World domination system - ตอนที่ 124

124 ฝ่ายการวิจัย ตอนที่ 1

ด้วยเวลาที่ยังเหลือของวัน แดนีลฝึกฝนอย่างสงบในห้องโถงฝึกอบรมกระตุ้นพลังงาน

เช้าวันรุ่งขึ้น ข้อความหนึ่งมาถึงห้องโถงของเขา ซึ่งกล่าวว่า คำสั่งแรกของเขาได้รับการดำเนินการแล้ว

ช่างตีเหล็กและเอนชานเตอร์ที่มีความสามารถในราชอาณาจักร ได้มารวมตัวกันแล้ว และตอนนี้ พวกเขากำลังรออยู่ที่สนามเดียวกับที่กองทัพการปกครองเคยอยู่

ในครั้งนี้ แดนีลได้ใช้ร่างต้นของเขาเข้าประชุม

ร่างโคลนไม่มีหน่อจอมเวทย์ มันจึงไม่สามารถจะใช้แม้แต่คาถาที่เรียบง่ายที่สุดได้ ดังนั้น แดนีลจึงไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ร่างต้นของเขาหากเขาต้องการจะทำบางอย่าง

เคลเลอร์ยังคงไปประสานงานกับเหล่าเสนาบดีเพื่อเดินเนินการตามคำสั่งอื่นๆของเขา ขณะที่เฟลิกซ์กลับไปยังสำนักฝึกอบรม เพื่อดูแลเรื่องบางอย่าง ดังนั้น จึงมีเพียงแดนีล แฟกซัล และผู้บัญชาการทั้งสองเท่านั้นที่มายังสนามพร้อมกับเหล่าทหารติดตามซึ่งตอนนี้ถูกเรียกว่าองครักษ์หลวง

ตระหนักถึงความโง่เขลาของตัวเองในก่อนหน้านี้ แดนีลตัดสินใจแล้วว่า จะให้เหล่าผู้บัญชาการติดตามเขาให้มากที่สุด สิ่งที่เขาชื่นชมเกี่ยวกับพวกเขามากที่สุดก็คือ อุดมการณ์ที่ไม่ยอมแพ้ของพวกเขา ซึ่งได้ยืนหยัดต่อต้านความบ้าคลั่งของราชาองค์ก่อนเป็นเวลานานโดยไม่พังทลายลง นอกจากนี้ เขายังเชื่อว่า ประสบการณ์ของพวกเขาจะต้องมีค่าอย่างแน่นอน เพราะไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็ผ่านสถานการณ์ต่างๆมามากกว่าตัวเขา

ทั้งแอรันและแคสแซนดร้าก็พบว่า พวกเขาชื่นชอบราชามากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาคุ้นเคยกับการซ่อนความคิดของตัวเอง เพื่อที่จะไม่สร้างปัญหาให้กับตัวเอง ในที่สุด พวกเขาก็มีโอกาสที่จะได้ใช้ความรู้เกี่ยวกับราชอาณาจักร เพื่อประโยชน์สำหรับประชาชน ซึ่งเป็นเหตุผลดั้งเดิมที่พวกเขาเข้าร่วมกองทัพ

อย่างไรก็ตาม แม้แต่ประสบการณ์ของเหล่าผู้บัญชาการ ก็ยังทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะถลึงตาขณะที่พวกเขามาถึงสนาม

สิ่งที่ต้อนรับพวกเขาพวกเขาก็คือ กลุ่มคนหลากหลายประเภท ทุกเพศ ทุกวัย และทุกภูมิหลัง

คนยากจน, พ่อค้า, ข้าราชการ, คนสลัม และคนแต่ละประเภทในราชอาณาจักร สามารถจะมองเห็นได้ในกลุ่มนี้

ในความเป็นจริง แดนีลก็ยังสงสัยว่า เขามาถูกสนามแล้วหรือไม่

เมื่อกลุ่มของราชาเดินออกมาจากพระราชวัง พวกเขาก็ลุกขึ้นและยืนตัวตรง

หลังจากโค้งคำนับราชาแล้ว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นความประหลาดใจในดวงตาของเหล่าผู้บัญชาการและราชา

แน่นอน ขณะที่พวกเขามองไปรอบๆ พวกเขาก็สงสัยว่า พวกเขาทำตามคำแนะนำถูกต้องแล้วหรือไม่

“คำนับฝ่าบาท ข้าชื่อ ซัลลิแวน หันหน้าคนใหม่ของฝ่ายRnDแห่งแลนธานอร์ ข้าเพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งเมื่อเช้า หลังจากการสอบสวนในฝ่ายได้แสดงให้เห็นว่า อดีตหัวหน้าและอดีตรองหัวหน้ามีความผิดฐานยักยอกเงินและถูกจำคุก ก่อนหน้านี้ ข้าถูกกำหนดให้เป็นตัวแทนรองหัวหน้า ดังนั้น ในตอนนี้ ข้าจึงกลายเป็นตัวแทนของฝ่าย”

คนที่กล่าวคือชายในชุดคลุมสีน้ำเงินที่มีสัญลักษณ์ค้อนแปลกๆที่มีดาว 1 ดวง ลอยอยู่เหนือมันบนหน้าอกของเขา เขาดูเหมือนชายวันกลางคน เพราะเขาเริ่มมีผมหงอกและผิวหนังก็เริ่มจะมีริ้วรอย

อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเขาเฉียบคมมากที่สุดเท่าที่แดนีลเคยเห็นมา

เมื่อครั้งที่ศึกษาเกี่ยวกับการเอนชานท์ด้วยตัวเอง เขาจึงได้รู้ว่า สัญลักษณ์นี้มีความหมายของการเอนชานท์

เอนชานเตอร์จำเป็นจะต้องมีความรู้สึกที่เฉียบคม เพื่อให้ได้ทักษะการสลักรูปแบบที่จำเป็น ดังนั้น ผู้ที่ก้าวเดินในเส้นทางเอนชานเตอร์ จึงสามารถจะแยกแยะออกจากผู้คนได้ง่าย เว้นแต่พวกเขาเลือกที่จะปกปิดตัวตนด้วยเหตุผลบางอย่าง

รอบๆซัลลิแวน มีอีก 15 คน ที่สวมชุดคลุมสีน้ำเงินคล้ายๆกัน แต่สัญลักษณ์ของพวกเขาไม่มีดาวลอยอยู่เหนือค้อนเหมือนของซัลลิแวน

เมื่อเขาจำได้ว่า เขาเคยเห็นสัญลักษณ์เช่นนี้มาก่อน แดนีลก็ประหลาดใจเมื่อตระหนักเกี่ยวกับชายคนนี้

“ท่านเคยเข้าเรียนที่สถานศึกษาการเอนชานท์แห่งเอลดินอร์ และได้รับการรับรองว่าเป็นเอนชานเตอร์ขั้น 1?”

“ถูกต้องแล้วฝ่าบาท ข้าผ่านการทดสอบสำหรับการเป็นเอนชานเตอร์ขั้น 1 ในขณะเดียวกัน เพื่อนร่วมงานทั้ง 15 คนนี้ของข้า ก็เข้าเรียนที่สถานศึกษานั้นด้วยเช่นกัน”

ได้ยินคำตอบ แดนีลก็อดไม่ได้ที่จะสั่งให้ระบบบอกข้อมูลทั้งหมดที่บันทึกไว้เกี่ยวกับสถานศึกษาแห่งนี้

สถานศึกษาการเอนชานเตอร์แห่งเอลดินอร์ เป็นสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงมากที่สุดที่รู้กันทั้ง 6 ราชอาณาจักรว่า เป็นสถานศึกษาที่ผลิตเอนชานเตอร์ที่ดีที่สุด

อย่างไรก็ตาม สถานศึกษาดังกล่าวค่อนข้างแปลกประหลาด แทนที่มันจะมุ่งเน้นไปที่ความสามารถ สิ่งเดียวที่สถานศึกษาแห่งนี้ต้องการก็คือ เงิน

บุคคลที่สามารถจะจ่ายเงินหรือวัสดุพลังงานได้จำนวนหนึ่ง จะได้สิทธิ์ในการเข้าศึกษาสำหรับเอนชานเตอร์ระดับต่ำกว่า 1

ราคาไม่เคยคงที่ เนื่องจากมีที่ว่างจำกัด ซึ่งทำให้คนที่เข้ามาที่ว่างถัดไปจะยิ่งต้องจ่ายราคาสูงขึ้น อาจจะมากกว่าที่ว่างลำดับแรกๆหลายเท่า

ดังนั้น ไม่ว่าจะมาจากที่ใดก็ตาม ตราบเท่าที่พวกเขามีเงินในกระเป๋ามากพอ พวกเขาก็สามารถจะเข้าศึกษาที่นี่ได้

ด้วยวิธีนี้ มันทำให้ราชอาณาจักรเอลดินอร์ ได้รับเงินก้อนใหญ่ในแต่ละปี

เอนชานเตอร์ขั้น 1 สามารถจะสร้างเครื่องประดับเวทมนต์สำหรับผู้ฝึกหัดระดับมนุษย์เท่านั้น อย่างไรก็ตาม มันเป็นงานที่สามารถทำกำไรได้อย่างมาก และไม่ว่าที่ใด เอนชานเตอร์ก็เป็นที่ต้องการอย่างมาก

หากใครต้องการจะเป็นเอนชานเตอร์ขั้น 2 พวกเขาจะต้องสาบานตนว่า จะรับใช้เพียงเอลดินอร์ จากนั้น พวกเขาก็จะได้รับความรู้ที่จำเป็นสำหรับการฝึกฝนขั้นต่อไป

ด้วยสิ่งนี้ พวกเขาจะมั่นใจได้ว่า ความรู้หลักของพวกเขาจะยังคงอยู่กับพวกเขาเท่านั้น

สิ่งนี้ทำให้แดนีลคิดย้อนกลับไปถึงสถานศึกษาต่างๆในโลกเดิม ที่เรียกเก็บเงินมหาศาลสำหรับความรู้และบริการที่พวกเขาให้

หลังจากรู้เกี่ยวกับทั้ง 16 คนเหล่านี้แล้ว แดนีลก็หันไปมองคนอื่นๆ

มีอย่างน้อย 1,000 คน ในหมู่พวกเขา และเห็นได้ชัดว่า หลายคนมาจากชนบท

“ช่างตีเหล็กทั้งหมดยกมือขึ้น”

ด้วยคำสั่งของแดนีล 3 ใน 4 ส่วนของพวกเขายกมือขึ้น ทำให้ราชาถอนหายใจเมื่อเขาเห็นว่า ความสงสัยของเขาถูกต้อง

การย่างก้าวลงบนเส้นทางการเอนชานท์ จำเป็นจะต้องเป็นจอมเวทย์ให้ได้เสียก่อน และมันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ซึ่งมันหมายความว่า กลุ่มคนที่สามารถจะเป็นได้ ถูกลดจำนวนลงอย่างมาก

พร้อมกันนั้น มีคนเพียง 2 ประเภท ที่เลือกจะเดินในเส้นทางการเอนชานท์ ได้แก่ จอมเวทย์ที่มีพรสวรรค์สูง ซึ่งมีความมั่นใจว่าจะฝึกฝนได้อย่างมีประสิทธิภาพ หรือผู้ที่มีพรสวรรค์ต่ำมาก ที่หันไปเดินในเส้นทางการเอนชานท์ ด้วยหวังว่าจะได้รับเงินจำนวนมากจากมัน

นอกเหนือจากคนที่สวมชุดคลุมสีน้ำเงินที่เป็นคนประเภทแรกแล้ว คนที่เหลือเป็นคนประเภทหลัง

อย่างไรก็ตาม การถอนหายใจของแดนีลไม่ใช่เพราะเขาเศร้าเสียใจ แต่มันตรงกันข้าม

คนเหล่านี้คือสิ่งที่เขาต้องการอย่างแท้จริง

ตลอดหลายวันหลายปีที่ผ่านมา แดนีลกำลังคิดว่า แนวคิดใดจากโลกเดิมที่เขาจะนำมายังแอนแกเรีย เมื่อเขาได้เป็นราชา

ในฐานะคนที่มีความสามารถด้านการศึกษาเล่าเรียน แดนีลจดจำสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจนถึงวิทยาลัยได้เกือบทั้งหมด

ปัญหาที่ชัดเจนที่สุดก็คือ เขาไม่มีวิธีที่ทำให้แน่ใจว่า สิ่งที่เขาออกแบบจะอยู่กับตัวเขาเท่านั้น การสร้างสิ่งใหม่ๆนั้นไม่ยาก แต่หากเขาไม่ระมัดระวัง มันเป็นไปได้ที่จะเป็นการเสริมสร้างอาวุธที่ก้าวหน้าให้กับศัตรูของเขาเอง

ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะหันไปใช้สิ่งที่ไม่สามารถลอกเลียนได้อย่าง น้ำยากับดักน้ำผึ้ง

แม้ทุกคนจะรู้เกี่ยวกับแนวคิดทั่วไป แต่ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะพัฒนาคาถาที่สร้างขึ้นโดยระบบ อย่างน้อยก็ในระยะเวลาสั้นๆ

ดังนั้น สิ่งที่เขาต้องการก็คือ แนวคิดที่เขาจะนำมาจากโลก ซึ่งสามารถจะนำไปใช้ได้แต่ไม่สามารถจะลอกเลียนแบบได้ โดยการใช้ให้ระบบเพิ่มเอกลักษณ์พิเศษเข้าไป

หลังจากคิดอย่างหนักมาเป็นเวลานาน เขาก็ได้แนวคิดจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมในศตวรษที่ 19 และเครื่องมือหลักที่ใช้ในการพัฒนาโลกในเวลานั้น ในความเป็นจริง เกือบทุกผลิตภัณฑ์ที่วางขายบนโลกเดิม ต่างก็ต้องผ่านกระบวนการนี้ในระหว่างการพัฒนาบางอย่างของมัน