สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 772 คุณจะเมินฉันหรือเปล่า
หร่วนซิงหว่านเปิดโทรศัพท์มือถือ เธอโหลดรูปภาพทีละรูปทีละรูป
เพ้ยซานซานเองก็แอบสอดรูปลับสองสามใบอยู่ด้านหลัง คือภาพถ่ายที่หร่วนเฉินและสวี่วานถ่ายด้วยกัน
ทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันเหมาะสมกันอย่างน่าประหลาด และแม้แต่ฉากเบื้องหลังพวกเขาที่จัดวางอย่างประณีต ก็ยังเห็นได้ชัดว่าด้อยกว่าเล็กน้อย
หลังจากที่กลับมาถึงบ้านแล้ว หร่วนซิงหว่านเปลี่ยนรองเท้าแล้วจึงเข้าไปในห้องนอน หยิบอัลบั้มรูปภาพจากในชั้นวางหนังสือ แล้วกลับไปนั่งบนโซฟา เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปรียบเทียบหน้าตาของWilliamและหร่วนเฉินอย่างละเอียด
โจวฉือเซินเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ โอบรอบเอวของเธอ “กำลังทำอะไรอยู่?”
หร่วนซิงหว่านขยับ รู้สึกรำคาญเขาอยู่เล็กน้อย “คุณอย่าเล่น ฉันกำลังจริงจังอยู่นะ”
โจวฉือเซินลดสายตาลงไปที่อัลบั้มรูปในมือของเธอและบนมือถือ กวาดตาเพียงครู่เดียว ก็รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่
หร่วนซิงหว่านหลังจากเปรียบเทียบอยู่ซ้ำๆ ก็พูดกับโจวฉือเซิน “คุณดู เสี่ยวเฉินกับพ่อของฉันตอนหนุ่มๆ หน้าตาเหมือนกันมากๆ เลยใช่ไหม?”
“ใช่ไหม ผมก็รู้สึกว่าคล้ายๆ อยู่”
หร่วนซิงหว่าน “?”
เธอไม่เข้าใจ “อะไรคือเรียกว่าคล้ายๆ อยู่”
โจวฉือเซินหยิบอัลบั้มในมือเธอ นิ้วมือเปิดไปเรื่อยๆ “ความหมายก็คือ คนที่ดูดีล้วนมีอยู่มากมาย”
หร่วนซิงหว่าน “……”
เขาไม่ปกติแล้ว
โจวฉือเซินพูดต่อว่า “แน่นอน ผมกับพวกเขา ก็ไม่เหมือนกัน
หร่วนซิงหว่านก็ถูกทำให้พูดไม่ออก
เธอพูดอย่างอารมณ์ไม่ดี “คุณกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าพ่อฉันไหม”
โจวฉือเซินชะงัก เขาเงียบ
หร่วนซิงหว่านแย่งอัลบั้มรูปคืนกลับมา พูดพึมพำเสียงเบา “แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่าเสี่ยวเฉินกับเจียงย่านตอนหนุ่มๆ หน้าตาเหมือนกัน”
“คุณเคยเห็นรูปภาพเจียงย่านตอนหนุ่มๆ ไหม”
“……ไม่เคย”
“ถ้างั้นก็ช่างมันเถอะ”
หร่วนซิงหว่านไม่ยอมแพ้ พูดอีกว่า”แต่ว่าคุณไม่คิดจริงๆ เหรอว่า หน้าตากับโครงหน้าพวกเขาเหมือนกันมาก ที่ตรวจDNAครั้งที่แล้ว มีปัญหาอะไรหรือเปล่า……”
โจวฉือเซินพูด “สิ่งที่คุณควรจะคิด ไม่ใช่สิ่งนี้”
หร่วนซิงหว่านติดกับดักของเขาอยู่ชั่วขณะ “งั้น……”
มือของโจวฉือเซินลูบบนหลังคอของเธอ แล้วจูบอย่างช้าๆ “คุณอยากมีลูกอีกคน คุณก็ต้องลงมือทำ”
ก่อนที่หร่วนซิงหว่านจะได้ส่งเสียงอะไร ก็ถูกพาเข้าไปในห้อง
ฝนภายนอกหน้าต่างนั้นตกไม่หยุด แถมยังค่อยๆ ตกหนักขึ้นอีก
เม็ดฝนตกกระทบบนกระจก ส่งเสียงน่าอึดอัดอยู่เรื่อยๆ หมอกควันแผ่ปกคลุมหนาขึ้นอย่างช้าๆ
โจวฉือเซินจุมพิตบนนิ้วมือของหร่วนซิงหว่าน สายตามองบนข้อมือของเธอโดยบังเอิญ
ตรงนั้น ผิวหนังแตกต่างจากที่อื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด
เหมือนจะมีร่องรอยรูเข็มหลายรูหลงเหลืออยู่
การเคลื่อนไหวของโจวฉือเซินก็ค่อยๆ ช้าลง เสียงต่ำพูด “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ขณะที่หร่วนซิงหว่านหายใจ ก็มองตามสายตาของเขา สมองที่เดิมทีก็สับสนอยู่แล้วก็ยิ่งหมุนวนเร็วราวกับบินในทันที พูดอย่างไม่ค่อยสนใจ “ถูกยุงกัดแล้วก็เกาน่ะค่ะ”
“ยุงกัดแล้วเป็นแบบนี้?”
“ก็ใช่สิคะ ยุงที่มันตัวเล็กๆ ต้องโทษคุณที่ปลูกดอกไม้ใบหญ้าข้างสตูดิโอตั้งมากมายขนาดนั้น ฤดูร้อนยุงก็เยอะมาก”
หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่า การโบ้ยความผิดนี้ เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
โจวฉือเซิน “……”
เขาเงียบไปสองสามวิ แล้วโน้มตัวลงมาจุมพิตหว่างคิ้วของเธอช้าๆ พูดอย่างแผ่วเบา “เป็นความผิดของผมเอง”
หร่วนซิงหว่านได้ยินโทนเสียงนี้ของเขา ก็รู้สึกว่าที่พูดไปเมื่อสักครู่นี้เกินไปหรือเปล่า ถึงแม้ว่าจะเพลินที่ได้ดูก็เถอะ
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพียงข้ออ้างที่ไร้สาระของเธอเองเท่านั้น
เธอพูด “ความจริงแล้ว……ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ปกติปิดม่านหน้าต่างยุงก็ไม่เข้ามา แต่ฉันก็……ไม่ระวังเปิดม่านหน้าต่างออก……”
โจวฉือเซินพูด “งั้นคุณก็พิจารณาตัวเองหน่อยนะ”
หร่วนซิงหว่าน “……”
วางท่าเก่งจริงๆ
……
หลังจากที่หร่วนซิงหว่านหลับไปแล้ว โจวฉือเซินก็ห่มผ้าให้เธอ เขาเดินไปที่ระเบียง
หยิบโทรศัพท์มือถือของเขา เปิดเอกสารการพิสูจน์ความเป็นบิดาที่หลินหนานส่งให้เขาเมื่อครึ่งเดือนก่อน
โจวฉือเซินมองดูผลการพิสูจน์ ดวงตาดำหรี่ลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ผ่านไปสักพัก เขาก็เก็บโทรศัพท์หันตัวออกไป
กลางดึก หร่วนซิงหว่านนอนสะลึมสะลือ รู้สึกว่าบนแขนเย็นเยียบ ดูเหมือนว่าเธอจะได้กลิ่นสมุนไพรที่สดชื่นอ่อนๆ
เธอลืมตาขึ้นเล็กน้อย มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียง ฝืนความง่วงแล้วถามเสียงเบา “คุณทำอะไรน่ะ?”
โจวฉือเซินพูดเสียงต่ำ “คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่ายุงกัดคุณ ทีหลังก็อย่าเกา ทาอันนี้นิดหน่อย พรุ่งนี้เอาไปที่สตูดิโอ ก็สามารถไล่ยุงได้”
หร่วนซิงหว่านได้ยินดังนั้นก็ชะงัก ถึงขนาดสร้างขึ้นจากการนอนหลับเล็กน้อย
โจวฉือเซินวางยาทาที่อยู่ในมือลง ปิดโคมไฟติดผนังตรงหัวเตียง เขานอนลงข้างเธออีกครั้ง แล้วดึงเธอมากอดไว้ในอ้อมแขน “เอาล่ะ นอนต่อเถอะ”
ศีรษะของหร่วนซิงหว่านซบอยู่บนอกของเขาผ่านไปสักพักหนึ่ง จึงพูดเสียงเบา “โจวฉือเซิน”
“หืม?”
“ถ้า……ในอนาคตฉันไม่สามารถมีลูกได้แล้ว คุณจะเมินฉันไหม”
โจวฉือเซินโอบเธอ “มีไม่ได้ก็มีไม่ได้สิ ก็มีอยู่คนหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ”
หร่วนซิงหว่านพูด “ถ้างั้นหากพวกเรายังไม่มีลูกเลยสักคนล่ะคะ คุณจะหย่ากับฉันไหม”
“เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วแบบนี้ สิ่งสมมุติไม่มีทางเป็นไปได้”
หร่วนซิงหว่าน “……”
เขาพูดปลอบเธอดีๆ สักคำสองสามคำก็ไม่ได้เหรอ
อิตาบ้า
ขณะที่หร่วนซิงหว่านกำลังจะหันตัวนอน เสียงโจวฉือเซินก็ดังขึ้นต่อว่า “ผมจำได้ว่าผมเคยพูดว่า ผมไม่ได้ชอบเด็กอะไรขนาดนั้น ผมแค่ชอบคุณ”
มุมปากหร่วนซิงหว่านยกขึ้น เธอพูดว่า “แต่ถ้าฉันจำไม่ผิดล่ะก็ ที่คุณพูดตอนนั้นคือ คุณไม่ชอบเด็ก ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปเป็นไม่ได้ชอบเด็กอะไรขนาดนั้นแล้วล่ะคะ?”
“ผมพูดแบบนั้นเหรอ?”
หร่วนซิงหว่านพูดอย่างเด็ดขาด “ใช่! ถ้างั้นทำไมความคิดของคุณถึงเปลี่ยนไปล่ะคะ?”
โจวฉือเซินพูดอย่างช้าๆ “เพราะว่า นั่นคือลูกของคุณ”
มุมปากหร่วนซิงหว่านยิ้มกว้างอย่างอดไม่ได้ อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาก
เธอหลับตาลง “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว นอนเถอะค่ะ”
โจวฉือเซินพูด “จบแล้วเหรอ?”
“ก็ใช่สิคะ”
“แล้วรางวัลที่พูดจาดีล่ะ?”
หร่วนซิงหว่าน “……”
เธอเบิกตา “สิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้นั้น คงจะไม่ใช่เพื่อปลอบให้ฉันดีใจหรอกใช่ไหม?”
“ผมเปล่าซะหน่อย ผมพูดความจริง” โจวฉือเซินพูด “แต่ว่าก็อย่าเอามาปนกัน”
หร่วนซิงหว่านทำปากยื่น
ช่างเถอะ
ถึงจริงๆ จะปลอบเธอก็ดีใจ
เพื่อจะนอนได้เร็วขึ้น หร่วนซิงหว่านเงยหน้า แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากบางของเขา “เอาล่ะ”
“ทำลวกๆ เกินไปแล้ว”
“อย่าได้คืบจะเอาศอกนะ รีบนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก”
โจวฉือเซินพูด “พรุ่งนี้ยังต้องไปถ่ายอีก?”
หร่วนซิงหว่านส่งเสียงอือ “ยังต้องถ่ายฉากด้านนอกอีก”
“ฝนยังตกอยู่เลย”
“ทำได้แค่ดูว่าพรุ่งนี้เช้าฝนจะหยุดหรือไม่หยุด ถ้าไม่หยุด การถ่ายทำอาจจะต้องเลื่อนออกไป”
หร่วนซิงหว่านง่วงแล้วจริงๆ พูดจบก็หาวไปหนึ่งที
ไม่แม้แต่จะสามารถลืมตาได้
โจวฉือเซินลูบหัวของเธอ “เอาล่ะ นอนเถอะ”
หร่วนซิงหว่านพูดเสียงเบา “ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์”
ด้านนอก เม็ดฝนยังคงตกกระทบบนหน้าต่าง
ฝนโรยรินทั้งคืนทั้งวัน