One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 207-208

System Modifier 207
ในเรื่องเล่า หลินเฟยมีลักษณะที่มีปีกที่หลังและมีวงแหวนเทพอยู่บน
หัวของเขา
สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือชื่อของเขา หลินเฟย ที่มาจากคำว่า ป่ าเขียว
ขจีกับทะยานฟ้า มีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาอย่างหาตัวจับได้ยาก!
มีข่าวลือว่าหลินเฟยไม่ได้ออกจากชุมนุม แต่อาศัยอยู่ในชุมนุมโดย
ปกปิดตัวเองและยังคงเฝ้ามองชุมนุมอย่างเงียบ ๆ
หลินเฟยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีรูปปั้นของเขาถูกสร้างมากมายเพื่อทำเป็น
สิ่งคุ้มครองในชุมนุมนี้ หลังจากที่จัดการซากศพเสร็จแล้ว เขาก็จาก
ไปพร้อมกับเด็กสาว
เขากังวลเกี่ยวกับการบาดเจ็บของเด็กสาวมากกว่า
ภายในวิลล่านั้น
หลินเฟยมองไปที่เด็กสาวอย่างจริงจังและพูดว่า “ถ้าเธอรู้สึกไม่ดี
เธอต้องบอกฉัน”
“เมื่อฉันยังเด็ก ฉันเห็นแบบนี้มากมายใน TV เธอจะซ่อนทุกอย่าง
จนกว่าเธอจะหาทางออกไม่ได้ด้วยตัวเอง”
หลินเฟยยังจำดาบเทพธิดา ที่เขาเคยเห็นตอนเด็ก ๆ เขากังวลมากกว่า
โศกนาฏกรรมครั้งสุดท้าย ถ้านางเอกไม่ซ่อนอาการบาดเจ็บสาหัส
มันอาจจะมีฉากจบอีกแบบก็เป็นได้?
“ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ” เด็กสาวรู้สึกขำขันกับหลินเฟย
“ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว ฉันรู้ว่าร่างกายของฉันเป็นอย่างไร ร่างกายของ
ฉันแค่ต้องการพักผ่อนสักคืน มันก็หายแล้ว”
หลินเฟยมองไปที่เด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าและท้ายที่สุดก็เชื่อคำพูด
ของเธอ
“เราจะพักผ่อนก่อนสักสองวันก่อนที่จะเดินทาง”
เดิมทีเขาวางแผนที่จะจากไปวันนี้ แต่เขาไม่คิดว่าคลื่นซอมบี้จะมา
และเด็กสาวก็ได้รับบาดเจ็บ แผนการเดินทางจึงต้องเลื่อนออกไปอีก
ครั้งอย่างกะทันหัน
จนกระทั่งสองวันต่อมา หลินเฟยและเด็กสาวก็กลับมามีชีวิตชีวาอีก
ครั้งและเขาก็โล่งใจ
“ได้เวลาแล้ว” หลินเฟยพูด
สิ่งของในบ้านนั้นไม่จำเป็นต้องเอาไปอยู่แล้ว มันมีให้เลือกใช้
มากมายจนใช้อย่างไงก็ไม่หมด
เหตุผลที่หลินเฟยทิ้งธนูของเขาก็เพราะว่าเขาสามารถเอามันออกมา
ได้เรื่อย ๆ
เขาขี้เกียจเก็บเลยทิ้งมัน
“ปล่อยมันไว้ให้ขึ้นอยู่กับโชคของมันแล้วกัน” หลินเฟยพูด
เด็กสาวมองไปที่หลินเฟยและพูด “ใครจะอยู่ข้างนอก นอกจากพวก
เรา ในชุมนุมนั้นปลอดภัยกว่า”
ทั้งสองออกจากที่นี่หลังกินอาหารเที่ยง
บินไปบนท้องฟ้าและหลินเฟยก็พบว่ามีปัญหาร้ายแรงเกิดขึ้น นั่นก็
คือ เขาไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
“เธอรู้ทางไหม?” หลินเฟยถามเด็กสาว “อย่างเช่น เมืองใหญ่”
เด็กสาวก็ผงะ
แม้ว่าเธอจะรู้จักเมืองใหญ่ที่มีเชื่อเสียงก่อนหน้านี้ แต่เธอก็ไม่เคยไป
เลย ดังนั้นเธอจะรู้ได้อย่างไรว่าไปทางไหน
“มันจบแล้ว” หลินเฟยพูด
แผนของเขาคือการไปเมืองใหญ่เพื่อหาผู้รอดชีวิตรวมตัวกันอยู่ และ
คาดว่ามันจะต้องมีอะไรมากมายที่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้
บางทีอาจจะมีเบาะแสเกี่ยวกับเทพเจ้าก็ได้
ในเวลานี้ ขณะที่เขากำลังจะไปบ้านที่ใกล้ที่สุด
มันก็มีปัญหาร้ายแรงตามมาคือ ทั้งคู่หลงทาง จนถึงตอนเย็นพวกเขา
ทั้งสองก็ยังไม่ถึงเมือง
มีเพียงชนบทเท่านั้นที่น่าจะพักได้สักคืน
“นั่นหมู่บ้าน!”
เด็กสาวมองเห็นหมู่บ้านด้านล่าง แต่เธอไม่รู้ว่าจะมีใครอยู่หรือไม่
“ลงไปดูก่อน” หลินเฟยพูด จากนั้นก็พาเด็กสาวลงมา
ในตอนเย็น หมู่บ้านที่มืดสลัว ไม่มีแสงในห้องใด ๆ เลยและไม่มี
ควันว่ามีใครทำอาหาร แต่มีซอมบี้มากมายบนถนน
หลินเฟยใช้ [perspective] ในการสอดส่องหมู่บ้านและพบว่าที่นี่ไม่
มีคนอาศัยอยู่เลย ทั้งหมดกลายเป็นซอมบี้หมดแล้ว!
หลินเฟยหยิบ M4 ออกมายิงทีละตัวและจัดการเคลียร์หมู่บ้าน ทั้ง
สองก็พบห้องหนึ่งที่ค่อนข้างสะอาด เลยตัดสินใจพักที่นี่
System Modifier 208
ทั้งสองทำความสะอาดบ้านด้วยกันและการทำความสะอาดก็รวดเร็ว
และจากนั้นก็เสียบแบตเตอร์รี่อีกครั้งและไฟในบ้านก็เปิดขึ้นพร้อม
กัน
“เครื่องทำน้ำอุ่นใช้งานได้ปกติ” เด็กสาวเข้าไปเช็คห้องน้ำและพูด
ออกมา
“โอเค คืนนี้นอนพักให้สบายเถอะ” หลินเฟยกล่าว
มื้อค่ำวันนี้ก็กินเยอะไม่แพ้วันอื่น ๆ
ทักษะการทำอาหารของเด็กสาวดีขึ้นเรื่อย ๆ และสิ่งที่เธอทำก็อร่อย
มากขึ้นเรื่อย ๆ หลินเฟยรู้สึกว่าเขาคงทำแบบนี้ไม่ได้หากไม่มีเด็ก
สาว
“มันคือข้าวผัดไข่ของโปรดของคุณ นี่กับข้าวอีกสามอย่าง ทั้งหมู
ตุ๋น…”
ความจริงเด็กสาวกินอาหารมากที่สุดทุก ๆ คืน
เพราะว่าเธอเป็นผู้ใช้พลัง การใช้พลังต้องอาศัยผลพลังหรืออาหาร
จำนวนมากเพื่อฟื้นฟูร่างกายตัวเองให้เร็ว
แม้ว่าทุกครั้งหลังมื้ออาหาร เด็กสาวจะกินผลพลัง แต่ก็ไม่มีใคร
ปฏิเสธอาหารได้
โดยเฉพาะยี่หยู่เซว่
เธอไม่อ้วน ดังนั้นเธอจึงเป็นนักกินตัวจริง
“ช่วยด้วย!”
เมื่อทั้งสองกินมื้อค่ำและกำลังพักผ่อน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจาก
ด้านนอก
หลินเฟยใช้ [perspective] ออกไปดูด้านนอกทันที
ในสนามด้านนอกหมู่บ้าน มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังวิ่งอย่างเชื่องช้า
และด้านหลังเขามีซอมบี้สามตัวกำลังไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว
ตูม!
ชายคนนั้นไม่ได้ระวังเท้าตัวเองทำให้ไปสะดุดหินและล้มลง
“ช่วยด้วย!”
เขาตะโกนด้วยความกลัวเมื่อเห็นซอมบี้สามตัววิ่งเข้ามา
แต่ในเวลานี้
ปัง ปัง ปัง!
ตามมาด้วยเสียงปืนสามนัด ซอมบี้ทั้งสามก็หัวระเบิดและล้มลงกับ
พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ทำให้ชายคนนั้นตกใจจนฉี่แตก
“นายได้รับการช่วยเหลือแล้ว” หลินเฟยพาดปืนไว้บนไหล่ของเขา
และพูดจากระยะไกล
“ฉันรอดแล้ว?”
ชายคนนั้นตกใจและท้ายที่สุดก็หัวเราะอย่างมีความสุข “ฉันยังไม่
ตาย!”
เขารีบลุกขึ้นจากพื้นและวิ่งไปหาหลินเฟยเพื่อขอบคุณ “ขอบคุณ
พี่ชาย ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้”
“ไม่หรอก” หลินเฟยโบกมือและหันกลับไป
ในเวลานี้ มีซอมบี้ตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากหลังกำแพงตรง
ทางเข้าหมู่บ้านทำให้ชายคนนั้นตกใจ
อย่างไรก็ตาม
ปัง!
หลินเฟยยิงซอมบี้ทันที
เขาไม่มองซอมบี้ด้วยซ้ำเพราะคิดว่ามันน่าจะเป็นซอมบี้ที่เพิ่งมาที่นี่
เพราะเขากวาดล้างซอมบี้ในหมู่บ้านหมดแล้ว
เมื่อชายหนุ่มเห็นฉากนี้ ดวงตาของเขาก็สว่างทันที
เขาวิ่งไปทันทีและพูดกับหลินเฟยพร้อมกับยิ้มว่า “ขอบคุณพี่ใหญ่
สำหรับช่วยชีวิต ไม่อย่างนั้นผมคงตายแล้ว”
“ผมชื่อ เย่จ้าว พี่ใหญ่ชื่ออะไร?”
“คุณอยู่ที่นี่หรือ?”
หลังจากถามคำถามไปหลายข้อ หลินเฟยก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะตอบ
คำถามทั้งหมดเขาจึงพูดว่า “ฉันชื่อหลินเฟย”
“หลินเฟย ชื่อดี” เย่จ้าวพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง
“ในหมู่บ้านนี้ไม่มีคนอยู่ นายหาที่พักด้วยตัวเองเถอะ”หลินเฟยไม่
อยากพูดอะไรมากกับอีกฝ่ายและเดินตรงกลับบ้านไป
เย่จ้าวยืนอยู่ที่เดิมและมองไปที่ห้องที่สว่างไสวของหลินเฟย โดยไม่
รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อหลินเฟยกำลังอาบน้ำ ก็มีเสียงเคาะประตูด้านนอก
“ฉันไปดูเอง” เด็กสาวพูด
หลังจากเปิดประตูก็เห็นชายหนุ่มที่เพิ่งช่วยไว้
“มีอะไร?” เด็กสาวถาม
เมื่อเย่จ้าวเห็นเด็กสาวเขาก็ตะลึงเพราะเขาคิดว่าหลินเฟยอยู่คนเดียว
ไม่คิดว่าจะมีสาวน่ารักขนาดนี้มาเปิดประตู