สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 775 เขามีเพื่อนแบบคุณด้วยเหรอ?
- Home
- สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า
- บทที่ 775 เขามีเพื่อนแบบคุณด้วยเหรอ?
หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลมาแล้ว หร่วนซิงหว่านก็มุ่งหน้าตรงไปยังสถานที่หนึ่ง
นี่คือที่อยู่ที่เซ่หรงได้ให้เธอไว้ ก่อนที่จะจากไป บอกว่าถ้าเธอมีเรื่องอะไร ก็ไปหาเขาตามที่อยู่นี้
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถก็หยุดลงตรงด้านนอกของตรอกซอยขนาดเล็กตรอกหนึ่ง
เนื่องจากปากซอยแคบจนเกินไป ขับรถเข้าไปไม่ได้ หร่วนซิงหว่านจึงจอดรถไว้ที่ข้างทาง
แม้ว่าจะเป็นตอนกลางวัน ปากซอยก็มีอันธพาลจำนวนไม่น้อยยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นหร่วนซิงหว่าน พวกเขาผิวปากอย่างกักขฬะอยู่หลายครั้ง
และบนถนนสองสายของซอย ก็มีหญิงสาวจำนวนหนึ่งที่นุ่งน้อยห่มน้อยยืนอยู่ ใบหน้าสวยสดงดงาม มือพวกเธอไม่ห่างบุหรี่
เมื่อถึงเวลากลางคืน ไม่ยากที่จะจินตนาการว่าฉากตรงนี้คืออะไร
หร่วนซิงหว่านเดินไปไม่กี่ก้าว ก็มีหญิงสาวยิ้มให้เธอแล้วตะโกนว่า “น้องสาว อยากหางานทำไหม?”
หร่วนซิงหว่านหยุดชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย แล้วหันหน้าเดินเข้าไปหาเธอ
เมื่อเห็นเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวกว้างเข้าไปอีก “คุณมาหาฉันน่ะถูกแล้ว คุณอยากได้งานแบบไหนล่ะ ฉันช่วยคุณหาได้หมดแหละ คุณสวยขนาดนี้ จะต้อง……”
หร่วนซิงหว่านพูดขัดเธอ “ฉันอยากถามข่าวเกี่ยวกับใครคนหนึ่ง”
รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวเจื่อนลงเล็กน้อย ท่าทางดูไม่ค่อยกระตือรือร้นเหมือนแต่ก่อน เพียงพูดอย่างอายๆ ว่า “หาคนเหรอ”
หร่วนซิงหว่านค้นกระเป๋าตัวเอง หยิบสร้อยเส้นหนึ่งออกมาจากด้านใน “อันนี้ฉันให้เธอ”
หญิงสาวมองดูสร้อยคอที่บรรจุหีบห่ออย่างสวยงาม และดูจะล้ำค่ามาก บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มออกมากี่ครั้ง “ถามข่าวคนเหรอ ได้เลยได้เลย คนบนถนนสายนี้ฉันรู้จักทุกคน คุณอยากถามข่าวของใครเหรอ?”
หร่วนซิงหว่านพูด “เซ่หรง”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของหญิงสาวก็เปลี่ยน บนใบหน้าก็ดูระแวดระวังขึ้นมา “คุณตามหาเขาทำไมเหรอ?”
“เขาให้ฉันมาหาเขาที่นี่ถ้าฉันมีเรื่องอะไร”
หญิงสาวถามว่า “คุณชื่ออะไร?”
“หร่วนซิงหว่าน”
หญิงสาวหันตัวเข้าไปในห้อง “คุณรออยู่ที่นี่สักครู่นะ”
“อืม”
หลังจากที่หญิงสาวกลับไป หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาหมายเลขหนึ่ง บอกสถานการณ์กับอีกฝ่าย ปลายสายพูดว่า “ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน”
“ฉันเห็นว่าเธอหน้าตาสวย แต่งตัวก็เหมือนคนมีเงิน น่าจะไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องอะไร”
ปลายสายเงียบไปสองวิ “พี่หรงอยู่ที่กาสิโนใต้ดิน พาเธอเข้ามา”
หร่วนซิงหว่านยืนที่หน้าประตูอยู่สองสามนาที มองไปรอบๆ อย่างเงียบๆ
ผ่านไปไม่นานหญิงสาวก็เดินออกมาจากด้านใน บนคอสวมสร้อยเส้นนั้นที่หร่วนซิงหว่านเพิ่งให้เธอ
เธอเดินและพลางพูดว่า “ไปเถอะ จะพาคุณไป”
ขณะเดินทาง หญิงสาวถามหร่วนซิงหว่าน “น้องสาว คุณกับเซ่หรงเป็นอะไรกันเหรอ?”
หร่วนซิงหว่านพูด “เพื่อนค่ะ”
เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวแปลกใจอยู่นิดหน่อย “เขามีเพื่อนแบบคุณด้วยเหรอเนี่ย?”
หร่วนซิงหว่านเพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
หญิงสาวรู้สึกสงสัยใคร่รู้มากเกี่ยวกับตัวเธอ ถามอีกว่า “คุณทำงานอะไรเหรอ?”
“นักออกแบบ”
“แล้วสร้อยคอที่คุณให้มาเมื่อกี้เส้นนั้นคือแบรนด์อะไรเหรอ? สวยดีนะ คงแพงมากใช่ไหม?”
หร่วนซิงหว่านพูด “ฉันออกแบบเอง ไม่แพงหรอก”
ภายในดวงตาของหญิงสาวปรากฏความอิจฉายังปิดไม่มิด “อย่างนั้นคุณก็น่าทึ่งมากเลยอะ ฉันชอบสไตล์การออกแบบของคุณ วันหลังไปซื้อกับคุณได้ไหม?”
หร่วนซิงหว่านหยิบนามบัตรจากกระเป๋าออกมาส่งให้เธอ “ได้สิ บนนี้เป็นที่อยู่สตูดิโอฉัน ถ้าเธอต้องการ ก็เข้าไปหาได้เลย”
หญิงสาวรับนามบัตรไว้ ปากก็อ่านชื่อของสตูดิโอ “ดาวเต็มฟ้า”
“ชื่อก็เพราะ”
ผ่านไปอย่างรวดเร็ว หร่วนซิงหว่านก็เดินตามเธอ เข้าไปในกาสิโนใต้ดิน
ในกาสิโนเสียงดัง และหมุนวนไปด้วยควัน
หลังจากที่พวกเธอเข้าไปแล้ว มีชายหนุ่มสองคนผิวปาก “พี่เมิ่ง มารับงานอีกแล้วเหรอ”
หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าพี่เมิ่งโบกมือ ด่าว่า “อย่าปากหมา น้องสาวคนนี้เป็นถึงเพื่อนของพี่หรง อยากตายหรือไง?”
ชายหนุ่มสองคนได้ยิน สีหน้าท่าทางก็สงบลงในทันใด ไม่ได้พูดอะไรอีก
บนโต๊ะขนาดใหญ่ที่สุดในกาสิโนนั้น เซ่หรงนั่งอยู่ตรงนั้น แผลเป็นบนใบหน้าที่น่าหวาดกลัว ดูไปแล้วช่างน่าสะพรึงทั้งน่ากลัว
หลังจากที่พี่เมิ่งพูดใส่ชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างแล้ว ชายหนุ่มก็ให้พวกเธอรออยู่ตรงนี้ เดินไปข้างๆ เซ่หรง เสียงต่ำพูดบางอย่างกับเขา
คิ้วเซ่หรงกระตุก เงยหน้ากลับไปมอง
แต่มองเห็นแค่ผู้คนพลุกพล่าน
เขาหันหน้ากลับมา บัญชาชายหนุ่มอยู่สองประโยค ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วจึงออกไปทันที
ชายหนุ่มเดินไปเบื้องหน้าหร่วนซิงหว่านและพี่เมิ่ง พูดกับหร่วนซิงหว่านว่า”คุณหร่วน ผมจะพาคุณไปที่ห้องพักครับ พี่หรงจะรีบตามเข้ามา”
หร่วนซิงหว่านพูด “อืม”
เธอเพิ่งเดินได้สองก้าว พี่เมิ่งที่กำลังจะตามไปด้วย ก็ถูกชายหนุ่มขว้างเอาไว้ “พี่ไปได้แล้ว”
พี่เมิ่งทำปากยื่น เธอหยุดฝีเท้า แล้วเดินไปที่ด้านข้างโต๊ะกาสิโน
ชายหนุ่มพาหร่วนซิงหว่านไปถึงห้องพัก แล้วก็นำน้ำมาให้เธอหนึ่งขวดแล้วจึงออกไป
แทนที่จะพูดว่าที่นี่คือห้องพัก น่าจะพูดว่าห้องเก็บของขนาดเล็กมากกว่า แสงไฟมืดเทา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น
แม้ว่าสภาพแวดล้อมจะเลวร้าย แต่ก็ดีกว่าภายนอกอยู่มาก
หร่วนซิงหว่านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นว่าเพ้ยซานซานส่งข้อความมาหาเธอเมื่อ 20 นาทีก่อนหน้า ถามเธอว่าจะกลับไปตอนไหน
หร่วนซิงหว่านตอบข้อความเธอกลับ บอกว่าเธอออกมาทีหนึ่ง ก็อาจใช้เวลาหนึ่งหรือสองชั่วโมงจะกลับไปถึง
เธอส่งข้อความเสร็จ ประตูห้องพักก็เปิดออก
เซ่หรงเดินเข้ามา ปัดกลิ่นไม่พึงประสงค์ภายในห้องแล้วพูดว่า “สภาพแวดล้อมของที่นี่ไม่ค่อยดี พวกเราออกไปพูดข้างนอกเถอะ”
หร่วนซิงหว่านพูด “ไม่เป็นไร พูดตรงนี้เถอะ”
เดี๋ยวไปเดี๋ยวมามันยุ่งยาก และเวลาก็ล่าช้า
เซ่หรงนั่งตรงข้ามกับเธอ “งั้นคุณก็พูดมา”
หร่วนซิงหว่านพูด “ฉันอยากตามหาคนคนหนึ่ง แต่เธอฉลาดมากอีกทั้งมักจะซ่อนตัวในสถานการณ์ที่ซับซ้อนต่างๆ ใช้วิธีการปกติ ก็จะไม่มีทางพบเธอได้”
เซ่หรงเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อ “มีรูปหรือเปล่า?”
หร่วนซิงหว่านส่ายหน้า “ไม่มี แต่ว่าเธอเป็นชาวต่างชาติ ล่าสุดเพิ่งมาหนานเฉิง และเธอก็มีความรู้ด้านการแพทย์ ขอแค่เธอปรากฏตัว ก็น่าจะกะทันหันมาก”
เซ่หรงได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย “หญิงชาวต่างชาติ? แล้วก็มีความรู้ด้านการแพทย์?”
“ใช่ คุณเคยได้ยินมาบ้างไหม?”
“ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันได้ยินมาว่ามีหญิงสาวชาวต่างชาติอยู่คนหนึ่ง ได้ปรากฏตัวอยู่ที่กาสิโนรายใหญ่ อีกทั้งยังได้รับเงินไปไม่น้อย แต่จะใช่คนคนนั้นที่คุณกำลังตามหาอยู่หรือไม่ ผมคงต้องไปสืบอีกหน่อย”
หร่วนซิงหว่านพูด “เธอชื่ออแมนด้า ถ้าได้ข่าวอะไรคุณก็ติดต่อฉัน”
เซ่หรงให้เบอร์โทรศัพท์หนึ่งแก่เธอ “นี่เป็นเบอร์ผมที่ใช้อยู่ตอนนี้ ถ้าคุณมีอะไรให้โทรหาผมได้เลย ไม่จำเป็นต้องมาที่นี่อีก”
หร่วนซิงหว่านอึ้งไปครู่หนึ่ง เข้าใจความหมายของเขาในทันใด เธอพูดด้วยรอยยิ้มอ่อน “ขอบคุณ”
หร่วนซิงหว่านลุกขึ้น “ถ้างั้นฉันไปก่อนล่ะ”
เซ่หรงพูด “ผมไปส่งคุณดีกว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ดีเท่าไหร่”
“อืม”
หลังจากตามเซ่หรงออกมาจากกาสิโนใต้ดินแล้ว อากาศก็สะอาดสดชื่นขึ้นมาก
เมื่อเห็นว่าเธออยู่กับเซ่หรง เด็กวัยรุ่นพวกนั้นที่ผิวปากอย่างกักขฬะตรงปากซอยในตอนแรก ก็ทยอยแยกย้ายกันไป
ราวกับกลัวว่าเซ่หรงจะหาเรื่องพวกเขา
เมื่อมาถึงข้างหน้ารถ เซ่หรงพูด “ตอนนี้ผมจะไปสืบ ช้าที่สุดน่าจะได้ข่าวพรุ่งนี้ คุณ……อยากจะได้ร่องรอยของเธอ หรือตัวเธอ?”