One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 153-154

Modifier Chapter 153
“ตายหมดเลย?”
เมื่อเข้าไปอีก พวกเขาก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
ซอมบี้มากมายถูกกระแทกเข้ากับผนังหรือแม้แต่เพดาน
“พระเจ้า……”
พวกเขากลืนน้ำลายอย่างหนัก ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ
ในเวลานั้นเอง
ท้ายที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่าทำไมซูเปอร์มาร์เก็ตถึงสั่นสองสามครั้ง
“นั่นกระทิง มันพึ่งจะถูกยิงตาย…”
เมื่อพวกเขาได้ยินข่าวใหม่ หลายคนตกใจและล้มลงกับพื้น
“นี่คือเทพยดาแบบไหนกัน?”
โดยปกติหลินเฟยไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำให้นั้นทำให้คนกลุ่มหนึ่งเกิดความ
กลัว เขาเอาสิ่งของไปและกลับไปที่วิลล่าภายในห้านาที
ทันทีที่เขาเดินเข้ามาจากระเบียง เขาก็เห็นเด็กสาวนั่งอยู่บนโซฟาด้วย
ใบหน้าที่นิ่งเฉย
เธอหนีบขาไว้ ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับว่าเธอกำลังอดกลั้น
บางอย่าง
“คุณกลับมาแล้ว”
เมื่อเห็นหลินเฟย เธอก็มีรอยยิ้มบาง ๆ “ฉันไม่เจ็บเลย”
“เป็นไง”
หลินเฟยพูด เขาหยิบผ้าอนามัยหลายยี่ห้อออกมาจากกระเป๋ าและพูดว่า
“ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบอันไหน ฉันเลยเอาออกมาทั้งหมด”
เมื่อเด็กสาวเห็นสิ่งของบนโต๊ะ ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อ
“คุณ คุณรู้ได้ไง?”
เธอก้มหัวลง
“ถ้าฉันไม่รู้ เธอจะซ่อนมันจากฉันนานแค่ไหน?” หลินเฟยยิ้ม
เด็กสาวก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร
“โอเค ไปเปลี่ยนซะ” เขาพูด “ฉันจะต้มน้ำตาลทรายแดงให้เธอ”
“ขอบคุณ”
เด็กสาวกัดริมฝีปากก่อนที่จะหยิบผ้าอนามัยไปห่อนึงและหนีเข้าห้องน้ำ
ด้วยก้าวเล็ก ๆ ของเธอ
หลินเฟยหยิบน้ำตาลทรายแดงในขวดขึ้นมาดูวันที่ผลิต มันเพิ่งจะเป็น
ของเมื่อสามเดือนที่แล้ว เขาจึงไม่ต้องกังวลว่ามันจะหมดอายุ
เมื่อน้ำต้มน้ำตาลทรายแดงกำลังเดือด เด็กสาวก็ออกจากห้องน้ำพอดี
ในเวลานี้ ใบหน้าของเธอก็ดูดีขึ้นมาก ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดบรรเทา
แต่ในที่สุดเธอก็เดินได้ตามปกติ
“น้ำต้มพร้อมแล้ว” หลินเฟยพูดพลางวางน้ำต้มน้ำตาลลงบนโต๊ะและ
หยิบยาแก้ปวดออกมาหนึ่งแผงและพูดว่า “นี่ ยาแก้ปวด””
เด็กสาวถือน้ำต้มน้ำตาลด้วยใบหน้าแดง ๆ เพราะมันร้อนเล็กน้อย
“ฉันขอโทษ” เธอกระซิบ
“ทำอะไรผิดอีกแล้วหรอ?” หลินเฟยพูดอย่างอยากรู้ เป็นไปได้ไหมที่เธอ
จะทำครัวไหม้?
“ฉันทำให้แผนของคุณช้าลง” ยี่หยู่เซว่พูดว่า “ไม่อย่างนั้นเราจะไปถึง
เมือง D แล้ว”
“ไม่เป็นไร”
หลิยเฟยพูด “เมือง D ไม่ได้ไกล มันอยู่ที่นั่นเสมอและไม่อาจหนีไปไหน
ได้ แม้ว่าเราจะอยู่ที่นี่สองสามวัน”
“สำหรับฉัน เธอสำคัญยิ่งกว่าเครื่องยิง RPG”
เธอเป็นเชฟ
มีอาหารอร่อยมากมายทุกวัน
ในขณะเดียวกันก็เป็นหมอนนุ่ม ๆ ได้อีกด้วย
RPG จะไปเทียบกันได้อย่างไง?
เด็กสาวไม่รู้ว่าหลินเฟยกำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่ฟังแล้วเธอก็รู้สึกว่า
แก้มของเธอแดงขึ้นเรื่อย ๆ
หลังจากที่กินยาแก้ปวดและดื่มน้ำต้มน้ำตาล เด็กสาวก็รู้สึกว่าอาการปวด
ท้องของเธอหายไปมากแล้ว
“ฉันเคยทำเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเอง” ทันใดนั้นเธอก็รู้ว่าเมื่อเธอได้พบกับ
หลินเฟย ชีวิตของเธอก็น่าสนใจขึ้นมาก
ดวงอาทิตย์ในวันสิ้นโลกมันจะยังอุ่นกว่านี้อีกหรอ?
ประจำเดือนของเด็กสาวยังเป็นอยู่ห้าวันก่อนที่จะออกเดินทาง
มันเป็นวันที่แดดออกและหลังจากเด็กสาวไม่รู้สึกแปลก ๆ กับช่วงล่าง
เธอ ท้ายที่สุดเธอก็ยิ้มออกมาอย่างง่ายดายและพร้อมที่จะเดินทาง!
หลังจากที่ทั้งสองทานอาหารแล้วพวกเขาก็ออกเดินทางไปเมืองD
เมือง D อยู่ไม่ไกลจากเมือง C
ก่อนเที่ยง ทั้งสองคนก็เข้ามาในเมืองและต้องการเข้าไปในที่ชุมนุมโดย
เร็วที่สุด แต่เมือง D นั้นใหญ่กว่าเมือง C มาก พวกเขาก็ยังหาไม่พบสักที
Modifier Chapter 154
“เราจะหาเฉพาะผู้รอดชีวิตเท่านั้น”
สำหรับหลินเฟย การค้นหาผู้รอดชีวิตนั้นง่ายกว่าการหาที่ชุมนุม
เมื่อผ่านแต่ละถนนไปไม่นานเขาก็เห็นผู้รอดชีวิตสามคนเดินอยู่บนถนน
เป็นชายสองหญิงหนึ่ง หนึ่งในพวกเขามีปืน
หลินเฟยและเด็กสาวคนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยจากนั้นก็เดินไปหาทั้ง
สาม
“ฉันหวังว่าพวกเขาจะพูดดี ๆ ได้”
หลินเฟยพูด “ไม่อย่างนั้นเราจะไปหาผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ”
ในวันสิ้นโลก ด้านมืดของคนก็เปิ ดเผยออกมามากขึ้นและไม่ใช่ทุกคนที่
จะเชื่อใจได้
สาเหตุที่เป็นอย่างนั้นเพราะว่าหลินเฟยไม่รู้สึกต้องตื่นตัวใด ๆ เลยเพราะ…
เขานั้นไร้พ่าย
ไม่ต้องพูดถึงผู้รอดชีวิตเหล่านี้ แม้แต่จักรวาลนี้จะเกิดซุปเปอร์บิ้กแบง
หรือเริ่มจักรวาลใหม่ เขาก็ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ
ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องระวังใครและเขาก็ไม่จะเป็นต้องระวังแผนต่าง ๆ
ของคนอื่น
เพราะแม้ว่าเขาจะยืนเฉย ๆ และไม่ออกแรงสู้ ปล่อยให้พวกเขาทุบตี
ร่างกายของเขา แม้ว่าพวกเขาจะทุบจนหมดแรง หลินเฟยก็ยังไม่เสีย
แม้แต่เส้นขนเดียว
วันสิ้นโลกเป็นอะไรที่มืดหม่นมาก
แต่หลินเฟยเป็นดั่งดวงอาทิตย์ด้วยตัวของเขาเอง
“บังเอิญจริง”
เขายิ้มและทักทายผู้รอดชีวิตทั้งสาม
เมื่อชายทั้งสองมองเห็นหลินเฟยพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง เมื่อพวกเขา
เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขา ทั้งหมดก็คิดว่านี่มันไม่ใช่วันสิ้นโลก
นี่คือวันสิ้นโลก
ทุกวันที่เขามีชีวิตรอดได้คือมาจากการวางแผนโดยคิดว่าเขาจะใช้ชีวิต
อย่างไรในวันพรุ่งนี้
กล้าทักทายผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ อย่างเปิ ดเผย มันเป็นครั้งแรกที่พวกเขา
ได้เห็น
บอกได้คำเดียวว่าโง่เกินไป
“ยกมือขึ้น”
จ้าวหมิงยกปืนในมือขึ้นและชี้ไปที่ทั้งสองอย่างระมัดระวังและพูดว่า
“ตอบมาต้องการอะไร?”
หลินเฟยยืนอยู่หน้าเด็กสาวและพูดว่า “ฉันอยากจะถามทางว่าชุมนุม
ผู้รอดชีวิตอยู่ไหน?”
“อะไรอยู่ในกระเป๋า?”
“อาหารและน้ำ”
ขณะที่หลินเฟยพูด เขาก็หยิบขนมปังออกมาสองอันและน้ำสองขวดต่อ
หน้าพวกเขา “เราแค่ถามหาเส้นทาง”
จ้าวหมิงหรี่ตาและไม่พูด
แต่เมื่อชายและผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังของเขาเห็นขนมปังและน้ำในมือของ
หลินเฟย ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้าง
“เราก็บังเอิญจะไปที่ชุมนุมด้วยเหมือนกัน ไปด้วยด้วยกันเถอะ” ชายคน
นั้นกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม
“นั่นเยี่ยมเลย” หลินเฟยพยักหน้า
อย่างไรก็ตามปืนในมือของจ้าวหมิงก็ไม่ได้ลดลง
แต่มันกลับยิงออกมา!
ปัง!
กระสุนพุ่งผ่านหัวหลินเฟยและโดนซอมบี้ที่อยู่ด้านหลังเขา
ซอมบี้ถูกยิงที่หัวและล้มลงกับพื้นทันทีโดยไม่เคลื่อนไหว
หลินเฟยหันกลับมาและอุทานว่า “แม่นมาก”
จ้าวหมิงเอาปืนลงและมองไปที่หลินเฟยก่อนจะพูดว่า “เราไม่ต้องมา
เสียเวลาอีกแล้ว มาเถอะ ไปที่ชุมนุมกัน”
หลินเฟยจูงมือเด็กสาวและเดินตามเข้าหาทั้งสามคนก่อนจะยื่นขนมปัง
และน้ำให้พวกเขา
“สุภาพไปแล้ว”
นั่นคือสิ่งที่พูดกัน แต่ชายและหญิงสาวรับอาหารและน้ำไปกินอย่างไม่
ใส่ใจ
มีเพียงจ้าวหมิงที่มองไปที่พวกเขา
“นายชื่ออะไร?” จ้าวหมิงถามหลินเฟยและเด็กสาว “ความสามารถคือ
อะไร? เลเวลไหน?”
“ฉันชื่อหลินเฟยและฉันไม่มีพลัง” หลินเฟยพูด
ทั้งสามคนผงะและมองไปที่หลินเฟยอย่างไม่เชื่อ
แต่เขาไม่รู้สึกถึงพลังเหนือธรรมชาติใด ๆ ออกจากร่างกายของเขา
“มันน่าอนาถแท้” ชายคนนั้นพูด “แต่ไม่ต้องกังวล เราจะปกป้องนาย
ตลอดทั้งทาง ตราบเท่าที่นายไม่วิ่งมั่ว ๆ”
“ฉันชื่อหลี่กวง นายเรียกฉันว่าพี่กวงได้”