One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 229-230

Modifier Chapter 229
เขาเริ่มคิดว่าตัวเองอ้วนขึ้น
แต่มอนสเตอร์คิดว่าหลินเฟยล้อเล่น เขาจะกินได้มากแค่ไหน?
“แกกำลังดูถูกฉันเรอะ!”
มอนสเตอร์พูดเสียงเย็นและก้าวเท้าออกมาก่อนที่ร่างจะหายไปอีก
ครั้ง
เมื่อมันปรากฏตัวอีกครั้งมันก็มาอยู่หน้าหลินเฟยและขาที่แข็งแรง
ขนาดที่เตะช้างตายได้ของมันก็กวาดเตะเข้าที่คอหลินเฟย
ตูม!
ตามมาด้วยเสียงดังและทั้งสวนสาธารณะก็สั่นสะเทือน
อย่างไรก็ตามหลินเฟยยังคงยืนอยู่เฉย ๆ แม้ว่าเขาจะถูกมอนสเตอร์
เตะเข้าที่คอ หัวของเขาก็ยังไม่เอียง
“หา!”
มอนสเตอร์ใบหน้าเปลี่ยนไป
เขาไม่ได้ป้องกันด้วยซ้ำ และใช้คอรับเต็ม ๆ ?
นี่ยังเป็นมนุษย์?
มันถอยกลับมามองหลินเฟยอย่างระวังและพูดว่า “แกเป็นตัวอะไร
กันแน่?”
“แกนั่นแหละเป็นตัวอะไร” หลินเฟยเหลือบมองไปที่มอนสเตอร์
และพูดว่า “ทั้งครอบครัวแกนั่นแหละเป็นตัวอะไร”
“ไอ้มอนสเตอร์”
ให้ตายเถอะ มนุษย์ด้านหน้านี่แปลกเกินไปแล้ว
เขาได้เห็นผู้มีพลังเลเวล S มามากมายและได้ต่อสู้กับผู้มีพลังเลเวล S
มันก็รู้สึกว่าผู้มีพลังเลเวล S ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก
แต่คนด้านหน้าของมันนี่ต่างออกไป
ความกดดันที่มองไม่เห็นจนแทบหายใจไม่ออก เลเวล S เมื่ออยู่ต่อ
หน้าเขาก็เหมือนเป็นเด็กน้อยเลยทีเดียว
“ฉันเคยเห็นผู้มีพลังเลเวล S ในหมู่มนุษย์มาก่อน พวกเขายังสู้นาย
ไม่ได้ ดังนั้นนายต้องไม่ใช่มนุษย์” มอนสเตอร์พูด “ไม่มีมนุษย์คน
ไหนที่ฉันฆ่าหรือทำให้บาดเจ็บไม่ได้!”
“เหรอ?”
หลินเฟยพูด “แกต้องการฆ่าฉันหรอ?”
“ไอ้มอนสเตอร์”
มันก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว
คนด้านหน้าของมันน่ากลัวเกินไป มันเหมือนกับเป็นการเล่นของ
เด็ก ๆ ในสายตาของอีกฝ่าย
อย่างไรก็ตามมันอยากจะฆ่าเขา เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?
มนุษย์เริ่มทรงพลังมากขึ้นขนาดนี้ได้ไง?
“หนี!”
เป็นธรรมดาที่สิ่งมีชีวิตจะเลือกแต่สิ่งดี ๆ และไม่รับสิ่งแย่ ๆ เข้ามา
เมื่อเห็นว่ามีอันตราย แม้แต่มอนสเตอร์ที่มีพลังพอ ๆ กับผู้มีพลัง
เลเวล S ก็ยังเลือกที่จะหนี
ตอนนี้มอนสเตอร์หันหลังและหนีออกไปอย่างไม่ลังเล
เพราะคราวนี้มันตระหนักได้ว่าชายที่หล่อเหลาและไม่ธรรมดาคนนี้
มีพลังมากเกินพอที่จะฆ่ามัน!
“แกต้องการหนี แล้วกลับมาสู้ใหม่เมื่อแกพร้อมเหรอ!”
แต่ในเวลาต่อมา รูม่านตาของมอนสเตอร์ก็หดลงจนกลายเป็นจุดดำ ๆ
เพราะมันเห็นเต็ม ๆ ตาว่าหลินเฟยได้ปรากฏตัวต่อหน้ามันโดยที่มัน
ก็ไม่รู้ตัว!
“ฉันคงปล่อยให้แกหนีหลังจากที่แกมาทำให้ฉันโกรธหรอกนะ?”
หลินเฟยมองไปที่มอนสเตอร์ที่ไม่รู้ว่าเป็นผีหรือคน
ทันใดนั้นมอนสเตอร์ตัวแข็ง
ในเวลานี้ มันกลัวจนถึงวิญญาณ คน ๆ นี้มาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไม
เขาเร็วจัง ทำไมฉันไม่เห็นเขาเลย?
มันใช้ความเร็วที่สุดในการหลบหนี
อย่างไรก็ตามเขาถูกแซงในพริบตา ความเร็วของเขานั้นเร็วมากแค่
ไหน?
ตอนนี้มันรู้สึกเหมือนมนุษย์ตัวน้อย ๆ
ชายด้านหน้ากลายเป็นมอนสเตอร์ตัวสูงใหญ่!
เขาทรงพลังพอ ๆ กับมันและตอนนี้มันก็รู้สึกถึงความกลัวเช่นเดียวกับ
มนุษย์ที่เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดในระดับไร้พ่าย!
หลินเฟยยกมือและใช้สันมือสับลง
ราวมีดประหารที่มาจากนรก!
ตูม!
ทันใดนั้นทะเลสาบ 100 เมตรด้านหลังมอนสเตอร์ก็ระเบิดขึ้นและ
น้ำในทะเลสาบก็พุ่งสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าหลายร้อยเมตรก่อนที่จะตก
ลงมาราวกับฝน
ดวงตาของมอนสเตอร์เบิกกว้าง แม้ว่ามันจะมีพลังมากแต่มันก็ยังไม่
อาจทำให้ทะเลสาบกลายเป็นสายฝนอย่างนี้ได้
Modifier Chapter 230
มันถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง!
“เป็นไปได้ไง?”
ในช่วงเวลาสุดท้ายดวงตาของมันก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง การคง
อยู่ที่ทรงพลังขนาดนี้ที่แม้แต่มอนสเตอร์ก็ไม่อาจเอาชนะได้?
ตูม!
มันตกลงไปในน้ำของทะเลสาบและถูกกินโดยปลาปิรันย่าที่อยู่ใน
นั้น
หลินเฟยตบฝุ่นที่ไม่มีบนมือก่อนที่จะหันหลังกลับไปที่วิลล่าหลังจาก
ที่ยืนยันว่าไม่มีมอนสเตอร์ซอมบี้อีกต่อไปแล้ว
เด็กสาวเพิ่งทำความสะอาดวิลล่าเสร็จ
เมื่อเห็นหลินเฟยกลับมาเธอก็ยิ้มและถามว่า “เมื่อกี้คุณทำอะไร?”
“ก็” หลินเฟยพยักหน้าและพูดว่า “ฉันเพิ่งพบมอนสเตอร์ที่น่ากลัว
ในทะเลสาบ โชคดีที่ฉันจัดการมันได้แล้ว”
“ขอบคุณ” เด็กสาวยิ้ม “งั้นเดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารกลางวันแล้ว”
หลินเฟยมองไปที่เวลา ตอนนี้มันเที่ยงกว่าแล้ว
และในเวลานี้
ถัดจากทะเลสาบในสวน จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมา มันคล้ายกับ
มอนสเตอร์ที่หลินเฟยเพิ่งผ่ามันออกเป็นสองส่วนเมื่อกี้นี้
“เลเวล S ในชุมนุมฆ่าแกงั้นหรอ?”
มันกระโดดลงไปในน้ำและกระชากแขนจากปลาปิรันย่าก่อนที่จะ
กินมัน
มันเคี้ยวจนแม้แต่กระดูกก็ยังไม่เหลือ
มอนสเตอร์กระโดดขึ้นจากน้ำและมองไปที่ทิศทางของชุมนุมจาก
ระยะไกลและพูดว่า “ฉันจะล้างแค้นให้แก”
ในเวลาต่อมา มันก็หายไปจากสวนสาธารณะอย่างรวดเร็ว
ทั้งหลินเฟยและเด็กสาวไม่รู้ว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นในสวน
ไม่นานเด็กสาวก็มาพร้อมกับอาหารกลางวันที่มากมาย หลินเฟยมอง
ไปที่อาหารเหล่านั้นที่อร่อยจนสูญเสียความคิดไป
“เกิดอะไรขึ้น?” เด็กสาวถามด้วยความตกใจ “หรือว่าคุณไม่ชอบ
อาหารพวกนี้แล้ว?”
“เปล่า” หลินเฟยส่ายหัวและพูด “มอนสเตอร์ที่ฉันพบวันนี้มันบอก
ว่าฉันหนักมาก”
หลินเฟยมองไปที่เด็กสาวและพูด “ฉันอ้วนหรอ?”
ทันใดนั้นเด็กสาวก็ยิ้ม
“ฉันไม่อ้วน ฉันหุ่นดีมากใช่ไหม ฉันจะไปอ้วนได้ไง?”
เด็กสาวยิ้ม “มันคงเป็นเพราะว่ามอนสเตอร์ต่างหากที่ไม่มีแรง”
“ฉันกลัวแทบตาย” เธอตบอกตัวเองแล้วพูด “ฉันคิดว่าคุณไม่ชอบ
อาหารที่ฉันทำ ปรากฏว่าคุณจะอดอาหาร ฉันบอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่า
ผู้ชายตัวใหญ่ ๆ อย่างคุณจะลดน้ำหนักท่าไหน?”
หลินเฟยมองเด็กสาว
ตอนนี้ยี่หยู่เซว่ขาวกว่าตอนที่รับเธอมาอยู่แรก ๆ แต่เธอก็ยังดูผอม
เล็กน้อย
“สิ่งที่เธอพูดก็เข้าท่า” หลินเฟยพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเธอกินได้เยอะ
ก็กินไปเยอะ ๆ เธอผอมไปหน่อย”
ราวกับมีลางมรณะผ่านเข้ามา?
ด้วยความต้องการที่จะอยู่รอดนั้นทำให้หลินเฟยไม่พูดอะไรออกมา
อีก
หลังจากทานอาหาร เด็กสาวถามเขาขณะที่ทำความสะอาดโต๊ะว่า
“เราจะทำอะไรต่อไป?”
“ไปที่ชุมนุมและดูรอบ ๆ” หลินเฟยพูด “สอบถามเรื่องข่าวใหม่ ๆ”
“สอบถามเกี่ยวกับข่าว…”
เด็กสาวคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเราไปหาผู้มี
พลังเลเวล S กันเถอะ พวกเขาต้องรู้มากแน่ ๆ”
“หืม?” หลินเฟยรู้สึกสงสัยเล็กน้อยและพูดว่า “พวกเลเวล S ก็คง
อยากจะเจอเธอเหมือนกัน?”
เด็กสาวมองไปที่หลินเฟยทันทีและพูด “ฉันไม่ใช่ผู้มีอำนาจที่มี
พลังเลเวล S?”
“แต่ฉันก็สามารถไปหาพวกเขาได้ตามที่ฉันต้องการ”
“ตามที่เธอบอกเลย” หลินเฟยยิ้มและกอดเด็กสาวคนนั้นและพูดว่า
“เธอเป็นดาวนำโชคของฉัน!”
เด็กสาวหน้าแดงและพูดอย่างตื่นตระหนกว่า “เรื่องไร้สาระน่า?”
บ่ายสอง เด็กสาวพาหลินเฟยไปและได้เห็นผู้มีพลังเลเวล S คนแรก
“คุณคือปิงหลิง เฉียนเว่ย?”