One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 79-80

Modifier Chapter 79
แต่เมื่อพวกเขาเห็นอาหารบนโต๊ะ พวกเขาก็ตะลึงอีกครั้ง
สีทองนั่นคือ?
มันคือข้าวผัดไข่!
“แม่จ้าว” ทั้งสามกลืนน้ำลายลงคออย่างดุเดือดเพราะพวกเขาได้กลิ่น
ตั้งแต่ไกล
มองไปที่จานข้าง ๆ
“หมูสามชั้นผัดเปรี้ยวหวาน!” สายตาของซุยหลงเบิกกว้าง
“นั่นมัน?” ชุนเฟิงเอ้อเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เขาก็สะดุ้ง “เชี่ย มันคือหมู
ตุ๋นมะเขือ!”
“และนี่มันก็สตูว์เนื้อแกะ!”
“และนี่ ซุป!”
ในตอนนี้ทั้งสามคนดูเหมือนจะกลายเป็นคนป่ าไปแล้ว เมื่อพวกเขา
เห็นอาหารบนโต๊ะพวกนี้ พวกเขาตะโกนชื่ออาหารต่อไปเรื่อย ๆ
“พวกนายจะกินไหม?” หลินเฟยถาม
“กิน!”
ทั้งสามเลื่อนเก้าอี้เข้าไปนั่งทันที จากนั้นเด็กสาวก็ตักข้าวให้หลินเฟย
ก่อนที่จะตักให้ตัวเองในท้ายที่สุด
ทั้งสามสาบานว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้กินอาหารดีขนาดนี้ ตั้งแต่
ที่พวกเขาต้องคอยต่อสู้กันมาอย่างยาวนาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้
กินของดี ๆ !
“ฉันจะไปต้มน้ำ เพราะฝนตกทำให้ตัวฉันเหนียวไปไหมแล้ว” เด็ก
สาวพูด
แม้ว่าเธอจะใช้ความเย็นทำให้ไอน้ำระเหยออก แต่ตอนนี้เธอก็ยัง
รู้สึกไม่สบายตัว
“มีน้ำร้อนด้วย?” ทั้งสามตะลึงอีกครั้ง
พวกเขาช่างเป็นเหมือนคนป่าจริง ๆ
ทั้งสามมองหน้ากันและกันและตอนนี้พวกเขาต่างสงสัยว่าพวกเขา
ได้อยู่ในยุควันสิ้นโลกหรือไม่
ทำไมหลินเฟยถึงมีส่วนประกอบอาหารมากมายที่จะทำและมีกระทั่ง
น้ำร้อน?
“มันเป็นเรื่องเล็ก” หลินเฟยพูด “ฉันจะหาวิธีที่จะได้ไฟฟ้ามา ไม่อย่างนั้น
การมัวแต่ถือเทียนตลอดนี่มันน่าอึดอัดจริง ๆ
ทั้งสามคนตกใจและพูดไม่ออก
บุคคลด้านหน้าของฉันนี่เป็นใครกันแน่?
ซุยหลงนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาลังเลอยู่นาน ท้ายที่สุดเขาก็ถามว่า “คุณ
แข็งแกร่งมาก ทำไมคุณถึงบอกว่าคุณยังไม่ได้ปลุกพลัง?”
ชุนเฟิงเอ้อและเฮยถานก็เริ่มจริงจังเช่นกัน
“หืม?” หลินเฟยตอบอย่างจริงจัง “ฉันยังไม่ได้ปลุกพลังจริง ๆ”
“แล้วทำไมคุณถึงแข็งแกร่งอย่างนี้?”
ซุยหลงถามอย่างตื่นเต้น “กระทิงตัวนั้น ฉันพยายามอย่างเต็มที่แล้ว
แต่ก็ไม่อาจทำให้มันเซได้แม้แต่น้อย…”
หลินเฟยเงียบทันที
ปัญหานี้ร้ายแรงเกินไป
นายต้องการให้ฉันคุยเปิดใจ? แม้ว่าเขาจะพูด แต่พวกเขาก็ไม่อาจ
เข้าใจมันได้อยู่ดี
จากนั้นเขาก็คิดว่า
เขาพูด “ฉันนอนตรงเวลา ตื่นตรงเวลา นอนอย่างน้อยวันละ 7 ชั่วโมง
วิดพื้นวันละ 1,000 วิ่ง 10 กิโล ดื่มน้ำวันละ 2 ลิตร และดื่มนมอุ่น ๆ
ก่อนนอน…”
ทั้งสามคนอึ้ง
“ฉันทำอย่างนี้มาตลอด 5 ปี และท้ายที่สุดฉันก็พบว่าตัวเองกลายมา
เป็นอย่างนี้”
ทั้งสามยังคงอึ้ง
ซุยหลงถามอย่างสงสัย “มันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ?”
“มันง่าย?”
หลินเฟยพูด “ยกเว้นเรื่องการกิน-นอน มันยากที่จะทำสิ่งเดิม ๆ ตลอด
เวลา 5 ปีโดยเฉพาะการออกกำลังกายที่ทำให้ร่างกายรู้สึกเมื่อยล้า”
“ท้ายที่สุด เพื่อนหายหน้าไป อาจจะพบกันเป็นบางครั้งหรือแต่งงาน
แต่ฉันเป็นคนเดียวที่ยังโสด”
หากไม่มีใครรู้จะคิดว่าหลินเฟยล้อเล่น แต่ที่จริงแล้วเขาพูดเรื่องจริง
เด็กสาวนั่งอยู่ข้าง ๆ และเธอก็ได้ยินสิ่งนั้น เธอกำหมัดน้อย ๆ
“มันต้องจ่ายแพงมาก” ทั้งสามคนถอนหายใจ
หลินเฟยพยักหน้า “นายยังเด็ก ดังนั้นนายยังไม่เข้าใจ ไร้พ่ายมันเหงา
มาก”
“พูดอีกอย่างคือ การไร้พ่ายคือความเหงา”
“คุณยังมีฉัน” ทันใดนั้นเด็กสาวพูดออกมาทันที สีหน้าของเธอ
จริงจังมาก
หลินเฟยอึ้ง ไม่ ที่ฉันต้องการคือให้เด็กน้อยทั้งสามชมฉัน ทำไมเธอ
คล้อยตามซะงั้น?
Modifier Chapter 80
แต่มองไปที่การแสดงออกที่จริงจังของเด็กสาวแล้ว หลินเฟยก็มี
ความสุขอย่างมาก
“ดี งั้นเธอไปอาบน้ำก่อนเลย”
เด็กสาวพยักหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นออกไป
ทั้งสามเฝ้ามองโดยไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน แต่ซุยหลงยังคงมีคำพูด
เหล่านี้อยู่ในใจ
วันต่อมา หลินเฟยนอนหลับจนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมาเอง
ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครมารบกวนเขาระหว่างนอน นี่เป็นเรื่องที่หายาก
อย่างมาก
เขาลืมตาและมองไปที่อ้อมแขนของเขาก็เห็นว่าเด็กสาวตื่นนานแล้ว
แต่ยังคงรู้สึกถึงความร้อนของเธอที่เตียงและดูเหมือนว่าเธอเพิ่งจะตื่น
“ฉันชอบชีวิตอย่างนี้นิด ๆ ซะแล้ว ฉันต้องหาวิธีหลอกล่อเด็กสาว
คนนี้กลับบ้านและแนะนำให้พ่อแม่ของฉันได้รู้จัก” หลินเฟยคิดใน
ใจ
เมื่อเขาแปรงฟัน เด็กสาวก็กลับมา
“ฉันทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว ฉันทำก๋วยเตี๋ยว” เธอยิ้ม “แต่มันมาจาก
มาม่า”
หลินเฟยพยักหน้าและคิดว่ามันยอดเยี่ยมกว่าปลาเค็มเสียอีก
เด็กสาวทำก๋วยเตี๋ยวหม้อหนึ่งที่เพียงพอสำหรับห้าคน
แต่ในขณะที่กินอาหารเช้าอีกสามคนก็พบว่าหลินเฟยได้แกะไข่ลวก
ใส่ชามแล้ว!
“ไข่?”
สายตาทั้งสามคนเบิกกว้างและพวกเขาก็มองไปรอบ ๆ ชาม
อย่างไรก็ตามแต่ละชามของพวกเขาก็แตกต่างกัน
“ชีวิตอันขมขื่น” พวกเขาถอนหายใจ แต่ทั้งสามคนไม่ได้โง่ แม้ว่า
พวกเขาจะตาบอด แต่พวกเขาก็บอกได้ว่าเด็กสาวมีความรู้สึกที่
แตกต่างออกไปให้กับหลินเฟย
นี่ใช่น้องสาวแน่หรอ?
พวกเขาไม่เชื่อตั้งแต่แรก
หลังจากกินอาหารเช้าอย่างเร่งรีบ หลินเฟยก็ถามตรง ๆ “ที่รวมตัวอยู่
ที่ไหน? ฉันจะพาพวกนายไปที่นั่น”
“ตรงนั้น” ซุยหลงชี้ไปยังทิศทางหนึ่งให้กับหลินเฟย
“แน่ใจ” หลินเฟยพูดกลางกระโดดขึ้นไปยังชั้นสองของร้านอาหาร
และมองหารถบนถนน
“เจอรถแล้ว” เขาพูดเพื่อให้คนเดินตามเขามา
ซุยหลงกับพวกไม่รู้ว่าหลินเฟยหมายถึงอะไร แต่พวกเขาก็ยังคงเดิน
ตามไป
“ฉันจะไม่เข้าไป” เด็กสาวปฏิเสธ
“งั้นฉันจะแบกเธอไว้บนหลัง” หลินเฟยพูดและเด็กสาวก็เข้ามากอด
คอของเขาอย่างง่าย ๆ
“ฮี่ฮี่” เด็กสาวยิ้มอย่างมีชัย
ทั้งสามคนอยู่ในรถขณะที่กำลังอยากรู้อยากเห็น
“เขาจะทำอะไร?” เฮยถานรู้สึกแปลก ๆ
ชุนเฟิงเอ้อเดา “เขาอาจจะโยนเรา”
จากนั้นเฮยถานและซุยหลงก็ผงะ
ในเวลาต่อมา
ตูม
รถสั่นและพวกเขารู้สึกว่ากำลังบิน
หลังจากเปิดกระจกรถทั้งสามก็ตกใจ
“เขาบินได้!”
คราวนี้ในหัวของพวกเขาต่างว่างเปล่า
เมื่อเห็นคนบินได้เป็นครั้งแรก?
บอกทีว่านายไม่ใช่พระเจ้า!
ตามทิศทางที่ซุยหลงพูด หลินเฟยก็เห็นการรวมตัวกันในอีกไม่กี่
นาทีต่อมา ซึ่งมันอยู่ห่างออกไปหลายร้อยไมล์ แต่ด้วยเพราะมี
[Super speed] มันเลยใช้เวลาไม่นาน
“ถึงแล้ว”
เมื่อทั้งสามตนเห็นการชุมนุมกัน พวกเขาต่างก็มีความสุข
ตูม
เมื่อเข้าใกล้ที่ชุมนุมในระดับหนึ่ง หลินเฟยก็ลงกับพื้นและวางรถลง
“ไปกันเถอะ” หลินเฟยพูด
ทั้งสามคนไม่ปฏิเสธและลงจากรถทันที
“คงต้องแยกทางกันเมื่อเข้าไป” หลินเฟยยิ้มและพูด “ฉันขอให้พวก
นายพบกับสิ่งที่ดี ๆ”
ทั้งสามคนถึงกับผงะ
หลังจากคิดอยู่สักสองสามครั้ง ด้วยความแข็งแกร่งของหลินเฟยที่น่า
ทึ่งมา ๆ และพวกเขาก็ไม่ได้อยู่บนโลกเดียวกัน ไม่ช้าพวกเขาก็ต้อง
แยกกันเดินทางต่อไป
แต่พวกเขายังคงลังเลเล็กน้อย
หลังจากที่เขาเป็นผู้ช่วยชีวิต
เมื่อวาน เขากินข้าวร้อน ๆ อาบน้ำร้อน ชีวิตที่สะดวกสบายเช่นนี้ทำ
ให้คนสงสัยว่านี่ใช่ยุควันสิ้นโลกหรือไม่
“คุณแข็งแกร่งมาก คุณสามารถเข้าร่วมกองทัพได้ แถมพวกเขาต้องการ
คนอย่างคุณจริง ๆ “ซุยหลงพูด
“ไม่เอาอ่ะ” หลินเฟยส่ายหัว
“ฉันยังมีเรื่องส่วนตัวอีกมากที่ต้องทำ”