One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 219-220

Modifier Chapter 219
เรื่องเล็ก ๆ น้อยอาจเป็นบ่อเกิดของความทะเลาะกันได้
แต่ตอนนี้หลินเฟยหยิบของชิ้นใหญ่ออกมาจากกระเป๋ าตรง ๆ เนื้อที่
ดูนุ่มนิ่มราวกับเพิ่งถูกหั่นออกมา
ทันใดนั้นความคิดก็แว่บเข้ามาในหัวของทั้งสี่คน
ทำไมหลินเฟยถึงมีเนื้อและข้าวขนาดนี้?
แต่มันยังไม่จบ
ตอนนั้นเด็กสาวไม่ได้ทำอาหารมากมาย?
หลินเฟยนำปลาที่ดูสด ๆ ออกมาอีกตัว มันคือปลาเฉา (ปลาฮื้อ)
ออกมา แม้ว่ามันจะแพงมาก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนทั้งสี่จ้องมัน
ไปตรง ๆ
“ปลา!”
เสียงของชายอ้วนสั่นสะท้าน
เนื้อปลาก็เป็นเนื้อเหมือนกัน แต่การคงอยู่ของมันคนละแบบ มัน
เทียบได้กับเนื้อ A5 ที่หายากและน่ากลัวไม่แพ้กัน ตอนนี้คนธรรมดา
ไม่อาจหาสิ่งเหล่านี้ได้
แต่ตอนนี้ หลินเฟยหยิบปลาเฉาขึ้นมาจากกระเป๋ าตรง ๆ !
พึ่บ พับ
เมื่อปลาเฉาวางอยู่บนโต๊ะมันก็ยังคงสดและดิ้นไปมาจนเกือบจะตก
พื้น ดวงตาของชายอ้วนนั้นรวดเร็วและมีปฏิกิริยาที่ไว มือของเขาก็
เอื้อมไปจับมันราวกับสายฟ้าเพื่อไม่ให้มันตก!
มองไปที่สายตาของเขา ราวกับคนจนที่บังเอิญไปเจอภูเขาทองคำ!
หายใจถี่ สายตาจ้องเขม็ง มือที่กำแน่นจนไม่กล้าผ่อนคลายมือ
หลินเฟยไม่สน เขาคิดถึงอยู่พักก่อนที่จะหยิบซี่โครงหมูออกมา แค
รอท ถั่วงอก ผักโขม ผักกาดหอมและอื่น ๆ ออกมาจากกระเป๋ า
ส่วนผสมทั้งหลายเกินกว่าครึ่งนึงของโต๊ะ
ทั้งสี่คนนั่งอยู่ใกล้ ๆ เบิกตากว้างและตกตะลึง
แม้แต่ผู้ชายชุดสูทที่เงียบขรึมก็เหมือนกัน เขาก็มารอที่นี่อย่างไม่รีรอ
หลินเฟยมองไปที่เด็กสาวและพูด “วันนี้ เชฟ คุณคงทำงานหนักแล้ว”
เด็กสาวยิ้มและโบกมือก่อนที่จะพูด “มันไม่เป็นไร”
เธอไม่กังวลว่าคนเหล่านี้จะโจมตีหลินเฟยเพราะเด็กสาวรู้ว่าไม่มี
ใครเอาชนะเขาได้
ความจริงก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน
ในเวลานี้ ทั้งสี่คนก็ได้สติในที่สุด
ไม่ต้องมองเพียงชายอ้วน แค่จากปฏิกิริยาของเขาเร็วที่สุด เขาก็
ตะโกนว่า “ฉันจะช่วยเอง!”
จากนั้นเขาก็จับปลาและวิ่งเข้าไปในครัว
คนอื่นยังยืนอยู่ตรงนั้นและช่วยกันขนส่วนผสมไปที่ครัว ท้ายที่สุด
พวกมันก็มีเพียงครึ่งโต๊ะเท่านั้น!
ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาทุกคนยังต้องการสัมผัสส่วนผสมเหล่านี้
สิ่งเหล่านี้มีค่ามาก หลังจากวันสิ้นโลก พวกเขาก็ไม่เคยเห็นมันอีก
เลย การได้เห็นพวกมันอีกครั้ง พวกเขาตื่นเต้นแทบบ้าและอย่างน้อย
พวกเขาก็อยากจะสัมผัสพวกมัน
เด็กสาวเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหาร
ชายอ้วนนั่งถัดจาหลินเฟยทันที เขามองไปที่หลินเฟยตั้งแต่หัวจรด
เท้าและในที่สุดเขาก็พูดว่า “เทพใหญ่ คุณเป็นใคร?”
“ได้โปรดประทานพรให้เราด้วย เราไม่อาจหาอะไรมาตอบแทนได้”
หลินเฟยยิ้มและพูด “ฉันชื่อหลินเฟย”
“หลินเฟย?”
ชายอ้วนคิดสักพักและพูดว่า “เมื่อพูดถึงหลินเฟย ฉันนึกถึงคน ๆ นึง
เขาเป็นฮีโร่ที่มีชื่อเสียง”
“เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา คลื่นซอมบี้ขนาดใหญ่เกิดขึ้นในเมือง C ว่ากัน
ว่ากำแพงเมืองแตกแล้ว แต่ในเวลาไม่นานก็มีคนชื่อหลินเฟยโผล่
ออกมาจากบนฟ้า เขามีปีกสีขาว วงแหวนบนหัว เพียงเขายกมือซอม
บี้ทั้งหมดก็ตาย…”
ทำให้หลินเฟยพูดอย่างมึน ๆ ออกไปว่า “หลินเฟยที่คุณพูดถึงคือฉัน”
สิ่งเหล่านี้แพร่กระจายไกลมาก?
และการแพร่ข่าวลือก็เริ่มไร้สาระมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลินเฟยมีลางสังหรณ์ว่าหากนานกว่านี้เขาอาจจะได้ยินเนื้อหาที่เกิน
จริง
“เทพใหญ่ อย่าล้อเล่น” ชายอ้วนมองไปที่หลินเฟยและพูดอย่างจริงจัง
ว่า “แม้ว่าคุณจะลึกลับพอ ๆ กับเขา แต่คุณก็ต้องกินอยู่ดี ดังนั้นคุณ
คงไม่ใช่หลินเฟยในตำนาน”
Modifier Chapter 220
หลินเฟยยิ้มและไม่ได้อธิบายอีก
“อย่างไรก็ตาม คุณไม่อาจดูได้ง่ายเลย” ชายอ้วนเหลือบมองไปที่
กระเป๋าหลินเฟยและพูดว่า “คุณมีอาหารมากมายกับคุณ คุณต้อง
แข็งแกร่งมากใช่ไหม?”
“ความสามารถเลเวล S?”
หลินเฟยโบกมือและพูด “ฉันไม่มีพลัง ฉันไม่ใช่ผู้มีพลัง”
“ไม่มีพลัง?” ชายอ้วนอึ้ง ไม่เพียงแค่นั้น สายตาของเขายังสบกับ
หลินเฟย
แต่สายตาของเขาทำให้ทุกคนประหลาดใจอย่างไม่น่าเชื่อ
นี่ไม่ใช่ความโลภ
หลินเฟยเห็นท่าทีของคนทั้งสี่ด้วยตาของเขาแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เขา
หยิบอาหารออกมา เขาก็เฝ้ามองท่าทีของคนเหล่านี้ มันไม่ได้เป็น
เหมือนกับที่เขาหวังเอาไว้
ดังนั้นเขาจึงพูดช้า ๆ ”ใช่ ฉันไม่มีพลัง”
“ไม่มีพลังแล้วคุณรอดมาได้ไงจนถึงวันนี้?” ชายอ้วนมองแปลก ๆ
และพูดว่า “แถมยังมีอาหารมากมาย?”
หลินเฟยยิ้มน้อย ๆ และพูดว่า “ความสามารถไม่ใช่ตัวแทนของทุก
สิ่ง”
ชายอ้วนส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ ในวันสิ้นโลกแบบนี้ พลังคือทุกสิ่ง”
หลินเฟยไม่ต่อล่อต่อเถียงกับเขาอีก
“ดีใจที่ยังเด็ก” ลุงพูดใจที่สุด เขาถอนหายใจและพูด
“ลุง สุดท้ายก็พูดออกมา” หลินเฟยมองไปที่ลุงคนนั้นและยิ้ม “ถ้า
คุณไม่เคยโกหกฉันมาก่อน ฉันคงคิดว่าคุณเป็นใบ้”
ลุงมองไปที่หลินเฟยและก้มหัวเพื่อขอโทษ “ฉันผิดไปแล้ว”
“ท้ายที่สุด ทั้งคุณและผมก็ไม่รู้จักกันในตอนนั้น ฉันทำสิ่งเหล่านี้
เพื่อป้องกันตัวเอง”
“ขอบคุณที่แบ่งอาหารกับเรา”
เขาระวังหลินเฟยมาตลอด แต่เมื่อเขาเห็นหลินเฟยหยิบกองอาหาร
ออกมาต่อหน้าของเขา ความระมัดระวังของเขาก็กลายเป็นความกลัว
มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้อาหารมากมาย
“ด้วยความยินดี” หลินเฟยยิ้มน้อย ๆ
ในสายตาของเขา อาหารเหล่านี้มีค่ามากและประเมินค่าไม่ได้เป็น
อย่างยิ่ง แต่ในสายตาของหลินเฟย มันเป็นของทั่ว ๆ ไปและมีให้เขา
กินมากมาย
ไม่นาน กลิ่นหอมยั่วยวนก็ออกมาจากครัว
ยกเว้นหลินเฟย ทั้งสี่ต่างมองไปอย่างไม่อาจคุมได้
“ฉันจะไปยกอาหาร” ชายอ้วนกระตือรือร้นมากและเริ่มที่จะเข้าครัว
เพื่อยกอาหาร นี่คือ ซี่โครงหมูตุ๋น
ชายอ้วนกลืนน้ำลายไปหลายอึกขณะที่เขาเดินไป ดวงตาของเขาไม่
อาจละจากอาหารตรงหน้าของเขาได้
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหาร
เด็กสาวเป็นเชฟ อาหารที่เธอทำนั้นอร่อยเป็นธรรมดา พวกเขาทั้งสี่
นั่งกันอยู่บนโต๊ะจ้องมองอาหารบนโต๊ะอย่างนิ่ง ๆ แต่พวกเขาไม่
กล้าขยับ
เพราะหลินเฟยไม่ขยับ
“กินกันเถอะ” หลินเฟยพูด “วันนี้ฉันเลี้ยงเอง”
“ขอบคุณ”
ทั้งสี่ขอบคุณเขาและหลังจากที่หลินเฟยเด็กสาวกินคำแรก พวกเขา
ถึงจะกล้ากินด้วยความมั่นใจ
“ฮุวว”
ทั้งสี่คนฝังหน้าไว้กับอาหารและความเร็วนั้นก็เร็วอย่างมาก ผู้หญิง
คนนั้นถึงกับกินไปร้องไห้ไป
“รู้สึกเหมือนไม่ได้กินอะไรอร่อย ๆ มาเป็นร้อยปีแล้ว”
ทั้งสี่คนสาบานว่าคืนนี้เป็นคืนที่พวกเขาไม่อาจลืมได้ เพราะพวกเขา
ได้กินอาหารที่ดีที่สุดในรอบหลายสิบปีขณะที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่
บางทีอาจจะเป็นแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว
แต่มันมีค่าอย่างมาก
ชายอ้วนสำลักแล้ว แต่เขาก็ยังกินต่อไป
หลินเฟยและเด็กสาวมองดูฉากนี้อย่างเงียบ ๆ คืนนี้เป็นวันที่เด็กสาว
กินน้อยที่สุด
“ทำไมเธอกินน้อยจัง?” หลินเฟยคิด ข้าวยังเต็มหม้อ ท้ายที่สุดก็ถูก
ทั้งสี่คนกวาดล้างจนเกลี้ยง มันดูเหมือนกับว่าพวกเขาหิวมานาน
หลายร้อยปี