เฮอร์มีส ระบบเปลี่ยนโลก - ตอนที่ 95
ตอนที่ 95 พายุ
“ฮู้ว นายคิดว่าคนอื่นๆจะโอเคไหม?”
“พวกเขาจะสบายดี และเราก็ไม่มีเวลาไปเป็นห่วงคนอื่น”
แวนส์และพรรคพวกของเขากําลังเดินลึกเข้าไปในป่า พวกเขาเดินทางมาไกลพอสมควรจากจุดรวมพล พวกเขาผ่านปาเขียวขจีที่กว้างขวางเป็นอย่างมาก
แต่ถึงแม้พวกเขาจะถูกล้อมรอบด้วยต้นไม้ แต่ทิวทัศน์ของปานี้ก็ยังเงียบสงบจนน่าขนลุก และแม้แต่แวนส์ก็ได้ยินแต่เสียงกระซิบพึมพําเท่านั้น สําหรับปาที่เต็มไปด้วยพืชพันธุ์นั้นมัน ดูเหมือนจะไม่มีชีวิตชีวามากนัก
“อ๊ะ นี่มันเริ่มน่าเบื่อแล้ว ฉันคิดว่าเราจะได้ลงมือทันทีที่เราเข้าไปในปาและโดยปกติแล้วดูเหมือนจะมีพวกมันมากมายอยู่ใกล้ๆที่โล่ง แต่ทําไมเราไม่เจอใครเลย!?”
เมื่อได้ยินเสียงที่หมดความอดทนในเสียงของฮาร์วีย์ เบียทริซก็กลอกตาอย่างช่วยไม่ได้
“มันไม่ได้เกี่ยวกับการต่อสู้กับมอนสเตอร์อย่างเดียวนะฮาร์วีย์ ถ้าใช่พวกเขาคงไม่เรียกเราว่านักสํารวจ”
“โห ขนาดนั้นเลยเหรอ”
แต่ถึงแม้ว่าเบียทริซจะรู้สึกรําคาญเล็กน้อยกับคําบ่นที่ไม่รู้จบของฮาร์วีย์ แต่เธอก็ค่อนข้างจะงงงวยเช่นกัน พวกเขาเดินมานานกว่า 30 นาทีแล้ว แต่พวกเขาไม่เห็นแม้แต่ฮาร์ปี้แม้แต่ตัวเดียวและพวกเขาก็ยังไม่เห็นอย่างอื่นอีกด้วย
พวกเขาได้ยินเสียงตะโกนจากกลุ่มอื่นจากระยะไกลในตอนแรก ดังนั้นจึงดูเหมือนว่าพวกเขาจะพบกับการต่อสู้แล้ว แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเงียบสนิท มีเพียงรอยขีดข่วนของกิ่งไม้เท่านั้น และที่เข้ามาในหูของเธอก็มีเพียงเสียงลมหายใจของแผ่นดินเท่านั้น
“ย้า!”
และความสงบสุขก็ถูกทําลายโดยฮาร์วีย์อีกครั้ง
“ชู นายกําลังพยายามเรียกมอนสเตอร์ให้มาโจมตีเราอยู่งั้นหรอ?” เบียทริชปิดปากฮาร์วีย์อย่างรวดเร็ว
“ ชะ…ใช่” คําพูดของฮาร์วีย์อู้อี้ผ่านนิ้วของเบียทริช
“ฉันรู้สึกว่านายประเมินสถานการณ์ของเราต่ําเกินไป”
“มันเป็นแค่ประตูมิติระดับ F” ฮาร์วีย์โบกมือขณะที่เขาพยายามจะฟื้นคืนลมหายใจ
“แม้แต่อาจารย์จาคอบส์ยังบอกว่าแม้แต่ผู้ถือระบบที่เพิ่งตื่นขึ้นใหม่ก็สามารถเคลียร์มันได้ นั่นหมายความว่าประตูมิตินี้สําหรับเราสี่คนมันง่ายมาก สบายใจได้เลย”
เมื่อได้ยินความมั่นใจในน้ําเสียงของฮาร์วีย์ เบียทริซก็ถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าฮาร์วีย์สามารถรับมือกับเอ็ดเวิร์ดได้ ฮาร์ปี้ของประตูมิติสีขาวก็ไม่น่าจะเป็นอุปสรรคสําหรับเขาอย่างแน่นอน
“อย่างที่ฉันพูด เป้าหมายของเราที่นี่ไม่ใช่การฆ่ามอนสเตอร์ตั้งแต่แรกแล้ว มันเป็นการให้เราได้สัมผัสกับสิ่งที่มันเหมือนกับการสํารวจ หากเราต้องรอสองสามชั่วโมง นั่นหมายความว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ใช่ไหมคุณเจมม่า”
“เฮ้อ” ฮาร์วีย์เปล่งเสียงเบื่อหน่ายอีกครั้งเมื่อเขาเดินไปข้างหน้ากลุ่ม และผลักกิ่งไม้ที่ขวางทางของพวกเขาออกไป
ในทางกลับกัน เจมม่าทําได้เพียงพยักหน้า เธอกําลังคิดว่าถ้าเธอต้องการตัวของกลุ่มนี้อีก เบียทริชจะเป็นตัวเลือกของสภานักเรียนด้วยเหมือนกันแน่นอน
ฮาร์วีย์ อื่ม เขาเป็นลอเดอร์ เขาน่าจะแข็งแกร่งเช่นกัน คนเพียงคนเดียวในสามคนนี้ก็เพียงพอที่จะจัดการกับประตูมิตินี้ได้ด้วยตัวเองแล้ว
แต่ที่สําคัญที่สุด วิคตอเรียอยู่ที่นี่ หากเกิดอะไรขึ้นกับเธอในประตูมิตินี้เธอจะต้องถูกตําหนิอย่างแน่นอน เพราะเธอเหมือนเป็นหัวหน้าของพวกเขา
เกิดอะไรขึ้นถ้ายายของเธอตําหนิเธอ? จบแล้ว เธอทําเต็มที่แล้ว ชาร์ลอตต์ เกตส์อาจจะบีบเธอให้เป็นแป้ง แล้วใช้แปะนั้นเขียนบนหลุมศพของเธอ แต่แล้วจะไม่มีหลุมศพ เพราะเธอไม่มีศพเหลือให้ฝัง…
” !!!”
ความคิดของเธอถูกรบกวนด้วยเสียงของบางสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา
“ระวังตัวด้วย” เธอรีบพูดขณะที่ค่อยๆเดินตามหลังวิคตอเรีย
เบียทริซเรียกลมกระโชกออกมาอย่างรวดเร็ว
“ฉันเข้าใจแล้ว!”
“เดี๋ยวก่อน…”
ก่อนที่เบียทริชจะพูดจบ จู่ๆฮาร์วีย์ก็พุ่งตรงไปยังพุ่มไม้ที่ส่งเสียงกรอบแกรบ
“ฮาร์วีย์ อย่าประมาท!”
และเมื่อฮาร์วีย์ไปถึงพุ่มไม้ได้ครึ่งทาง เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น และฮาร์ปี้ตัวหนึ่งกระโดดเข้าหาพวกเขา
กรงเล็บที่แหลมคมขนาดใหญ่ของมันขู่ว่าจะตัดศีรษะของเขา แต่อนิจจา ความแตกต่างของความแข็งแกร่งนั้นมากเกินไป
ฮาร์วีย์ดันเท้าของฮาร์ปีออกอย่างไม่ตั้งใจและจับที่คอของมันไว้แน่น ฮาร์ปี้ดิ้นรน มือเล็กๆของมันที่ยื่นออกมาจากปีกพยายามดึงมือของฮาร์วีย์ออกไป
“แกว้ก!”
ฮาร์วีย์จ้องตรงเข้าไปในดวงตา มองตัวเองผ่านการสะท้อนในดวงตาของมัน
“ทําอะไรนะ!? ฆ่ามันซะ!”
“นะ-นี่?” ฮาร์วีย์อดไม่ได้ที่จะอึกอักในขณะที่เขาพูดติดอ่าง
“เราจําเป็นต้องฆ่ามันไหม?” ฮาร์วีย์รู้สึกว่าลมหายใจของเขาหนักขึ้นเมื่อดวงตาของเขายังคงมองไปที่ดวงตาของฮาร์ปี้
เสียงร้องของฮาร์ปี้เข้ามาในหูของเขาเหมือนเสียงร้องแห่งความเมตตา
ฮาร์ปี้ตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่มันกําลังเคลื่อนไหว เขารู้ว่าเขาสามารถขยี้คอที่อ่อนนุ่มของมันได้ แต่ถึงกระนั้นคอของมันก็ยังรู้สึกเหมือนโลหะที่แข็งแกร่งที่สุดสําหรับฮาร์วีย์ นิ้วมือของเขาไม่สามารถกดลงไปได้ แม้ว่าเขาจะใส่กําลังเข้าไปมากแค่ไหนก็ตาม
“ชิ”
ฮาร์วีย์สะดุ้งเมื่อรู้สึกได้ถึงสายลม จากนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่อุ่นๆสาดลงบนใบหน้าของเขา ฮาร์ปี้ที่อยู่ข้างหน้าเขาไม่ดิ้นรนอีกต่อไป และเขารู้สึกได้ว่าเลือดของมันไหลตามมือของเขา
“ท…” ฮาร์วีย์อดไม่ได้ที่จะถอยห่างออกไปเล็กน้อยขณะที่มือของเขาปล่อยฮาร์ปี้
เบียทริซเรียกพายุรุนแรงตรงไปที่คอของฮาร์ปี้
เมื่อมองดูใบหน้าที่ถูกทําลายของฮาร์ปี้ ฮาร์วีย์ก็วิ่งไปที่ต้นไม้ที่ใกล้ที่สุดและคุกเข่าลง เสียงร้องของเขาสะท้อนก้องไปทั่วปา
เจมม่าอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของฮาร์วีย์ นี่เป็นบทเรียนแรกของการฝึก นั่นคือการเรียนรู้วิธีการฆ่ามอนสเตอร์ การต่อสู้เป็นเรื่องนึง แต่ไม่มีใครรู้จริงๆว่าจะมีปฏิกิริยาอย่างไรหากพวกเขาต้องฆ่ามอนสเตอร์
สถาบันการศึกษาจะเลือกประตูมิติแรกของนักเรียนอย่างรอบคอบ…และสม่ําเสมอ พวกเขามักจะเลือกประตูมิติที่มีมอนสเตอร์ที่คล้ายกับมนุษย์ ดังนั้นเมื่อถึงเวลาพวกเขาจะไม่ลังเลเลย เมื่อเห็นใบหน้าของความตายอย่างแท้จริง
และดูเหมือนว่าฮาร์วีย์จะล้มเหลวในการทดสอบครั้งแรก
แวนส์ก็มองฮาร์วีย์เช่นกัน แต่ไม่ใช่ในแบบที่คนอื่นมอง
ฮาร์ปี้กลัวและร้องขอชีวิตก่อนที่มันจะตาย แวนส์ได้ยินคําวิงวอนของมัน
ถ้าฮาร์วีย์รู้เรื่องนี้ เขาจะยังมีเรี่ยวแรงที่จะทําต่อไปอีกไหม?
ถ้าเบียทริชรู้เรื่องนี้ เธอจะยังอดทนและไม่ลังเลอีกไหม?
บางทีสิ่งที่เขาได้ยินควรจะเก็บไว้คนเดียวเขาคิด
ใช้เวลาสองสามนาทีก่อนที่ฮาร์วีย์จะสงบลง และทันทีที่เขาระบายความกล้าออกมาเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆ’ อะไรนะ แมลงเข้าปากฉันงั้นหรอ?!”
“ฉันไม่เห็นแบบนั้นนะ” วิกตอเรียตอบอย่างรวดเร็ว
ดังนั้นกลุ่มของพวกเขาจึงเดินต่อไป และพวกเขาก็ไม่ได้ยินข้อแก้ตัวของฮาร์วีย์อีกต่อไป แต่ในขณะที่กลุ่มสํารวจปาต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง การเดินทางของพวกเขาก็พบกับความเงียบอีกครั้ง
“อืม มีบางอย่างแปลกจริงๆ”
มีเพียงเบียทริซเท่านั้นที่เข้าประตูมิติมาหลายที่และรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
หนึ่งชั่วโมงที่พวกเขาเข้าปามาแต่พวกเขาเจอฮาร์ปี้เพียงตัวเดียวงั้นหรอ?
เจมม่าเองก็อดไม่ได้ที่จะเห็นด้วย มันสามารถเป็นไปได้ในสามสิบนาทีแรก เพราะมีคนอยู่ในประตูมิติถึงยี่สิบคน แต่ตอนนี้ทุกๆอย่างเงียบสงบไปหมด
พวกเขาไม่ได้ยินแม้แต่เสียงตะโกนของกลุ่มอื่นๆอีกต่อไป นั่นหมายความว่าพวกเขายังไม่เจอมอนสเตอร์ใดๆเลยระหว่างทาง
“เราควรกลับไปจัดกลุ่มใหม่” เจมม่าพูดขณะที่เธอหยุดเดิน คนอื่นๆต่างมองหน้ากันและพยักหน้าเห็นด้วย การเข้าไปในป่าลึกต่อไปเรื่อยๆคงจะเป็นการเสียเวลาเปล่าๆ
แต่ทันทีที่พวกเขาหันหลังกลับ ทั้งปาก็สั่นสะเทือน เสียงของใบไม้ร่วงหล่นลงสู่พื้นดังขึ้นอย่างไม่รู้จบ เสียงนี้ดังก้องอยู่ในหูของพวกเขา
“นั่น!”
” อะไรที่ไหน!?”
” !!”
ตาของแวนส์เป็นประกายเมื่อเขาหันไปมองเสียงกรอบแกรบที่อยู่ข้างหลังพวกเขา และเขาก็หันมาใช้ทักษะของเขาทันที
และเมื่อเขาหันไปที่นั่น ฮาร์ปี้กําลังบินมาหาพวกเขา ปีกของพวกมันกางออก และพวกมันมีจํานวนมากกว่าหนึ่งร้อยตัว
****
“ท่านประธาน ฉันมีข่าวจะมาบอกเกี่ยวกับเด็กคนนั้น”
“โอ้…นายไปถามคนของลอเดอร์มาใช่หรือเปล่า”
คริสอยู่ในห้องทํางานของประธานสมาคมนักสํารวจ เขามีถุงใต้ตาเล็กน้อยแต่ดวงตาของเขายังคงมีไฟอยู่
“ใช่ และเรายืนยันแล้วว่าคนที่โจมตีพวกเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเด็กที่ซาร่าห์กําลังอุปถัมภ์อยู่
“เข้าใจแล้ว” ประธานลูบเคราของเขาในขณะที่เขายังคงทํางานบนกระดาษ โดยไม่แม้แต่จะมองที่คริส
“ถ้าอย่างนั้นให้คนของนายรายงานสิ่งที่ค้นพบกับเจ้าหน้าที่เมือง เรามีเรื่องสําคัญที่ต้องหารือมากกว่าการไปยุ่งกับของเล่นของหลานสาวของฉัน”
“มี มีอีกอย่างที่ฉันยังไม่ได้รายงานให้คุณทราบตั้งแต่ซาร่าห์ขอให้ฉันเก็บเป็นความลับ”
“อือ ออกไปได้แล้ว”
“เด็กคนนั้นฆ่าพ่อของเขา”
” อะไรนะ!?”
เมื่อได้ยินคําพูดของคริส ประธานก็ลุกขึ้นจากที่นั่งและเอามือทุบโต๊ะจนหัก
“นั่นเป็นบาปมหันต์! นายรู้ไหมว่ารัฐบาลอันศักดิ์สิทธิ์ของเราจะทําอะไรถ้าพวกเขารู้ว่าครอบครัวของฉันกําลังซ่อนตัวคนแบบนั้นอยู่!?” ประธานคําราม ความปราดเปรียวและความสง่างามของเขาไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไป
“ใช่ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเลือกรายงานให้คุณทราบท่านประธาน ถึงแม้ว่ามิตรภาพของฉันกับซาร่าจะพังทลายก็ตาม”
“ฉันผ่อนปรนมากพอที่จะปล่อยให้ซาร่าห์อยู่ในบ้านหลังนี้ ฉันจะถูกพระเจ้าสาปแช่ง ถ้าฉันยอมให้อีกคนเข้ามา! ฉันจะไปพบกับเจ้าหน้าที่ป้องกันเมืองเอง!”