เฮอร์มีส ระบบเปลี่ยนโลก - ตอนที่ 94
ตอนที่ 94 ฮาร์ปี้
[เทพแห่งโอลิมปัสฝากข้อความถึงคุณ]
” อะไร?”
แวนส์จ้องไปที่คําพูดที่ลอยอยู่เหนือเขา เป็นเทพเจ้าแห่งโอลิมปัสอีกแล้วงั้นหรอ พวกเขาต้องการอะไรจากเขากันแน่?
คราวที่แล้วมันเป็นของขวัญ และเขาเกือบตายเพราะถูกปีศาจแมงมุมบดขยี้ แต่อย่างน้อยเขาก็ได้รับของขวัญที่ค่อนข้างมีประโยชน์ และนั่นทําให้เขาสามารถพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆได้ แต่นี่….
ข้อความ? เขาควรจะค้นหามันภายในสถานที่แห่งนี้งั้นหรอ?
ถ้าเรื่องราวของซาร่าห์เกี่ยวกับพี่สาวของเธอเป็นเรื่องจริง และเธอก็ได้รับการติดต่อจากเหล่าเทพเจ้าแห่งโอลิมปัส เช่นเดียวกับเขาแล้วละก็จะเป็นการดีที่สุดสําหรับเขาที่จะหลีกเลี่ยงพวกเขา มิฉะนั้นเขาต้องประสบชะตากรรมเช่นเดียวกับสการ์เล็ตต์แน่นอน
ดังนั้นแวนส์จึงปิดหน้าต่าง และเดินตามเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆเข้าไปในประตูมิติไปตามคําสั่งของประธานฮันนาห์ เจมม่าจะต้องอยู่ใกล้แวนส์ เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นระหว่างเขากับเจอรัลด์
“รวมตัว!”
มิสเตอร์จาค็อบส์ตบแขนขณะที่เขากวักมือเรียกให้นักเรียนมารวมตัวกันตรงหน้าเขา
“ยินดีต้อนรับสู่ประตูมิติแรกของพวกเธอ!”
นักศึกษาใหม่เกือบทุกคนมองไปรอบๆสถานที่แห่งนี้ ลมหายใจของพวกเขาเปลี่ยนเป็นเสียงฮัมเมื่อแสงแดดอุ่นๆ ห่อหุ้มผิวของพวกเขา
แวนส์ก็ค่อนข้างประหลาดใจเช่นกัน ประตูมิติแรกที่เขาสํารวจอยู่ในถ้ําที่ยาวและลึก แต่นี่…
ถ้าไม่ใช่เพราะต้นไม้เขียวชอุ่มที่ตัดกับดินแดนแห่งความตาย แวนส์คงคิดว่าพวกเขาอยู่ในป่าที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่ในประตูมิติ
” หากคุณเปิดหน้าต่างระบบ และมองไปที่ส่วนบนสุด คุณจะเห็นหน้าต่างใหม่ที่นั่น”
มิสเตอร์จาค็อบส์ชี้นิ้วเหนือศีรษะขณะสั่งให้นักเรียนทําเช่นเดียวกัน
“ตอนนี้ หน้าต่างใหม่นั้นได้แสดงวัตถุประสงค์ของพวกเธอแล้ว และโดยทั่วไปแล้วมันคือสิ่งที่คุณต้องทําเพื่อปิดประตูมิตินี่ เราทุกคนน่าจะเห็นในสิ่งเดียวกัน กําจัดราชินี ฮาร์ปี้!”
นักเรียนทุกคนพยักหน้าให้กันขณะตรวจสอบหน้าต่างระบบ ดวงตาของพวกเขาวาววับเมื่อได้ก้าวแรกในการเป็นนักสํารวจ แน่นอน สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแบบฝึกหัดที่สถาบันกําหนดขึ้น และไม่มีอันตรายใดที่จะเกิดขึ้น แต่ก็ยัง… สําหรับคนส่วนใหญ่ นี่เป็นก้าวแรกของพวกเขาสู่ความยิ่งใหญ่
แต่ในขณะที่นักเรียนส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่รอบๆ แวนส์ก็คือความสับสน เขาควรจะเห็นสิ่งเดียวกันกับพวกเขา แต่…
[งาน: เรียกข้อความของเทพเจ้าจากบอสประตูมิติ]
เหตุใดทําไมเขาจึงแตกต่างออกไปจากคนอื่น
เป็นไปได้ไหมว่า…เขาไม่สามารถเพิกเฉยต่อเทพเจ้าแห่งโอลิมปัสได้จริงๆเหรอ?
สิ่งเดียวที่แวนส์ทําได้คือถอนหายใจ ขณะที่เขาปิดระบบ งั้นก็แล้วแต่ หากพวกเขาเป็นผู้ให้อํานาจนี้แก่แวนส์ แวนส์ก็อาจจะเป็นหนี้บุญคุณพวกเขาตั้งแต่แรกแล้ว
“ราชินีฮาร์ปี้คนนี้คือสิ่งที่เราเรียกว่าบอสประตูมิติ และเป็นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในประตูมิติ เพื่อที่จะปิดประตูมิติ เราจําเป็นต้องฆ่ามัน”
มิสเตอร์จาค็อบส์บรรยายต่อ น้ําเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย
” หลังจากเอาชนะบอสประตูมิติได้สําเร็จ ประตูมิติจะปิดโดยอัตโนมัติหลังจากผ่านไป 72 ชั่วโมง นอกจากนี้ประตูมิติจะปิดทันทีที่นักสํารวจคนสุดท้ายออกจากประตูมิติ”
หากผ่านไป 3 วัน และยังมีใครบางคนอยู่ข้างใน พวกเขาทั้งหมดจะถูกไล่ออกจากประตูมิติ จนถึงขณะนี้ยังไม่มีใครรู้ว่ามันทํางานอย่างไร มีข่าวลือว่าผู้คนในโลกเก่าได้คิดออกบ้างแล้ว แต่…มันหายไปตลอดกาลพร้อมกับการทําลายล้างอารยธรรมของพวกเขาอย่างสมบูรณ์
“นี่มันซับซ้อนมาก” แวนส์อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในขณะที่เขายังคงฟังการบรรยายของมิสเตอร์จาค็อบส์
แต่ทันใดนั้น มิสเตอร์จาค็อบส์ปรบมือ
“ตอนนี้ มีบางสิ่งที่คุณควรรู้ถ้าคุณอยากเป็นนักสํารวจจริงๆ!” มิสเตอร์จาค็อบส์ขึ้นเสียง ทําให้มันก้องไปในอากาศ
“และนั่นคือการไม่ส่งเสียงดังโดยไม่จําเป็น!”
เมื่อได้ยินคําพูดของมิสเตอร์จาค็อบส์ นักศึกษาใหม่ก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันและกระซิบ ถ้าพวกเขาไม่ควรส่งเสียงดัง แล้วทําไมเสียงของมิสเตอร์จาค็อบส์ถึงดังจัง? พวกเขาทั้งหมดคิด
ขณะที่น้องใหม่กําลังยุ่งอยู่กับการบ่นกับตัวเอง มิสเตอร์จาค็อบส์พูดอีกครั้งขณะที่เดินไปใกล้ก้อนหินขนาดใหญ่
“เพราะถ้าคุณ…” เขากระซิบ
“ทําแบบนั้นแล้วละก็!” จากนั้นเขาก็คําราม ในขณะที่เขาขว้างก้อนหินขนาดใหญ่ออกจากที่ๆเขายืนอยู่และขว้างมันเข้าไปในต้นไม้เขียวชอุ่ม
ทันใดเสียงโหยหวนที่ดังก้องกังวานก้องไปทั่วอากาศก็ดังทะลุเข้าไปในหูของนักเรียนทันที
สิ่งมีชีวิตหลายสิบตัวก็ปรากฏขึ้น มันมีประมาณ 10 ตัวหากนับจากตรงนั้น
พวกมันโผล่ออกมาจากป่า มันกระพือปีกขนาดใหญ่ของพวกมันเพื่อโบยบินไปในอากาศ สัตว์ประหลาดที่มีใบหน้าคล้ายกับมนุษย์ มีเพียงเขี้ยวที่แหลมคมและยาวยาวเกินจริงของมันที่แตกต่างออกไป
พวกมันมีปีกเหมือนแขนและขาของพวกมันเหมือนกับเหยี่ยว พวกมันมีกรงเล็บที่ใหญ่เท่ากับแขนของแวนส์
แวนส์จ้องไปที่สิ่งมีชีวิตที่บินได้
“งั้น นี่คือสิ่งที่ฆ่าพ่อของฉันเหรอ” เขาคิด
มันน่าเกลียดกว่าปีศาจแมงมุมมากและมันยังเสียงดังอีกด้วย
” อย่างที่เห็น!”
แม้พวกมันจะส่งเสียงดังจากฟากฟ้า แต่เสียงของมิสเตอร์จาค็อบส์ก็ยังกลบพวกมันได้อยู่ดี
“พวกมันล้อมเราไว้แล้วเพราะเราทําเสียงดังเกินไป!”
“เรา?” นักเรียนทุกคนคิดพร้อมกัน
“สภานักเรียน เคลียร์ให้หมดก่อน!” มิสเตอร์จาค็อบส์พยักหน้าขณะมองไปทางประธานฮัน นาห์
สมาชิกสภานักเรียนทุกคนกําลังจะเคลื่อนไหว แต่ก่อนที่พวกเขาจะทําแบบนั้นพื้น ดินก็สั่นเล็กน้อย
ฮาร์ปี้ที่บินอยู่ในอากาศแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและร่วงลงสู่พื้น พร้อมกับเจอรัลด์ที่อยู่ในอากาศแล้ว
เขากําลังขว้างฮาร์ปี้ และใช้มันเป็นขั้นบันไดเพื่อเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในอากาศ
และทุกครั้งที่สัมผัสกัน ฮาร์ปี้สูญเสียแขนขาไป
พวกนักเรียนใหม่เปล่งเสียงชื่นชม ในขณะที่พวกเขาทั้งหมดมองไปที่เจอรัลด์ด้วยดวงตาเบิกกว้าง
เจอรัลด์ยิ้มออกมาในขณะที่เขาค่อยๆร่อนลงบนพื้น และจ้องมองตรงเข้าไปในดวงตาของแวนส์
“ว้าว เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ!?”
“ตอนนี้ฉันรู้สึกภาคภูมิใจมากขึ้นที่แวนส์สามารถเอาชนะเขาได้เ”
“ฮ่าๆ น่าอิจฉาจัง ฉันสงสัยว่าเมื่อไหร่ฉันจะทําแบบนั้นได้”
“แล้วถ้าฉันเอาชนะเขาได้ ฉันจะกลายเป็นนักเรียนใหม่หมายเลข 1 ใช่ไหม”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเจอรัลด์หายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อคําพูดของนักเรียนใหม่มาถึงหูของเขา รอยยิ้มของเขาดูเหมือนจะส่งไปยังแวนส์ซึ่งจ้องมองกลับมาที่เขาด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา
“ชิ” เจอรัลด์ทําได้แค่กลับมาที่เดิม
“อวดดี” เจมม่าพูดออกมา เมื่อเจอรัลด์เดินผ่านเธอไป เล็บที่ยาวและแหลมคมของเธอก็ถอนออกจากนิวของเธอ
ชั้นเรียนจะถูกแบ่งออกเป็น 5 ฝ่าย และแต่ละกลุ่มจะถูกควบคุมโดยสมาชิกสภานักเรียน 5 คน และเมื่อเห็นว่าแวนส์และกลุ่มของเขามีกัน 4 คนแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่จําเป็นต้องเพิ่มใครเลยจริงๆ
เนื่องจากเจมม่ายึดติดกับพวกเขาตั้งแต่แรกเริ่ม มันอาจจะถูกกําหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว
“ฉันจะเป็นคนดูแลพวกนายเอง” เจมม่าหาวเล็กน้อย ขณะที่เธอถอดรองเท้าบู๊ต ผูกเชือกรองเท้าเข้าด้วยกันแล้วห้อยไว้ที่คอ
“อ๊ะ!” ฮาร์วีย์รีบมัดผมของเขาอย่างรวดเร็ว ขณะที่เดินไปทางเจมม่าอย่างร่าเริง
“คุณกวินนิเวียร์ ผมสีแดงของคุณดุร้ายราวกับดวงอาทิตย์ มีเพียงดวงตาที่สวยงามของคุณเท่านั้นที่บดบังไว้”
“ฉันชื่อเจมม่า นายคิดชื่อยาวขนาดนั้นได้ยังไง”
“อ่า ขอโทษที ฉันเผลอพูดชื่อลูกสาวในอนาคตของเราออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจน่ะ”
“โฟกัสไปที่เป้าหมายก่อนเถอะ” เจมม่าไม่สนใจการแสดงตลกของฮาร์วีย์อีกต่อไปแล้ว ขณะที่เธอทําท่าให้กลุ่มรวมตัวกัน
“อย่าทิ้งกลุ่มของพวกนาย อยู่กับกลุ่มให้มากที่สุด และที่สําคัญที่สุด มุ่งเน้นไปที่การเอาชีวิตรอด หากกลุ่มของพวกนายหาบอสประตูมิติได้ก่อน อย่าพยายามเข้าไปโจมตีก่อน พวกนายควรจะส่งสัญญาณให้คนอื่นๆในกลุ่มรู้เท่าที่จะทําได้ หรือกลับมาที่นี่เพื่อจัดกลุ่มใหม่”
เจมม่ายกนิ้วขึ้นขณะที่บอกสิ่งที่แวนส์และคนอื่นๆควรจดไว้
แน่นอนว่าเบียทริซผู้ซึ่งอาจจะมีประสบการณ์มากที่สุดเมื่อพูดถึงประตูมิติ เธอมีความรู้เรื่องนี้หมดแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่เธอได้เรียนรู้จากประตูมิติจากประสบการณ์ของเธอคือ
“อย่าประมาทประตูมิติ”
“คุยกันพอแล้ว!” เสียงปรบมือที่ดังสนั่นของมิสเตอร์จาค็อบส์ดังไปทั่วป่าอีกครั้ง
“ได้เวลา…สํารวจแล้ว!”
ลึกเข้าไปในป่า เสียงร้องเพลงของฮาร์ปี้หลายๆตัวก็ดังพอที่จะเขย่าต้นไม้และทําให้ใบไม้ร่วงลงสู่พื้นได้ มีพวกมันอยู่เป็นโหล…ไม่สิ พวกมันหลายร้อยตัวกําลังบินวนเวียนอยู่รอบๆพื้นที่เดียว
แต่แล้วจู่ๆลมก็พัดอย่างรุนแรงเหมือนกับว่าจะเกิดพายุขึ้นตรงนั้น
พวกฮาร์ปี้แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่พวกมันจะได้บินหนีไป
ประตูมิติก็เปิดขึ้น
และทันใดนั้น ภาพเบลอๆก็โผล่ออกมาจากประตูมิติ มันบินทะลุร่างฮาร์ปี้โชคร้ายที่ช้าที่สุดในกลุ่ม จากนั้นสิ่งมีชีวิตนั้นก็ค่อยๆก้าวออกมาจากประตูมิติ…นกที่มีหางยาวและแหลมคม มันจัดการฮาร์ปี้ในอากาศ ตัวของมันปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดํา
และทุกลมหายใจของมันก็เหมือนกับมีควันที่พ่นออกมาจากปาก และทันทีที่ควันเหล่านั้นไปถึงฮาร์ปี้ที่ยังดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่
ผิวของมันเปลี่ยนเป็นสีเทาจนหยุดเคลื่อนไหวในที่สุด