One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 217-218

Modifier Chapter 217
“คุณก็รู้ว่าสถานการณ์นั้นเร่งรีบแค่ไหน ถ้าลุงลังเลสักวินาทีเดียว
คนทั้งรถไฟในขบวนจะตาย เราทุกคนก็จะตายเหมือนกัน!”
ผู้หญิงนั่งบนเตียงและไม่พูดอะไร
ทันใดนั้นในห้องก็เงียบกันหมด
ปึง ปึง!
แต่ในเวลานั้น ประตูก็ดังอีกครั้ง
ทั้งสี่หันไปมองที่ประตูทันที
ชายอ้วนพูด “ฉันจะไปรอบนี้เอง”
เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้อง เดินผ่านห้องนั่งเล่น เปิดแง้มประตูและ
เมื่อเขาเห็นหลินเฟยเขาก็ถามว่า “นายจะเอาอะไร?”
“ลุงเมื่อกี้ไปไหนแล้ว?”
หลินเฟยพูด “เมื่อกี้เขาบอกว่าชุมนุมอยู่ทางตะวันออก ฉันไปแล้วไม่
เห็นมีอะไร”
ชายอ้วนยิ้มทันทีและพูดว่า “ล้อกันเล่นเหรอ?”
“นายเพิ่งมาเคาะประตู นายจะออกไปได้นานแค่ไหนกันเชียวถึงได้
บอกว่าไม่มีชุมนุมทางตะวันออก?”
หลินเฟยเหลือบมองไปที่ชายอ้วน เพราะรู้ว่าแม้ว่าเขาจะบินได้ แต่
อีกฝ่ายก็ไม่เชื่อ ดังนั้นเขาจึงเตรียมที่จะนำอาหารออกมาเพื่อแลกกับ
ข้อมูล
ก่อนที่เขาจะเอาของออกจากกระเป๋ า ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตู
เธอไม่ได้สวย เป็นเพียงแค่คนธรรมดา ๆ บ้าน ๆ คนหนึ่ง
ไม่นานหลังจากที่เธอเปิดประตู เธอก็พูดว่า “นายพูดถูก เมื่อกี้เขา
โกหกคุณ ฉันขอโทษแทนพวกเขาด้วย”
หลินเฟยรู้สึกอธิบายไม่ถูก แต่ก็ยังพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันยกโทษให้
อย่างนั้นชุมนุมอยู่ที่ไหน?”
“คุณก็จะไปชุมนุมด้วยหรอ?”
หญิงสาวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยและพูดว่า “งั้นเราก็ไปที่ชุมนุมด้วย
กันเถอะ”
หลินเฟยพูด “ไม่ เพียงแค่บอกเราว่าชุมนุมอยู่ที่ไหน”
ทันใดนั้นหญิงสาวก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและพูดว่า “คุณไม่เชื่อเรา
เหรอ? เมื่อมีคนมากขึ้น เราก็แข็งแกร่งมากขึ้น เราก็จะไปที่ชุมนุมได้
ง่ายขึ้น!”
ผู้หญิงคนนี้รู้สึกกระตือรือร้นจนหลินเฟยรู้สึกแปลก ๆ
แต่ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถชนะความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายได้ หลิน
เฟยพาเด็กสาวเข้าไปในห้อง
“ไงลุง เจอกันอีกแล้ว” หลินเฟยยิ้ม
ตาลุงแค่เหลือบมองไปที่หลินเฟยและไม่ได้พูดอะไร
“มีคนทักทาย ทำไมคุณไม่ทักตอบ?” หญิงสาวขมวดคิ้ว
หลินเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยและเขาก็เห็นได้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังขัดแย้ง
กับเขา มันต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่ ๆ เลย
“ไม่ต้องสน ลุง เขาก็เป็นคนแบบนี้” ชายอ้วนพูด “ไม่ต้องไปสน
ท่าทางที่เย็นชาของเขา เขาเป็นคนอ่อนโยนกว่าใคร ๆ”
“อ่อนโยน?” หญิงสาวเยาะเย้ย “ถ้าอ่อนโยน คงไม่ฆ่าคนในรถนั่น”
“เออ เออ” ชายอ้วนรีบคว้าผู้หญิงและพูดว่า “มันนานแล้ว เพราะงั้น
อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย”
หลินเฟยและเด็กสาวมองหน้ากัน
เขามักจะรู้สึกว่าครั้งนี้ เขาได้เห็นการผสมผสานที่แปลกประหลาด
จนถึงตอนเย็น หลินเฟยและเด็กสาวได้รู้จากชายอ้วนว่าพวกเขามี
ความบาดหมางกันระหว่างผู้หญิงและลุง
ปรากฏว่าพวกเขามาที่นี่โดยรถไฟ
แต่ก็เกิดการจู่โจมของซอมบี้ตัวหนึ่งในนั้น ภายหลังทราบว่ามีคนติด
เชื้อ แต่เขาก็ไม่บอก ดังนั้นเขาจึงกลายเป็นซอมบี้ภายในรถไฟ ซึ่งทำ
ให้คนตกใจอย่างมาก
มีผู้ติดเชื้อมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นว่าไวรัสกำลังแพร่กระจาย ตาลุงเลยจำเป็นต้องปลดโบกี้ออก
เขาทิ้งคนหลายร้อยคนไว้และได้ช่วยชีวิตมากกว่าร้อยคนในเวลา
เดียวกัน
และผู้หญิงคนนั้นก็จำมันได้เสมอ
เพราะเธอพยายามกำจัดซอมบี้ในเวลานั้น เธอจึงรู้สึกว่าเธอสามารถ
ช่วยคนได้มากกว่านี้
ท้ายที่สุดชายอ้วนก็ถอนหายใจและพูดว่า “ไอ้น้อง นี่แหละคือชีวิต
การเป็นแบบนี้มันอาจจะน่ากลัวหากมีการต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่ยัง
มีหลายสิ่งที่สามารถแก้ไขได้แม้ว่านายจะสู้สุดชีวิตก็ตาม”
Modifier Chapter 218
เมื่อได้ฟังคำพูดจากคนอ้วน หลินเฟยก็รู้สึกว่าคนอ้วนอยู่ด้านหน้า
ของเขานั้นก็เรื่องราวของเขาเช่นกัน
ในเวลานี้ หญิงสาวเดินมาที่ระเบียงและพูดว่า “ถึงเวลากินข้าวแล้ว”
มื้อเย็นสำหรับหลายคนนั้นง่ายมาก ก็แค่มาม่าธรรมดา
สิ่งที่ทำให้หลินเฟยประหลาดใจคือ พวกเขาเตรียมอาหารเผื่อเขาและ
เด็กสาวด้วย
“คุณเชื่อใจผมงั้นเหรอ?” หลินเฟยมองไปที่หลาย ๆ คนอย่างอยากรู้
อยากเห็น
เขาสงสัยว่าในมาม่านั้นมีพิษหรือไม่ หลังจากที่เขาถูกหลอกมาหลาย
ครั้ง
มีคนอยากจะปล้นเขาเมื่อเช้า
ผู้หญิงยิ้มและพูดว่า “ทุกคนคือผู้รอดชีวิตในวันสิ้นโลก มันเหนื่อย
มากที่จะฆ่าคนอื่นอีก”
“ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไร ไม่ต้องกังวล ไม่มีปัญหา เราทุกคนกิน
หม้อเดียวกัน ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ”
มองไปที่ผู้หญิงคนนี้ หลินเฟยมีความคิดมากมายอยู่ในใจ
ผู้หญิงคนนี้รู้สึกผิดเพราะเธอไม่อาจช่วยคนในรถไฟได้ หลังจากที่
เห็นเขาและเด็กสาวแล้ว เธอต้องการชดใช้ความผิดเหล่านั้น
“ฉันไม่รู้ว่าจะกินมันยังไง” หลินเฟยพูดตรง ๆ เขาไม่ใช่คนในกลุ่ม
นั้น พวกเขาไม่ได้ติดหนี้อะไรกัน และโดยปกติแล้วพวกเขาไม่
จำเป็นต้องมาเลี้ยงต้อนรับเขา
หลายคนตะลึง
ชายอ้วนถึงกับพูดกับหลินเฟย “คุณกำลังพูดอะไร เราไม่ได้จะทำร้าย
คุณ ถ้าไม่เชื่อ ฉันจะกินของคุณ”
จากนั้นเขาก็คีบเส้นจากชามของหลินเฟยไป
เขาอ้าปากกัดเส้นและพูดว่า “ดู ฉันกินหมดแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร”
เด็กสาวมองไปที่หลินเฟยอย่างไม่เข้าใจ แม้ว่าเธอจะสงสัย แต่ก็ไม่
จำเป็นต้องพูดตรง ๆ ?
ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายกินของเขาไปแล้วนั้นหมายความว่าไม่มีปัญหา
หลินเฟยมองการกระทำของชายอ้วนและรู้ว่าอาหารนั้นไม่เป็นพิษ แต่
ก็ยังส่ายหัวและพูดว่า “ฉันรู้ว่าอาหารไม่มีพิษ แต่ฉันก็ยังไม่กินมัน”
เขาชี้ไปที่เด็กสาวและพูดว่า”ฉันจะกินเฉพาะอาหารที่เธอทำ”
เด็กสาวอึ้ง
ใบหน้าน้อย ๆ ของเธอแดงทันทีและเธอก้มหัวด้วยความลำบากใจ
คนอื่นก็งงเล็กน้อย ชายอ้วนกล่าวว่า “ไม่ต้องมาแสดงความรักเลย
ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน?”
“ผู้รอดชีวิตจะเป็นอย่างคุณไหม?”
หลินเฟยยิ้มและพูด “คุณน่าสนใจจริง ๆ ดังนั้นฉันวางแผนที่จะเชิญ
คุณมาทานมื้อเย็นด้วยกัน อย่างที่คุณพูดก่อนหน้านี้ ทุกคนอยู่ในยุค
วันสิ้นโลกและมันก็เหนื่อยเกินกว่าจะสู้กัน”
เขาเปิดกระเป๋ าและหยิบข้าวออกมาต่อหน้าทั้งสามคน
“ฉันเห็นอะไร!”
ปากของชายอ้วนอ้าค้าง เจ้านาย ทุกดอกสีขาว (เม็ดข้าว) นี่คือ?
สิ่งเหล่านี้ทำให้ตาของเขามืดบอด
มากกว่านั้น!
กลิ่นหอมของข้าวที่โชยออกมา!
“นายมีข้าวจริง ๆ !” ชายอ้วนมองไปที่หลินเฟยด้วยความตกใจ เมื่อรู้
ว่าสิ่งนี้มีค่ามากในยุควันสิ้นโลก กล่าวได้ว่ามันมีค่าอย่างยิ่ง
ตอนนี้หลินเฟยหยิบข้าวเต็มถังออกมาจากกระเป๋ าด้านหลังของเขา!
อย่างน้อยก็สามารถหุงข้าวหม้อใหญ่ได้!
เมื่อคิดอย่างนี้ ไม่เพียงแต่ชายอ้วน คนอื่น ๆ ก็กลืนน้ำลายอย่างไม่
รู้ตัว
หลินเฟยวางข้าวลงบนโต๊ะและหยิบเนื้อไม่ติดมันออกมาห่อหนึ่ง
จากกระเป๋า
“เนื้อหมู!”
สายตาของชายอ้วนนั้นเฉียบคมเขาสามารถบอกมันได้อย่างรวดเร็ว
ว่ามันคืออะไร “มันยังเป็นหมูสด!”
ในวันสิ้นโลก ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัตว์ชนิดไหนก็มีค่ามากกว่าข้าว
ไม่ต้องพูดถึงเนื้อไม่ติดมันอยู่ด้านหน้าของเขาเลย แม้ว่ามันจะมีแค่
สองชิ้น หรือชิ้นเดียวมันก็อาจทำให้เกิดพายุด้านนอกได้
เพราะเนื้อนั้นมีค่าอย่างมาก