One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 67-68

Modifier Chapter 67
แต่ความจริง ตอนนี้เขากลัวไปแล้ว
สายฟ้าที่เขาภูมิใจไม่อาจจัดการสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้ เขาจะทำอะไร
กับสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้อีก?
ตอนนี้หัวใจของหยุนถิงเต็มไปด้วยความหมดหวังและต้องการ
หลบหนี
“พวกเขาน่าจะพอทำให้ฉันหลบหนีไปได้!”
หลินเฟยมองเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตาของเขา
เมื่อตอนที่เขามารวมกลุ่มตอนเช้าพวกเขายังคงความกระตือรือร้นที่
จะเอาชนะ แต่ตอนนี้เขาเพิ่งจะเจอกับสัตว์ประหลาดธรรมดา ๆ ทุก
อย่างก็กลายเป็นวุ่นวาย
“แน่นอน มันก็แค่การรวมตัวกันง่าย ๆ เท่านั้น” หลินเฟยคิด
“ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว ตายซะ!”
อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ ชายที่อยู่ด้านหลังของหลินเฟยก็ผลักเขา
ออกไปอย่างแรงและปะทะซอมบี้ตรง ๆ
ซอมบี้ทุบหลินเฟยทันที
ใบหน้าของชายคนนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่าเขาจะได้เห็นฉาก
ที่หลินเฟยกลายเป็นหมูทุบท้ายที่สุดหลินเฟยก็เป็นแค่คนธรรมดา
อย่างไรก็ตามหมัดของซอมบี้ใหญ่แค่ไหน?
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม!
ตูม!
มีเสียงดัง
ทันใดนั้นเกิดลมกรรโชกและพัดออกไปยังทุกทิศทุกทางและต้นไม้
รอบ ๆ ก็หักเพราะสายลม
พื้นที่ใต้เท้าของหลินเฟยก็ระเบิดทันที
แต่เขายังยืนอยู่
เพราะเขายกมือขึ้นรับหมัดของซอมบี้
ทันใดนั้นทุกคนที่ตื่นตระหนกก็หยุดลง
พวกเขามองเห็นฉากตรงหน้าอย่างงุนงง พวกเขาเห็นได้อย่างชัดเจน
ว่าคนธรรมดาที่ไม่ได้ปลุกพลังได้ป้องกันหมัดของซอมบี้!
ซอมบี้มันอ่อนแอเกินไปหรอ?
พวกเขาไม่คิดอย่างนั้น เพราะพวกเขาเห็นมากับตาว่าซอมบี้ตัวนี้ทุบ
คนที่ปลุกพลังให้เละด้วยหมัดเดียวกับตา
แม้แต่สายฟ้าของหยุนถิงก็ไม่อาจทำอะไรกับสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้!
และตอนนี้หลินเฟยก็ได้รับหมัดของมันได้จริง ๆ !
แถมยังดูเหมือนว่าเขาจะผ่อนคลายและสบาย ๆ มาก ๆ !
“เขาเป็นคนธรรมดาที่ยังไม่ได้ปลุกพลังจริง ๆ ?”
ตอนนี้ในหัวของทุกคนล้วนว่างเปล่า หลินเฟยเป็นใครกันแน่?
ชายคนที่ผลักหลินเฟยตะลึง
แม้แต่ในฝันเขาก็ไม่คิดว่าหลินเฟยจะรับหมัดของสัตว์ประหลาดได้!
“แกถอยไปหน่อยดิ”
หลินเฟยปล่อยมือพร้อมกับผลักซอมบี้ออกไปและหันไปหาชายร่าง
สูงก่อนที่จะก้าวไปหา
“ถ้าฉันได้ยินถูก นายบอกให้ฉันไปตายซะ?”
ชายคนนั้นส่ายหัวซ้ำ ๆ ”นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้พูดอะไรแบบ
นั้น!”
“แต่แกก็ผลักฉัน” หลินเฟยพูด
“นั่นเพราะว่ามือลื่นต่างหาก!”
ชายคนนั้นพยายามพูดแก้ต่าง
“พูดเบา ๆ …”
ก่อนที่หลินเฟยจะพูดจบคำพูด ซอมบี้ที่อยู่ข้างหลังหลินเฟยก็ราวกับ
เทเลพอตมาอยู่ด้านหลังเขาก่อนที่จะชกเขาอีกครั้ง!
หมัดของสัตว์ประหลาดพุ่งเข้าโจมตีที่หัวของหลินเฟย!
ตูมมม!
ตอนนี้พื้นดินใต้เท้าของหลินเฟยระเบิด
ทุกคนต่างมองอย่างโง่ ๆ
เพราะพวกเขาได้เห็นว่าหลินเฟยยืนอยู่เฉย ๆ ราวกับว่าไม่มีอะไร
เกิดขึ้น!
มันดีแล้วที่หมัดของสัตว์ประหลาดตัวนี้ต่อยไปที่หัว!
ความตกใจที่มากที่สุดของคนกลุ่มนี้ทำให้พวกเขาแทบจะหายใจไม่
เป็นจังหวะ ราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น
พวกเขากล้าหัวเราะคนอย่างนี้เมื่อคืน!
“ลืมไป ว่าแกไม่เข้าใจภาษาคน”
หลินเฟยไม่ได้หันกลับไปมอง แต่เขาก็พูดกับซอมบี้ ทันทีที่เขาพูด
เสร็จเขาก็กำหมัดและฟาดตอกกลับหลังไป
ตูมม!
เกิดเสียงดังอีกครั้ง
สัตว์ประหลาดสูง 5 เมตรเหลือเพียงแค่ขา
ท่อนบนหายไป
หมัดของหลินเฟยราวกับพัดลม
Modifier Chapter 68
ปึก ปึก ปึก
เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนต่างก็แข้งขาอ่อนพร้อมกับนั่งลงกับพื้นด้วย
หน้าซีดและพยายามสูดลมหายใจ
ชายคนนั้นตัวสั่นมากขึ้น เขานั่งอยู่ที่พื้นพร้อมกับเยี่ยวราดออกมา
เรียบร้อยแล้ว
“ฉันบอกนายก่อนหน้านี้แล้วว่า ทุกคนเท่าเทียมกัน แต่นายก็ไม่ฟัง
เพราะนายไม่เชื่อ”
“งั้นฉันจะทำให้เข้าใจว่าอีกไม่นานนายก็คงไม่ใช่มนุษย์ต่อไปแล้ว”
หลินเฟยมองไปที่ชายคนนั้นอย่างไม่แยแส
“อย่าทำฉัน!”
ชายคนนั้นตะโกน “ฉันเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา!”
“ไม่ นายไม่ใช่”
หลินเฟยออกหมัดเพราะขี้เกียจเกินกว่าที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับเขา
ตูมม!
หมัดของเขาทิ้งหลุมกว้างขนาดใหญ่กว่าสิบเมตรและพื้นดินก็สั่น
อย่างรุนแรง
เมื่อคนอื่น ๆ เห็นอย่างนี้พวกเขาต่างก็กลืนน้ำลายกันอย่างยากลำบาก
เป็นการสังหารอย่างเด็ดขาด
“ตาพวกแกแล้ว”หลินเฟยหันกลับไปมองและจ้องไปยังกลุ่มคนที่อยู่
ด้านหน้าของเขา ทุกคนพากันถอยหลังอย่างหวาดกลัว
“เราไม่ได้คิดจะฆ่าคุณเลย!” มีคนตะโกนขึ้นมาทันที
“ใช่หรือ?”
หลินเฟยพูด “แกทุกคนบอกว่าฉันเป็นแค่คนธรรมดา แต่ท้ายที่สุด
พวกแกก็บอกให้ฉันร่วมทีมแนวหน้า พวกแกไม่คิดที่จะฆ่าฉันหรือ?”
ทุกคนไร้คำพูด
หลินเฟยมาอยู่ต่อหน้าหยุนถิงภายในก้าวเดียวขณะที่มองหยุนถิงที่
ไร้เรี่ยวแรงจะยืนและไม่อาจลุกขึ้นมาได้ก่อนที่เขาจะพูดอย่างเฉยเมย
“เมื่อคืน แกถามฉันว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าสายฟ้าของแกโดนฉัน?”
“ตอนนี้ฉันจะบอกแกให้ ฉันจะไม่เป็นไร แต่แกจะตาย”
“ถ้าแกไม่เชื่อ ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสแก ลองใช้มาสิ”
หยุนถิงกลัวมากจนพูดไม่ออก
เขาเอาแต่ส่ายหัว
หลินเฟยส่ายหัวและคุกเข่าก่อนที่จะค่อย ๆ ยื่นมือออกมา “อย่างที่แก
พูด ถ้าฉันโดนตัวแก มันจะเกิดอะไรขึ้นกับแก?”
“ไม่!”
ท้ายที่สุดหยุนถิงก็กลัวและตะโกนออกมา”ฉันรู้ ฉันผิดเอง”
“ตอนนี้รู้ความผิดแล้ว?”
หลินเฟยยิ้มเบา ๆ และพูดว่า “เมื่อคืนนายทำอะไรเมื่อรู้ว่าฉันเป็นคน
ธรรมดา ฉันถูกมอบหน้าที่ให้อยู่ในกลุ่มทะลวงฟันและฉันยังต้อง
มอบให้เด็กสาวคอยตามแกอีก ทำไม?”
หยุนถิงยังคงส่ายหัว
“ให้โอกาส แต่ก็ยังคว้าไม่ได้” หลินเฟยพูด “ให้ฉันเดา ถ้ามือของฉัน
โดนตัวแก แกจะตาย”
ท้ายที่สุดสายตาของหยุนถิงก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อหมัดของ
หลินเฟย
“ฉันคิดว่าแกรู้ว่ามีผลพลังอื่น ๆ อีก มันเป็นการเสียเวลาของฉันจริง ๆ”
หลินเฟยลุกขึ้นปรบมือ
“ฉันรู้ ฉันผิดเอง”
ท้ายที่สุดก็มีคนคุกเข่าลงพื้นอย่างช้า ๆ “ได้โปรด อย่าฆ่าฉัน”
คนอื่น ๆ ก็ทำตามแบบเดียวกัน
หลินเฟยพูดยิ้ม ๆ “มันง่ายมาก ๆ ถ้าไม่อยากให้ฉันฆ่าพวกแก ตบ
หน้าตัวเอง 100 ครั้ง ให้ฉันได้ยินเสียงดัง ๆ ด้วย”
“ทุกครั้งที่ตบ ให้ตะโกนบอกด้วยว่า ‘ทุกคนเท่าเทียมกัน!’ ”
พวกเขาไม่ลังเลและทำทันที
ทันใดนั้นเกิดเสียงตบหน้าที่ดังอย่างชัดเจนและมีคำพูดตามมาทุก ๆ
ครั้งว่า “ทุกคนถูกสร้างมาอย่างเท่าเทียมกัน”
ท้ายที่สุด ทุกคนก็หน้าบวมรวมไปถึงจมูก
มีไม่กี่คนที่หน้ามืดเป็นลม
หลินเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจและพาเด็กสาวออกไป “แม้ว่าพวก
เขาจะฝัน แต่พวกเขาก็ไม่อาจลืมคำพูดนี้ได้”
เด็กสาวยิ้ม
จากนั้นเขาก็โกรธเล็กน้อย “ฉันไม่คิดว่าชายคนนั้นจะเลวร้ายขนาดนี้
เขาต้องการทำร้ายคุณ!”
ก่อนหน้านี้เธอยังเรียกอีกฝ่ายว่า “ลุง” แต่ตอนนี้เธอเรียกเขาว่า
“ผู้ชาย” แทนเพราะทัศนคติที่เปลี่ยนไป 180 องศา
ท้องฟ้าที่สดใส
หลินเฟยกอดเด็กสาวและท้ายที่สุดก็มาถึงเมือง B ในตอนเที่ยง