God Of Soul System ไปผจญภัยในโลก One Piece กันเถอะ - ตอนที่ 709 จบแล้วเน้อ

709 จากนี้ต่อไปจงเรียกข้าว่า ราชันย์วิญญาณ!

จูฮาบัช และหน่วยสเทิร์น ริตเตอร์ ที่สร้างขึ้นมาใหม่ เริ่มต้นการสังหารอย่างบ้าคลั่ง และในทิศทางเดียวกัน โมโมะ ต่อสู้ร่วมกับกลุ่มหัวหน้าหน่วยและคนอื่น ๆ ในตอนนี้ อุโนะฮานะ ได้ฟื้นคืนสู่ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเธอ เส้นทางแปดพันดาบ เข้าต่อสู้กับ สเทิร์น ริตเตอร์

การต่อสู้ของ อุโนะฮานะ ยังได้รับความสนใจจาก จูฮาบัช ที่เพิ่งฆ่า หัวหน้าใหญ่ยามาโมโต้ เขาหันหน้าไปมอง อุโนะฮานะ

“ อุโนะฮานะ ผู้ใช้เส้นทางแปดพันดาบ…”

เมื่อหลายพันปีที่แล้ว อุโนะฮานะ เป็นหนึ่งในหัวหน้าหน่วยรุ่นแรก และ จูฮาบัช รู้สึกประทับใจกับสิบสามหน่วยพิทักษ์รุ่นแรกของ ยามาโมโต้ ในตอนนี้เขาไม่คาดคิดเลยว่าความแข็งแกร่งของ อุโนะฮานะ ซึ่งไม่ได้เพิ่มขึ้นมาเป็นพันๆ ปีแล้ว เมื่อเทียบกับพันปีที่ผ่านมา มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าก่อน และยังเปรียบได้กับ ยามาโมโต้

“ มันน่าแปลกใจที่เธอไม่ถูกเลือกให้เข้าร่วมหน่วยศูนย์”

จูฮาบัช ส่ายหน้า เขากำลังวางแผนที่จะจัดการกับ อุโนะฮานะ โดยมุ่งไปยังสนามต่อสู้ของเธอ

หลังจากไม่กี่ก้าวเขาก็ได้มาถึง

มีนักรบดวงดารา สามคนกลุ้มลุม อุโนะฮานะ แต่เธอยังคงสามารถรับมือได้

ความยืดหยุนที่เธอแสดงออกมานั้น ไม่ได้ด้อยไปกว่า ซาราคิ

“ ถอยออกมาให้หมด”

จูฮาบัช มาถึงบริเวณต่อสู้ ตะโกนสั่งออกไป นักรบดวงดาราทั้งสามคนต่างพากันล่าถอย พร้อมกับโค้งคำนับให้กับ จูฮาบัช ในทันที

“ พันกว่าปีนั้นผ่านไปแล้ว อุโนะฮานะ สิบสามหน่วยพิทักษ์รุ่นแรก ก็เหลือเจ้าเพียงคนเดียวแล้ว”

“…”

อุโนะฮานะ มองดู จูฮาบัช อย่างใจเย็นและพูดว่า“ ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าเป็นตัวอะไร เจ้าเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างเมื่อเทียบกับพันปีที่แล้ว”

ฟุบ!

เมื่อเอ่ยจบ อุโนะฮานะ ก็พุ่งกระโจนไปที่ จูฮาบัช

เกิดเสียงคลื่นครั่นปานฟ้าร้อง พื้นดินแตกกระจัดกระจาย!

อย่างไรก็ตาม

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรงนี้ จูฮาบัช เพียงแค่ยกมือขึ้นและคว้าดาบของ อุโนะฮานะ ด้วยมือเปล่า

แคร๊ก!

ดาบฟันวิญญาณ ของ อุโนะฮานะ หักทันที

“ หลังจากผ่านไปหนึ่งพันปีเจ้าคิดว่าพลังของข้ายังคงเหมือนเดิมอยู่อย่างงั้นเหรอ…”

จูฮาบัช จ้องมองเธอด้วยแววตาที่ดูถูกเหยียดหยาม!

อุโอะฮานะ ตวัดดาบที่หักกวาดฟันไปที่ จูฮาบัช โดยไม่ลังเล

“ จบลงแค่นี้”

จูฮาบัช จับข้อมือของเธอ พร้อมกับดึงดาบศักดิ์สิทธิ์ของเขาออกมา กวาดฟันไปที่ อุโนะฮานะ ในทันที

อุโนะฮานะ พยายามหลบ แต่ข้อมือของเธอถูกจับ ร่างกายก็ไม่อาจหลบหลีก หรือแม้แต่จะดิ้นให้หลุดจากการจับกุมเธอก็ทำไม่ได้

แต่.

ในวินาทีที่ดาบใกล้จะถึงหน้าผากของเธอ มือข้างหนึ่งก็โผล่ออกมาจากอากาศที่ว่างเปล่า พร้อมกับนิ้วมือสองนิ้วที่คีบไปยังตัวดาบของ จูฮาบัช!

ดวงตาของ จูฮาบัช นั่นหมายถึงอำนาจทุกอย่าง และมีความสามารถรอบตัว เขาสามารถมองเห็นอนาคต แต่ว่าในตอนนี้เขาไม่เห็นร่องรอยของอนาคตเลย!

“คาดคิดไม่ถึงเลยว่าการย่อยพลัง โฮเงียคุ และพลังของราชันย์วิญญาณให้เสร็จสมบูรณ์ ต้องใช้เวลาตั้งครึ่งเดือน…”

โรจา สวมชุดสีขาวล้วนๆออกมาอย่างช้าๆ จากอากาศที่ว่างเปล่า เขามอง จูฮาบัช ที่อยู่เบื้องหน้าแล้วพูดว่า:“ เจ้าไม่คิดจะกล่าวทักทายข้าสักหน่อยเหรอ ทั้งๆที่บุกมาถึง โซลโซไซตี้ แล้ว? จูฮาบัช …”

“…”

คิ้วของ จูฮาบัช ขมวดขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา จากนั้นใบหน้าของเขาก็ค่อยๆปรากฏความสยดสยอง

พลังอันแข็งแกร่งของเขาตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ แต่จากช่วงเวลาที่ โรจา ปรากฏตัวขึ้น เขามองเห็นอนาคตที่กำลังจะเกิดนั่นก็คือ ความตายของเขา!

“คนที่สามารถทำให้ข้าตาย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นอนาคตที่เป็นจุดจบของข้า ข้าก็จะเปลี่ยนมัน!”

จูฮาบัช ตะโกนลั่น พร้อมกับพยายามดึงดาบของเขาออกมา

ตูม! !

สองนิ้วของ โรจา กดเบาๆลงไปที่ดาบของ จูฮาบัช และดาบก็พังทลายเป็นผุยผงในทันที

ในสายตาของเขา จูฮาบัช เป็นเหมือนแมลงสาบที่คลานอยู่บนพื้นดินในสถานที่ท่องเที่ยวของมนุษย์ “ เจ้าไม่สามารถสัมผัสได้หรือ เจ้าควรจะรู้สึกถึงช่องว่าง จูฮาบัช …เจ้าสามารถเปลี่ยนอนาคตได้ แต่ข้าสามารถกลับไปแก้ไขอดีต“.

หลังจากถอนหายใจออกมา โรจา ก็ยกมือขึ้นอย่างช้าๆ

ตูมมมม! !

แรงกดดันทางจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งพุ่งออกมาห่อหุ้มร่างกายของ จูฮาบัช เอาไว้อย่างสมบูรณ์ ร่างกายของเขาบิดเบี้ยว แม้ว่าเขาจะพยายามใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมด เพื่อเปลี่ยนแปลงอนาคต แต่ก็ไม่สามารถต้านทานความแข็งแกร่งของ โรจา ได้เลย

แม้ว่าขอบเขตพลังจะมีความแตกต่างกันไม่มากนัก แต่ โรจา ที่ผสมผสานกับ เซนมาโบโรชิ (ภาพลวงตานับพัน) โฮเงียคุ และพลังจิตวิญญาณของราชันย์ มันจึงมีความแข็งแกร่งมากกว่า จูฮาบัช หลายเท่า

กฎทั้งหมดก็อยู่ภายใต้การดูแลของ โรจา

เปรี๊ยะ!

ร่างของ จูฮาบัช แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วกลายเป็นดินดำจำนวนนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ พร้อมกับปรากฏดวงวิญญาณที่ไม่มีสีมันบินวนเวียนอยู่ในอากาศที่ว่างเปล่า

“ องค์ราชันย์!”

ฮัชวาลต์ ตะโกนออกมาหลังจากเห็นฉากนี้ ใบหน้าของเขาตกใจมากเขารีบพุ่งเข้ามา พยายามที่จะหยุด โรจา เพื่อช่วย จูฮาบัช

แต่ โรจา ส่ายหน้า เขาเอื้อมมือไปยังอากาศที่ว่างเปล่า และคว้าจับพลังโจมตีที่พุุ่งเข้ามา หลักจากทำลายพลังสมดุลของโลก ของ ฮัชวาลต์ เขาก็โบกมือเบาๆ ร่างกายของ ฮัชวาลต์ กลายเป็นละอองเลือดในทันที

“…”

อุโนะฮานะ เงียบไปนาน หลังจากนั้นเธอก็เผยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า:“ ข้าควรจะเรียกเจ้าว่า หัวหน้าโรจา หรือว่า องค์ราชันย์”

“ ให้เจ้าลองคาดเดาดู”

โรจา ยิ้มและเอื้อมมือไปยังอากาศที่ว่างเปล่า ดาบฟันวิญญาณที่แตกหักของ อุโนะฮานะ ก็ลอยมาอยู่ในมือของ โรจา เขาลูบมันเบาๆ ดาบฟันวิญญาณ ของ อุโนะฮานะ ก็กลับคืนสู่สภาพดั้งเดิม

เมื่อ อุโนะฮานะ มองเห็น ดาบฟันวิญญาณ ของเธอกลับคืนสู่สภาพเดิม เธอก็เผยรอยยิ้มออกมา

“ขอบคุณ.”

“ ด้วยความยินดี”

โรจา โบกมือของเขา พร้อมกับก้าวขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาเอื้อมมือออกไปยังอากาศที่ว่างเปล่าตรงด้านหน้า มิติรอบๆถึงกับบิดเบี้ยว ทันใดนั้น นักรบดวงดารา ทั้งหมดก็หยุดการเคลื่อนไหวอย่างสมบูรณ์

จากนั้น โรจา ก็โบกมือออกไป เหล่านักรบดวงดาราทั้งหมด ก็กลายเป็นละอองเลือด ยกเว้น แบมเบียตต้า และหญิงสาวคนอื่น ๆที่ยังเหลือรอด เขาวางแผนที่จะให้พวกเธออยู่ในฐานะผู้พิทักษ์และสาวใช้ของ วังราชันย์

เขายืนอยู่บนท้องฟ้ามองลงมายังพื้นเบื้องล่าง เซย์เรย์เทย์ ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบสงบ เหล่ายมทูต ยังคงตกตะลึง ดวงตาเผยแววสยองขวัญ แทบไม่อยากจะเชื่อในสายตาตนเอง

“ ต่อจากนี้ไปจงเรียกข้าว่า ราชันย์วิญญาณ”

……

ครึ่งเดือนต่อมา วังราชันย์วิญญาณ

หลังจากการบูรณะพื้นที่ วังราชันย์ แล้วมันก็เหลือเพียงสี่แห่งเท่านั้น วังที่เหลืออยู่ถูกลดระดับลงไปอยู่ด้านล่างของ วังราชันย์วิญญาณ ในขณะที่ วังราชันย์วิญญาณ ดั้งเดิมถูกทำลายและแทนที่ด้วย มหาราชวังที่มีขนาดใหญ่และสวยงามยิ่งกว่าเดิม ตั้งเด่นสง่าอยู่ตำแหน่งสูงสุด

อุโนะฮานะ พักอยู่ที่ เซย์เรย์เทย์ เธอไม่ชอบสถานที่ที่ไม่มีการต่อสู้ ขณะที่ซุยฟง โมโมะ และคนอื่น ๆ ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็น ผู้พิทักษ์ราชันย์วิญญาณ สถานะเทียบเท่ากับ หน่วยศูนย์

ณ ตอนนี้.

ใน วังราชันย์วิญญาณ โรจา ยืนอยู่ในใจกลางพระราชวัง ในขณะที่ด้านหลังของเขามี โมโมะ ที่แสดงท่าทางอยากรู้อยากเห็น ยืนอยู่กับ ซุยฟง และคนอื่น ๆ

คลื่น! !

โรจา เอื้อมมือออกมา และจ้องมองไปยัง ช่องว่างมิติ ที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยเขา มันเป็นช่องว่างมิติระยะทางไกลที่เอาไว้ใช้ในการเดินทางผ่านโลก

“ มาเถอะ, เจ้าน่าจะทนต่อแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่นี่ได้”

โรจา เอื้อมมือไปที่ทางเดินของช่องว่างมิติ ใบหน้าของเขาแสดงรอยยิ้มที่อ่อนโยนและนุ่มนวล

มือเรียวที่ขาวราวกับหยกยื่นออกมาจากช่องว่างมิติ จับไปที่มือของ โรจา เธอผู้สวมมงกุฎของราชินีผู้สูงศักดิ์ เธอผู้มีร่างกายอันเย้ายวนใจ เธอผู้มีความงามที่บดบังโลก ก็ค่อยๆก้าวเดินออกมา

“ นี่เป็นโลกที่สามที่ สามี พิชิตหรือไม่ มันช่างแตกต่างราวกับความฝัน”

…………………………

********************จบบริบูรณ์*****************

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนนะครับ เจอกันอีกที เรื่องใหม่ ครับ