Monster Factory - บทที่ 205

บนที่ 205 ใครอยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้?
ลูกเรือทั้งสองทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว
ขยะมลพิษทางเคมีเกือบ 3,000 ตันใช้เวลาน้อยกว่า 20 นาทีในการ
โยนลงทะเลสาบทั้งหมด
นี่เป็นความสำเร็จและโชคดีที่พวกเขามีเครนเคลื่อนที่สองตัวบนเรือ
เกรน
เครนเคลื่อนที่สองตัวนี้เป็นเครนเคลื่อนที่แบบพับได้แบบไฮดรอลิก
แบบพิเศษโดยมีน้ำหนักบรรทุก 75 ตัน
ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ปัญหาในการยกของที่มีขนาด 50 ตัน
ในห้องโดยสารมีสารเคมีปนเปื้อนขนาดใหญ่ห่อหุ้มไว้อย่างเรียบร้อย
และบรรจุในถุงกระดาษคราฟท์อย่างดี
50 ตันบรรจุในกลุ่มและล้อมรอบด้วยลวดตาข่ายอย่างแน่นหนา
เหนือตาข่ายเหล็กเป็นชุดสายยกของหนักทั้งกลุ่มสามารถยกได้ด้วย
การแขวนตะขอเท่านั้น
นี่คืออุปกรณ์ที่ออกแบบมาเพื่อขนส่งวัสดุผิดกฎหมายโดยเร็วที่สุด
พวกเขามีหน้าที่ในการยกที่ง่ายที่สุดเท่านั้นจากนั้นจึงหมุนตัวยกและ
ปลดล็อคและโยนลงในน้ำโดยอัตโนมัติด้วยการคลิก
กระบวนการนี้เต็มไปด้วยความหยาบคายและไม่จำเป็นต้องมีการ
เล็งและชะลอความเร็ว
มันจะหายไปโดยตรงในเวลาอันสั้นและเวลาที่ต้องการนั้นหายาก
มาก
หลังจากเสร็จสิ้นการทำงานที่เลวร้าย ลูกเรือทั้งสองได้ยกสมอใน
ขณะที่เรือลาดตระเวนเข้าใกล้
พวกเขารีบเปิดกล่องจ่ายไฟและทุบสายไฟด้านใน
เรือต่อต้านการลักลอบเข้ามาใกล้และนาวิกโยธิน 6 คนสวมเสื้อชูชีพ
และหมวกกันน็อกสีส้มยืนอยู่ที่หัวเรือ
หลังจากเรือต่อต้านการค้าของเถื่อนได้เคลื่อนมาขนาดกับตัวเรือตัว
นาวิกโยธิน 6 คนก็กระโดดขึ้นเรือ
ดวงตาของพวกเขาเหมือนสายลมในฤดูหนาวและพวกเขาได้พุ่งตรง
ไปยังลูกเรือที่น่าสงสัยสองคนไว้ทันที
เรือลำนี้น่าสงสัยมากเพราะมันได้หันหน้าเข้าสู่ทะเลสาบเสี่ยวผิงจาก
ช่องทางปกติ
เมื่อมองไปที่ผิวน้ำขุ่นของทะเลสาบเสี่ยวผิงและโซ่ยึดที่แน่น เจ้าหน้าที่
ตำรวจก็รู้สึกสังหรณ์ใจว่าเรือขนส่งเมล็ดพืชมีปัญหา
ลูกเรือสองคนที่ถูกจับได้ขอให้พวกทหารตระหนักว่าปัญหาคงไม่
เล็กน้อย
นาวิกโยธินที่สวมแว่นตาเดินไปข้างหน้าและน้ำเสียงก็เหมือนเสียง
ของกลไก “โปรดแสดงใบอนุญาตเดินเรือ ใบอนุญาตประจำเรือ
ใบอนุญาตปฏิบัติการ ใบรับรองคุณสมบัติของพวกคุณทั้งสอง….”
“นอกจากนี้ฉันจะขอถามพวกคุณว่าทำไมพวกคุณถึงได้จอดเรือไว้
ที่นี่?”
“เจ้าหน้าที่ตำรวจเราเพิ่งกลับมาจากขนของ แต่เราไม่คิดว่าอุปกรณ์ที่
ควบคุมสมอของเรือจะเกิดการรวนขึ้นมา มันถึงกับทำให้อยู่ดี ๆ สาย
สมอของเราก็หลุดลงไปยังพื้นด้านล่างและก็เกิดเรื่องอย่างที่เห็น”
“มันเป็นความจริง?” เอวของนาวิกโยธินนั้นตรงและยืดออกเหมือน
หอกและดวงตาของเขาก็จริงจังและเฉียบคม “เกิดอะไรขึ้นบนเรือ
ของคุณ? คุณได้ขนส่งอะไรมาหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไรครับ! เราเป็นแค่เรือเปล่าและเราวางแผนที่จะไปที่
ทะเลสาบซวนหยางเพื่อรับเมล็ดพืชจากที่นั้นครับ” ลูกเรือที่ดูเหมือน
จะเป็นหัวหน้าได้พยายามตอบออกมาให้ดีที่สุด
หลังจากตรวจสอบเอกสารแล้วนาวิกโยธินหลายคนก็หันไปสนใจ
ห้องโดยสารและที่เก็บสินค้า
สองคนมีหน้าที่ดูแลยามสองคนไปที่ห้องโดยสารเพื่อตรวจสอบและ
อีกสองคนเดินลงไปที่ตู้เก็บสินค้าโดยใช้กระบองเคาะที่ยึดสินค้า
พวกเขาพบสิ่งผิดปกติทันทีที่เคาะ
นั่นเพราะ…ในเรือขนส่งเมล็ดพืชกลับมีกลิ่นเหม็นฉุนชัดเจนในที่
เก็บสินค้า
เช่นเดียวกับที่พวกเขาตอนที่ยืนอยู่ข้างเรือ ในสายลมพวกเขาต่างก็
ได้กลิ่นเหม็นที่รุนแรง
ตอนนี้พวกเขากระโดดเข้าไปในห้องเก็บสัมภาระและรู้สึกเหมือน
เพิ่งโดนอาวุธชีวภาพและเคมี สมองของพวกเขาปวดร้าว
“ก่อนหน้านี้พวกคุณส่งสินค้าอะไรจากการขนส่งสินค้านี้” ทหาร
สองนายมองไปที่ลูกเรือด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มพร้อมกับกล่าวว่า “อย่า
บอกนะว่ามันเป็นธัญพืช! จงซื่อสัตย์และอย่าให้เราเก็บร่องรอยเพื่อ
ตรวจหาสารเคมี!”
“ยอมแล้วครับ! ปุ๋ย! ก่อนหน้านี้เราได้ขนปุ๋ยยูเรียครับท่าน”
“เร็ว! รีบโทรไปที่สถานีหลักและแจ้งว่าเราพบเรือที่น่าสงสัยอยู่ริม
ทะเลสาบเสี่ยวผิง แจ้งพวกเขาว่าโปรดส่งเจ้าหน้าที่ตรวจสอบมายัง
ที่นี้ด้วย”
“มันเป็นปุ๋ยจริง ๆ นะเจ้าหน้าที่” ลูกเรือเปิดซองบุหรี่และเหงื่อออก
อย่างหนักเพื่อให้บุหรี่แก่นาวิกโยธินหลายคน
“เราเก็บเกี่ยวข้าวเมื่อสองวันก่อนและระหว่างทางเราได้ช่วยลูกค้า
เก่าคนหนึ่งหลังจากที่เขาเก็บเกี่ยวข้าวสาลีเขาก็วางแผนที่จะปลูก
ข้าวโพด”
“ถ้าคุณทหารไม่เชื่อพวกคุณถามเจ้านายของเราได้ เราเป็นเรือของ
บริษัทขนส่งเมล็ดพืชไห่เฉิงหยู่ “
ในเครื่องส่งรับวิทยุคำตอบจากแผนกตรวจสอบได้ถูกส่งไปอย่าง
รวดเร็ว
พวกเขากล่าวว่าเจ้าหน้าที่ของห้องปฏิบัติการจะมาถึงทันทีและ
ตามที่นักวิจัยซึ่งเคยอยู่บนสะพานเรือบรรทุกสินค้าถูกบรรทุกจน
เต็มก่อนที่เรือบรรทุกเมล็ดพืชจะเปิดออก
มีการคลุมผ้าพลาสติกกันน้ำไว้ชั้นหนึ่งและดันแนวน้ำของเรือให้
น้อยที่สุด
เมื่อเจ้าหน้าที่ทหารตระหนักว่าปัญหาอาจร้ายแรงมาก เรือที่บรรทุก
ปืนฉีดน้ำขนาดใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทะเลสาบข้างเรือขนส่งเมล็ด
พืช
เมื่อตำรวจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ในเวลานั้นถุงพลาสติกที่หุ้ม
ตัวถังเคมีเอาไว้ก็แตกออก ทำให้สีของน้ำในทะเลทราบเปลี่ยนไป
ทันที
หลังจากนั้นในจุดอื่น ๆ ที่เรือขนส่งผ่านมาก็เกิดเหตุการณ์เดียวกัน
นั้นคือน้ำทะเลบริเวณนั้นถูกเปลี่ยนสีไปจากเดิม
พร้อมกับมีกลิ่นฉุนที่ลอยมาจากผิวน้ำ
ในช่วงเวลาที่ทหารเหล่านี้ก็ตกตะลึงกับกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ก็
กระจายออกมามากยิ่งขึ้น
ใกล้กับเรือขนส่งเมล็ดพืชก็เหมือนกับการต้มน้ำในหม้อ
สารมลพิษทางเคมีขนาดใหญ่ที่จมลงไปในน้ำจะถูกห่อไว้ในถุงแช่
ในถุงแล้วละลายปริมาณจะใหญ่ขึ้นและถุงจะแตก
ทุกคนบนเรือต่อต้านการค้าของเถื่อนรู้สึกหวาดกลัว
ระดับน้ำของทะเลสาบเสี่ยวผิงเปลี่ยนไปทำให้พวกเขาต้องการที่จะ
รีบหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้
สามวันก่อนเป็นวันที่ทีมตรวจสอบประจำการในจงยุนและทีม
ตรวจสอบอยู่ที่บ้านพัก
ตอนนี้มลพิษทางเคมีทั้งลำถูกทิ้งในทะเลสาบเสี่ยวผิง
ลูกเรือทั้งสองส่งสัญญาณว่าพวกเขาสูญเสียการมองเห็น คนหนึ่งได้
ลุกขึ้นชนกับเจ้าหน้าที่อยู่ใกล้ตัวและต้องการกระโดดลงน้ำ
เป็นผลให้เขากระโดดได้ไม่ถึงสองก้าวเขาก็ถูกนาวิกโยธินกระแทก
ตัวอย่างจังก่อนที่เขาจะตกลงบนพื้นแข็ง
ทหารคนหนึ่งหยิบเครื่องส่งรับวิทยุขึ้นมาและตะโกนด้วยน้ำเสียง
หวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ได้ “สำนักงานใหญ่! มีบางอย่างเกิดขึ้นใน
ทะเลสาบเสี่ยวผิง…”
หลังจากผ่านไปยี่สิบนาที …
ทะเลสาบเสี่ยวผิงซึ่งเดิมกลับสู่ความเงียบสงบลง แต่สีหน้าของ
เจ้าหน้าที่ต่างก็เต็มไปด้วยสีหน้าที่ไม่ดี
กลับกันทางฝั่งของทะเลสาบนั้นฝูงชนที่ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นและรับรู้
ถึงกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์พวกเขาต่างก็รีบวิ่งออกมาดูสถานการณ์
ทันที
พวกเขาดึงโทรศัพท์ออกเปิดแฟลชหรือใช้ไฟฉาย
ฉากตรงหน้าได้ทำให้พวกเขาต่างก็หวาดกลัวทันที
ทะเลสาบเสี่ยวผิงทั้งหมดได้เปลี่ยนไปเป็นสีน้ำตาลอมฟ้าและยังมี
กลิ่นฉุนอีกด้วย
สิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นก็คือบรรดาปลาที่ได้รับการผสมพันธุ์ใน
ทะเลสาบเสี่ยวผิงตอนนี้ทั้งหมดต่างก็ได้ลอยคว่ำอยู่บนผิวน้ำ
ปลาสวยงามเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นปลาคราฟที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ใน
งานที่สำคัญที่ใกล้เข้ามา
ตอนนี้ปลาสวยงามหลากสีเหล่านี้ถูกทำลายจนหมดสิ้น …
“พระเจ้า” หัวหน้าทหารที่เห็นภาพตรงหน้าก็รีบวิ่งไปยังตรงขอบ
เรือและดูสิ่งที่เกิดขึ้นให้ชัด ๆ อีกครั้ง
“เร็ว! รีบตรวจสอบแผนการเดินทางของทีมนี้และต้องรีบรายงานสิ่ง
ที่เกิดขึ้นกับเบื้อบนให้เร็วที่สุด”
เห็นได้ชัดว่าขณะนี้ได้เกิดเหตุการณ์มลพิษที่ร้ายแรงมากในทะเลสาบ
เสี่ยวผิง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น
“เราจะทำยังไงดี! ตอนนี้มันเหลือเวลาอีกแค่ห้าวันเท่านั้นที่ตัวแทน
จะมาที่นี้ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย” ผู้อำนวยการสำนักรักษาความ
ปลอดภัยสาธารณะจับราวไม้ด้วยมือข้างเดียวและมองหนึ่งในลูกเรือ
สองคนของเรือธัญพืชภายใต้การดูแลอย่างเข้มงวด
“ตรวจดูให้ฉัน! ฉันต้องการรู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้ยังไงและ
ทำไมมันถึงเกิดเรื่องบ้า ๆ นี้ขึ้นมาได้”