขั้นอาณาเขตเท่ากับตัวท่าน และเริ่มตั้งแต่ชั้นหกขึ้นไปจะเริ่มมีขั้นสูงกว่าตัวเองขึ้นๆ ไปทุกชั้นทุกขั้น ก็เหมือนกับเทพธิดาเหยาอวี๋ในตอนนี้ นางขึ้นไปยังชั้นที่หกเพื่อต่อสู้กับหลิงหวังขั้นสี่ ส่วนนางเองเป็นเพียงหลิงหวังขั้นสาม พอไปถึงชั้นที่เก้า ก็ต้องสูงกว่าขั้นสี่แน่เลย! ใครบ้างที่ต่อสู้เกินหลิงหวังขั้นสี่แล้วไม่พ่ายแพ้บ้าง”
เจียงหลีหรี่ตา ตอนนี้นางเป็นหลิงหวังขั้นสี่แล้ว ตามที่ลูกศิษย์สำนักเทียนเต๋าพูด หากต้องการได้รับถ้วยแก้วเคลือบสีด้านบน ก็ต้องเอาชนะหลิงหวังขั้นแปดให้ได้
อย่าว่าแต่ว่านางเคยสู้กับหลิงหวงมาแล้ว การท้าทายจุดนี้ง่ายดายยิ่งนัก ต้องทราบก่อนว่า ตอนที่นางต่อสู้กุ่ยชื่อ เป็นเพราะประมุขฉิงเวิ่นโจมตีจนเขาบาดเจ็บสาหัสก่อน จากนั้นลู่เจี้ยกลายร่างเป็นปีศาจเพื่อป้องกันการโจมตีนางนับครั้งไม่ถ้วน จึงทำให้กุ่ยชื่อบาดเจ็บสาหัสมากขึ้นไปอีก ท้ายที่สุดกุ่ยชื่อก็ตายภายใต้การร่วมมือของพวกเขา ไม่ใช่ฝีมือนางเพียงผู้เดียว ถึงกระนั้น ตอนสุดท้ายนางก็ได้ทุ่มเทพลังวิญญาณไปหมดจนสุดตัว
หากลบสิ่งเหล่านี้ออกไป แล้วให้นางต่อสู้กับกุ่ยชื่อหนึ่งต่อหนึ่ง เกรงว่าชีวิตนี้ก็คงมีไม่พอให้ตายซ้ำแล้วซ่ำเล่า
ในแง่ของการสู้หนึ่งต่อหนึ่ง การท้าทายตรงหน้าของนาง และหลิงหวังที่เอาชนะก็คือหลิงหวังขั้นห้า ขั้นหก…ขั้นเจ็ด…ขั้นแปด…ดวงตาของเจียงหลีลุกเป็นไฟด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่บ้าคลั่ง
“ในชั้นที่มีระดับยุทธ์ต่ำกว่าตัวเอง จะสามารถรับมาได้ง่ายๆ ใช่หรือไม่” เจียงหลีเก็บซ่อนความคิด แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ก็ไม่แน่” ลูกศิษย์ของสำนักเทียนเต๋าเอ่ยขึ้น “บางคนแม้ระดับฝึกยุทธ์จะบรรลุอาณาเขตหวังแล้ว แต่ถึงอย่างไร หากไม่มีความเข้าใจในทักษะการต่อสู้เพียงพอ หรือขาดประสบการณ์ในการต่อสู้ ก็จะพ่ายแพ้ แม้ว่าจะเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีระดับฝึกยุทธ์ต่ำกว่าตัวเอง”
เจียงหลีพยักหน้าและเห็นด้วยกับเขา
ขณะนี้การต่อสู้บนชั้นที่หก ได้เข้าสู่ช่วงเวลาอันเข้มข้นที่สุดแล้ว หากเทพธิดาเหยาอวี๋สามารถเอาชนะได้ นางจะสามารถขึ้นไปถึงชั้นที่เจ็ดเพื่อท้าทายนักรบชุดสีม่วง นั่นคือหลิงหวังขั้นห้าที่เกินระดับฝึกยุทธ์ของนางเองได้
ตู้ม!
เสียงดังสนั่นมาจากสังเวียนชั้นที่หก
ทุกคนเห็นร่างของเทพธิดาเหยาอวี๋ถอยกรูดกลับอย่างรวดเร็วและเหยียบบนขอบของสังเวียน แรงระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวก็หมุนกวาดไปทั่วสังเวียนเช่นกัน
เมื่อสถานการณ์สิ้นสุดลงก็ไม่เห็นร่างของนักรบชุดสีน้ำเงินอีกต่อไป
“ชนะแล้ว!”
ลูกศิษย์สำนักเทียนเต๋าพูดด้วยความตื่นเต้น
เจียงหลีกวาดสายตามองไปที่พวกเขา
“ความแข็งแกร่งของเทพธิดาเหยาอวี๋นั้นไม่ธรรมดาจริงๆ สามารถสังหารกระโดดข้ามขั้นได้อย่างง่ายดาย นางกำลังขึ้นบนชั้นเจ็ดใช่หรือไม่”
“เป็นไปได้แน่นอน ด้วยความสามารถของเทพธิดาเหยาอวี๋ สามารถขึ้นไปชั้นที่เจ็ดได้สบายๆ เช่นนี้เมื่อถึงคราวนั้น ตำแหน่งชื่อบนป้ายอนุสรณ์ก็จะยิ่งสูงขึ้น”
“ป้ายอนุสรณ์หรือ” เจียงหลีถามด้วยความสงสัย นางมองไปที่เทพธิดาเหยาอวี๋ ซึ่งยังคงยืนอยู่บนชั้นหก นางไม่ได้ก้าวขึ้นไปบนชั้นเจ็ดในทันที และดูเหมือนลังเลว่านางจะเอาชนะความท้าทายผู้ที่มีขั้นอาณาเขตสูงกว่าตัวเองสองขั้นได้หรือไม่
จะเสี่ยงอันตราย หรือรักษาตำแหน่งเอาไว้
ตัวเลือกนี้บางครั้งสะท้อนถึงบุคลิกของแต่ละคน
“ใช่! ได้สลักชื่อบนป้ายอนุสรณ์ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!” ศิษย์สำนักเทียนเต๋ากล่าวด้วยความตื่นเต้น
เกียรติยศหรือ
มุมปากของเจียงหลีกระตุกและยิ้มเยาะ นางไม่เคยสนใจเรื่องไร้สาระแบบนี้
ในขณะนั้นเอง ดูเหมือนเทพธิดาเหยาอวี๋จะไตร่ตรองถี่ถ้วนดีแล้ว สุดท้ายนางก็ถอดใจละทิ้งความท้าทายของชั้นที่เจ็ด จากนั้นจึงหยิบถ้วยแก้วสีน้ำเงินของชั้นที่หก จากนั้นนางก็กระโดดลงมาราวกับเทพสตรีแห่งเก้าสวรรค์[1]ที่ทำให้คนทั้งโลกตะลึงก็มิปาน
[1] เทพสตรีแห่งเก้าสวรรค์ 九天玄女กิวเทียนเฮียนหรือจิ่วเทียนเสวียนหนี่ว์ เทพสตรีตามตำนานของจีนสมัยโบราณกาล ต่อมาได้เป็นที่นับถืออย่างมากตามคติของชาวเต๋าความหมายตามชื่อ กิวเทียน แปลว่า เก้าสวรรค์