สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 793 ไอ้เรื่องมีลูกนี่
พอกินข้าวเสร็จแล้ว หร่วนซิงหว่านรู้สึกของหวานในร้านอาหารรสชาติไม่เลว ก็เลยสั่งกลับชุดหนึ่งเอาไปให้เพ้ยซานซาน
พอมาถึงหน้าประตู โจวฉือเซินก็เห็นเธอจะวิ่งไปที่ห้องข้าง ๆ ก็เลยยื่นมือไปโอบเอวของเธอไว้ น้ำเสียงแหบแห้งมีเสน่ห์ “จะทิ้งผมไว้คนเดียวอีกแล้วเหรอ?”
หร่วนซิงหว่านผลักเขาออกเล็กน้อย “เอาล่ะ ฉันก็แค่เอาของหวานไปส่งให้ซานซานแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
คิ้วคมของโจวฉือเซินเลิกขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็ค่อย ๆ จับผมของเธอขึ้นมาช่อหนึ่ง “งั้นผมไปอาบน้ำก่อน รอคุณอยู่นะ”
พอรู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง หร่วนซิงหว่านก็อดไม่ได้ที่หน้าแดงขึ้นมา อิตาบ้านี่ร่างกายมีพละกำลังมากมายขนาดนี้เลยเหรอ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ครึ่งค่อนคืนไปแล้ว ตอนนี้เธอยังปวดเอวอยู่เลยนะ……
หร่วนซิงหว่านผลักเขาไปที่หน้าประตู “คุณรีบกลับไปได้แล้วค่ะ”
พอพูดจบ เธอก็รีบเข้าไปในบ้านของเพ้ยซานซาน
ในห้องรับแขก เพ้ยซานซานกำลังอยู่ที่หน้าโต๊ะรับแขก และดื่มเหล้าไปเงียบ ๆ
หร่วนซิงหว่านเดินเข้าไป นั่งลงข้าง ๆ เธอ “ซานซาน เป็นอะไรไปเหรอ?”
พอได้ยินเสียงเธอ เพ้ยซานซานก็เงยหน้าขึ้นมา ยิ้มให้เธอเล็กน้อย “ซิงซิง เธอไปเดทกับประธานโจวกลับมาแล้วเหรอ?”
หร่วนซิงหว่านพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วก็เอาของหวานที่ซื้อมาให้วางลงบนโต๊ะรับแขก “รสชาติไม่เลวเลยนะ เธอลองชิมดูซิ”
เพ้ยซานซานนวดท้องขึ้นมาเล็กน้อย “ดีจังเลย คืนนี้ฉันกินแค่ผลไม้ไปนิดหน่อยเอง กำลังหิวอยู่พอดีเลย”
พูดไปด้วย แล้วก็เปิดถุงของหวานออกด้วย
หร่วนซิงหว่านนั่งอยู่ข้างเธอไปครู่หนึ่ง จ้องมองเธอกินไปอย่างจิตใจไม่อยู่กบร่องกับรอย ก็พูดเสียงเบาขึ้นว่า “Danielมาหาเธอแล้วใช่ไหม?”
ท่าทางที่กินอาหารอยู่ของเพ้ยซานซานหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่แค่พยักหน้าให้เล็กน้อย
พอเงียบไปไม่กี่วินาทีแล้ว เพ้ยซานซานก็เปิดปากพูดขึ้นว่า “เขามาบอกฉันว่า เขาจะกลับลอนดอนแล้ว”
หร่วนซิงหว่านถามขึ้นว่า “งั้นเธอว่ายังไงล่ะ?”
“ฉันจะไปว่าอะไรได้ แน่นอนก็……อวยพรให้เขาเดินทางโดยสวัสดิภาพไปนะซิ”
หร่วนซิงหว่านเองก็ไม่รู้ว่าควรจะปลอบโยนเธอยังไงดี จึงได้แต่ตบไหล่เธอไปเบา ๆ
เพ้ยซานซานพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ปล่อยวางไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ? พูดไปแล้ว เค้กนี่ก็อร่อยจริง ๆ นะ”
หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ถ้าเธอชอบละก็ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปซื้อให้เธออีกก็ได้นะ”
“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก สั่งให้เขามาส่งให้ก็ได้” เพ้ยซานซานหยิบเบียร์ที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา “ดื่มไหม?”
หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ไม่ดื่ม ฉันกำลังเตรียมจะมีลูกอยู่”
“อ๋อ ใช่แล้ว ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย”
หร่วนซิงหว่านพูดขึ้นอีกว่า “เธอเองก็ดื่มให้มันน้อย ๆ หน่อยนะ เธอก็กำลังกินยาอยู่นี่”
เพ้ยซานซานแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย “แค่คืนนี้คืนเดียว ต่อไปฉันจะไม่ดื่มแล้ว”
หร่วนซิงหว่านเห็นว่าเธอมีสภาพเริ่มเมาขึ้นมาหน่อยแล้ว จึงไม่วางใจที่จะทิ้งเธอไว้ตัวคนเดียว ก็เลยนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ ไป
ผ่านไปไม่นาน เพ้ยซานซานก็ถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า “ซิงซิง แม่ฉันรู้เรื่องที่ฉันเลิกกับโจงเหวินป๋อแล้วนะ แต่ว่าครั้งนี้เธอยืนอยู่ข้างฉันนะ เรื่องของโจงเหวินป๋อนี้…….ถือได้ว่าจบลงสักที”
“งั้นต่อไปเธอจะเอายังไงต่อไปล่ะ?”
“ต่อไป……” เพ้ยซานซานค่อย ๆ เอ่ยคำสองคำนี้ออกมา หัวก็พิงอยู่บนไหล่ของหร่วนซิงหว่าน และกำขวดเบียร์ที่อยู่ในมือไว้ “ฉันเองก็ไม่รู้ ไว้ค่อยดูกันต่อไปเถอะ เดินไปก้าวหนึ่งก็ดูกันไปก้าวหนึ่งละกัน”
ใครจะไปรู้ว่าในอนาคตจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
หร่วนซิงหว่านอยู่เป็นเพื่อนเพ้ยซานซานไปทั้งคืน จนเธอเมาแล้วนอนหลับไปบนเตียงแล้ว หร่วนซิงหว่านก็ห่มผ้าให้เธอให้เรียบร้อย จากนั้นก็ปิดประตูลงเบา ๆ แล้วกลับไปที่ห้องข้าง ๆ
หลังจากที่เปลี่ยนรองเท้าแล้ว หร่วนซิงหว่านก็บิดขี้เกียจแล้วเดินไปข้างในด้วย
พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นว่าที่ห้องรับแขก มีผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่อย่างไม่พอใจ
หร่วนซิงหว่าน “……”
จบกัน
ลืมเขาไปเลย
โจวฉือเซินมีสีหน้าไม่พอใจ แล้วเปิดปากพูดขึ้นด้วยความเชื่องช้า “นี่คือการไปส่งของกินเหรอ?”
หร่วนซิงหว่าน “……”
โจวฉือเซินพูดต่อไป “เดี๋ยวก็กลับมาแล้วเหรอ?”
หร่วนซิงหว่าน “……”
โจวฉือเซินพูดขึ้น “คุณดูเอาเองซิ ตอนนี้มันกี่โมงแล้ว”
หร่วนซิงหว่านไม่มีเหตุผลอะไร และไม่ได้เถียงกลับ แล้วก็เดินไปนั่งลงข้าง ๆ เขา แล้วเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายถามกลับขึ้นบ้าง “ดึกขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่นอนอีกเหรอคะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีกนะคะ”
โจวฉือเซินโดนเธอทำให้โกรธจนขำขึ้นมาเลย แล้วยื่นมือไปจับคางของเธอเล็กน้อย “พูดเรื่องอะไรน่ะ”
หร่วนซิงหว่านชิดเข้าไปใกล้ ประกบจูบลงบนริมฝีปากเขา “เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว ฉันจะไปอาบน้ำแล้วค่ะ คุณรีบเข้านอนได้แล้วค่ะ”
ทีแรกวันนี้ก็ปวดเอว เอวเคล็ดไปหมดอยู่แล้ว แล้วก็ดึกมากขนาดนี้แล้วด้วย เธอจึงไม่คิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องอื่นเลยสักนิดแล้วจริง ๆ
แต่พอเธอเพิ่งจะลุกขึ้นไป ก็โดนคนดึงกลับมาซะแล้ว
โจวฉือเซินกอดเอวของเธอเอาไว้ น้ำเสียงแฝงไปได้ความอันตรายหลายส่วน “ล้อผมเล่นเหรอ?”
สายตาของหร่วนซิงหว่านกลอกไปกลอกมา “จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่าลืมเอามา เดี๋ยวฉัน……”
เธอยังไม่ทันได้ขยับเขยื้อน ก็โดนคนกดตัวลงบนโซฟาแล้ว
โจวฉือเซินโน้มตัวลงมา ปลายจมูกไปแตะเข้ากับของเธอ แล้วถูไปเบา ๆ “ไม่อยากมีลูกแล้วเหรอ?”
น้ำเสียงของเขาต่ำมาก ต่ำจนเข้ามาสู่หัวใจหร่วนซิงหว่านแล้ว
เธออดไม่ได้ที่จะจับเสื้อชุดนอนตรงเอวของเขาเอาไว้ แล้วพูดเสียงเบาขึ้นว่า “เรื่องแบบนี้มันไม่ควรรีบร้อนอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านี้ช่วงนี้คุณก็ยุ่งมากด้วย งั้นก็……ปล่อยไปตามธรรมชาติเถอะค่ะ”
โจวฉือเซินพูดขึ้น “งานมันจะไปสำคัญกว่าเรื่องนี้ได้ยังไง?”
หร่วนซิงหว่านเงียบขรึมไปสองวินาที อยู่ ๆ ก็รู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมา “วันนี้ที่คุณกลับมาเร็วขนาดนั้น คงจะไม่ใช่เพราะว่า……”
ถึงแม้ว่าจะโดนเธอมองออกเข้าแล้ว แต่โจวฉือเซินก็ยังมีใบหน้าเรียบเฉย “ต่อไปนี้ผมจะมารับคุณในเวลานี้ทุกวัน”
หร่วนซิงหว่าน “……”
หร่วนซิงหว่าน “?”
แล้วก็ไม่ให้โอกาสเธอได้พูดอะไรอีก โจวฉือเซินก็ก้มหน้าลงไปประกบจูบเธอไว้เลย
ในระหว่างที่ลุ่มหลงอยู่ในห้วงสวาทนั้น จู่ ๆ หร่วนซิงหว่านก็มีความคิดที่เลือนรางขึ้นมาอย่างหนึ่ง ทำไมคนที่อยากมีลูกคือเธอ แต่ว่าคนที่ได้ใจ กลับเหมือนกับว่าจะเป็นเขานะ?
……
พอแผนการจะมีลูกคนที่สองดำเนินการไปอย่างนี้ได้ไม่กี่วันเท่า หร่วนซิงหว่านก็รู้สึกว่าทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ
ช่วงสายของทุกวันพอมาถึงห้องทำงานแล้ว สิ่งที่ต้องทำเป็นเรื่องแรกก็คือมานอนชดเชย
ในช่วงที่กินข้าวตอนเที่ยง เพ้ยซานซานก็พูดขึ้นเสียงเบาว่า “ประธานโจวนี่แข็งแรงมากจริง ๆ นี่ยังสามารถไปประชุมที่บริษัททุกวันตอนเช้าได้ด้วย?”
ขมับของหร่วนซิงหว่านเต้นตุ๊บ ๆ ไป รู้สึกว่าปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย
เธอเองก็มักจะพร่ำบ่นความแข็งแกร่งที่มากเกินไปนี้ของโจวฉือเซินอยู่บ่อย ๆ และก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มีความสุขไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในทุกวันเลย
ขอแค่หร่วนซิงหว่านหาข้ออ้างมาบอกว่าอยากพักผ่อน เขาก็จะพูดขึ้นว่า “คุณเคยเห็นใครตอนที่เขาคลอดลูก คลอดได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ก็ยัดกลับเข้าไป พอพักจนหายเหนื่อยแล้วค่อยมาคลอดต่ออีกหรือเปล่า?”
หร่วนซิงหว่านไม่มีทางโต้แย้งได้ แถมยังรู้สึกแปลก ๆ ว่าไอ้ที่เขาพูดมานั้นเสือกมีเหตุผลอยู่น้อยนิดอยู่ด้วย
ไม่ว่าจะยังไง เธอก็เป็นคนที่อยากจะมีลูกเอง
แล้วโจวฉือเซินให้ความร่วมมือซะขนาดนี้ เธอจะมาถอยไม่ได้เด็ดขาด
แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าช่วงนี้ออกกำลังมากขึ้นหรือเปล่า หร่วนซิงหว่านถึงได้ฟื้นฟูความอยากอาหารขึ้นมาไม่น้อย แถมยังกินเก่งขึ้นกว่าปกติด้วย
สีหน้าที่เหนื่อยล้าและซีดเซียวในตอนแรก ก็ค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นมาไม่น้อย
ผ่านมาครึ่งเดือน ในที่สุด”ดาวเต็มฟ้า”ก็ประกาศตัวพรีเซนเตอร์ออกมาว่าเป็น สวี่วาน
พอประกาศตัวพรีเซนเตอร์ออกไป แฟนคลับของสวี่วานก็รีบมาแสดงความยินดีที่ด้านล่างเวยเป๋อทางการของแบรนด์กันทันที
สิ่งที่ประกาศออกมาพร้อมกับพรีเซนเตอร์นั้น ยังมีวิดีโอภาพโฆษณาของจิวเวลรี่ด้วย
วิดีโอภาพโฆษณาอันนี้เพ้ยซานซานเป็นคนถ่ายเองกับมือ ตอนที่เธออยู่ที่นิตยสารเซิ่งกวางนั้น ก็เป็นช่างภาพที่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แล้วก็เคยถ่ายรูปนิตยสารซุปตาร์ตัวท็อปมาไม่น้อย ภาพโฆษณาที่ถ่ายออกมาในครั้งนี้ ผลลัพธ์ก็ดีจนน่าแปลกใจ
ไม่ว่าจะเป็นสวี่วานที่อยู่ในมุมกล้องของเธอ หรือว่าเครื่องประดับจิวเวลรี่ที่สวมใส่อยู่บนตัวสวี่วาน ทุกเฟรมทุกวินาที ล้วนงดงามจนถึงขีดสุดเลย