Monster Factory - บทที่ 152: เราจะไม่ไปง่ายๆ
รถยนต์หรูเป็นหัวข้อสนทนาสำหรับผู้ชมไปทันที
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขามีโอกาสได้สำรวจมันอย่างใกล้ชิดหรือแม้แต่โต้ตอบกับเจ้าของได้
หลังจากที่เย่ชิงทานอาหารเสร็จผู้ชมทุกคนต่างก็ตื่นเต้นกันมันนั้นเพราะทุกคนรู้ว่าเวลาที่พวกเขากำลังลอคอยนั้นกำลังมาถึงแล้ว
เย่ชิงเองก็เห็นด้วยกับคำขอของพวกเขา แต่ผู้ชมจำนวนมากต่างก็กรีดร้องและตะโกนราวกับพวกเขาเป็นสายฟ้าในช่วงพายุฝนฟ้าคะนอง ขณะที่พวกเขาทั้งหมดรู้สึกเหมือนเป็นคนที่พาโตวโตวไปด้วยตัวเอง
เย่ชิงยังพบอีกว่านี้เป็นสิ่งที่ค่อนข้างน่าตลกในขณะที่เขายังคงพูดคุยกับผู้ชมตลอดเวลา
หลังจากขับรถเล่นรอบๆแล้วเย่ชิงก็คิดว่าถึงเวลาที่เขาควรจะส่งโตวโตวกลับบ้าน แต่การปล่อยให้เธอขับเจ้ารถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ากลับไปเองก็เป็นอะไรที่เสียงเกินไป ดังนั้นเขาจึงได้ติดต่อไปยังคนขับรถของตัวเองให้มารับแทน
เมื่อรถสกู๊ตเตอร์ได้มาถึงที่หมาย พวกเขาก็ได้เห็นว่ามีรถ G-65 จอดรออยู่แล้ว
เป็นเฒ่าหลี่ที่รับหน้าที่เป็นคนขับ และยังมีพนักงานอีกคนยืนอยู่ข้างรถและรีบทักทายทันทีเมื่อเขาเห็นเย่ชิงปรากฏตัว
เย่ชิงได้ส่งกุญแจสกู๊ตเตอร์ของโตวโตวให้ และบอกให้เขานำมันกลับมา
เมื่อเห็นรถ G-65 รออยู่ที่นั่นโดยเฉพาะและยังมีคนขับรถสกู๊ตเตอร์ของโตวโตวกลับบ้านอีก ผู้ชมนับล้านคนได้จมลงสู่ความสิ้นหวังทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีคนกรอกข้อมูลว่ารถ G-65 นั้นมีราคามากกว่า 4 ล้านหยวน
“เอาล่ะ! ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะตั้งตาเรียนเพื่อโอกาสที่จะได้เข้าร่วมบริษัทของพี่ชายคนนี้”
“ ฉันเป็นบัณฑิตกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยนิวโอเรียนทัลใหม่ ฉันเองก็อยากขับเบนซ์บ้างเหมือนกัน”
“ฉันยังสามารถเปลี่ยนใบสมัครมหาวิทยาลัยได้ไหม? ฉันต้องการไปที่มหาวิทยาลัยจงหยุนจริงๆในตอนนี้……”
เย่ชิงทีเห็นว่าปัญหาทุกอย่างถูกจัดการแล้วตัวเองก็ขอตัวเช่นกัน
โตวโตวยังคงหน้าแดงอยู่ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าพี่ใหญ่เย่สามารถบีบเวลาว่างในตารางงานที่ยุ่งของเขาเพื่ออยู่กับเธอได้ นั้นหมายความว่าพี่ใหญ่เย่ให้ความสำคัญกับเธอมาก เมื่อเห็นเงาของการจากไปของเย่ชิงหัวใจของเธอก็เต้นรัวขณะที่เธออยากจะวิ่งขึ้นไปกอดเขา
เย่ชิงได้ขับรถตรงไปที่โรงงานเก่าภายในสวนอุตสาหกรรม ปัจจุบันโรงงานเก่าได้เปลี่ยนชื่อเป็นฮัวริสไคล์เทคโนโลจี้แล้วซึ่งฟังดูมีเทคโนโลยีสูงกว่ามาก
ระหว่างทางเย่ชิงยังคงรู้สึกว่าการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมเป็นสิ่งที่สนุกสนาน อย่างไรก็ตามเมื่อเขาไปที่โรงงานเก่าเขาก็พบว่ามันมีปัญหาที่รอให้เขาต้องจัดการอยู่
ที่ดินที่ทางสวนอุตสาหกรรมได้มอบให้กับโรงงานเก่าเพื่อการขยายเพิ่มเติมนั้นอยู่ด้านหลัง
ตอนนี้บนที่ดินผืนนี้มีโครงสร้างโรงงานแห่งใหม่อยู่แล้ว เดิมทีสถานที่ก่อสร้างควรจะมีแสงไฟสว่างไสวและเต็มไปด้วยผู้คนที่มาทำงานล่วงเวลาเพื่อสร้างอาคารให้เสร็จ แต่ตอนนี้ที่เย่เจียงหนิงตัดสินใจที่จะเปลี่ยนบริษัทรับเหมาก่อสร้างทำให้ทั้งไซต์ได้หยุดชะงักลง
สถานที่ก่อสร้างยังคงเปิดไฟอยู่ แต่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่สำหรับคนงานพักอาศัยเท่านั้น
ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่สำหรับสถานที่ก่อสร้างที่จะหยุดการก่อสร้างลงกลางขันโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนที่รับผิดชอบในการสร้างถูกเปลี่ยนออกไปแล้วดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่พวกเขาจะต้องช่วยเหลืออีก
อย่างไรก็ตาม……
รถเทรลเลอร์พื้นเรียบที่เย่ชิงขอไว้ก่อนหน้านี้ได้ย้ายเจ้ายักษ์ใหญ่จักรกลต้นแบบมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมกระบวนการก่อสร้าง ตอนนี้พวกมันถูกขวางทางเอาไม่ให้เข้าไปข้างในโดยรถขุดสองคัน
รถขุดทั้งสองคันน่าจะเพิ่งมาถึงไม่นานเนื่องจากตัวเครื่องยนต์ของพวกมันยังคงดังก้องอยู่ คนขับรถบรรทุกกำลังจะโทรออก แต่หลังจากเห็นรถของเย่ชิงเขาก็โบกมือทันที
เย่ชิงรู้สึกโกรธมากเมื่อเห็นสิ่งนี้นั่นคือเหตุผลที่เขาดึงคนงานมอนเตอร์ออกมาทันที โดยที่เขาเรียกเจ้าฮักวันและฮักทรูออกมาที่นั่งเบาะหลัง จากนั้นเขาก็ลงจากรถและถามคนขับว่าปัญหาคืออะไร
“ท่านประธาน! พวกเขาบอกว่าพวกเขาเป็นผู้รับผิดชอบไซต์นี้และไม่อนุญาตให้นำเครื่องมือของเราเข้าไปครับ” คนขับเมื่อเห็นการมาถึงของเจ้านายใหญ่ เขาก็รู้สึกมีกำลังมากขึ้นจนสามารถพูดสิ่งทีเกิดขึ้นทั้งหมดออกมา
คนขับรถขุดทั้งสองคนเองก็กระโดดลงมาและจ้องมองไปที่เย่ชิงอย่างไม่วางตา
“คุณมาจากบริษัทรับเหมาก่อสร้างไหน? คุณควรรู้ว่าการนำอุปกรณ์ใดๆเข้ามาในพื้นที่นั้นจำเป็นต้องได้รับการอนุญาตจากเรา” คนขับรถสองคนต่างถามคำถามเหล่านี้ออกมาเหมือนปืนกล
“และอุปกรณ์บนรถบรรทุกของคุณทำไมมันดูเหมือนถัง?”
ภายใต้ไฟหน้าที่ส่องสว่างพวกเขาไม่สามารถอธิบายสถานการณ์ได้อย่างชัดเจนโดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เหมือนหอคอยเหล็กทั้งสองที่ยืนอยู่ด้านหลังเย่ชิง
“ไซต์นี้……เป็นของ [ฮัวริสไคล์เทคโนโลจี้] ไม่ใช่หรือ?” เย่ชิงค่อนข้างรู้สึกรำคาญกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าพวกนั้นได้กลายเป็นเจ้านายของที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ดูการกระทำของบริษัทนี้……
เขาไม่สบอารมณ์อย่างแรง
เย่ชิงไม่รู้จักวัฒนธรรมของบริษัทก่อสร้าง แต่จากมุมมองของกฎหมายเขาเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถทำอะไรก็ได้นี่
ไม่มีประเด็นที่จะพูดคุยกับลูกน้องระดับล่างเหล่านี้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเย่ชิงจึงบอกให้พวกเขาโทรหาคนที่รับผิดชอบโดยตรง
ผู้รับผิดชอบไซต์ดังกล่าวรีบเดินไปมาและเห็นได้ชัดว่าเขามีอาการเมามาด้วย: “ผมเป็นคนรับผิดชอบสถานที่ก่อสร้างนี้ คุณอยู่กับบริษัทก่อสร้างไหน”
“ ลองดูนี่……ชื่อของฉันอยู่กับผู้เซ็นสัญญานี้ ซึ่งนั้นมันทำให้ฉันเป็นเจ้านายของคุณ” เย่ชิงได้พูดขึ้นมาด้วยความสงบ
“โอ้ ~ ดูสิตาของผม” ชายคนนี้ที่มีกระเป๋าเงินอยู่ในมือก็ได้ยกมันขึ้นมาตบหัวตัวเอง: “งั้นก็เจ้านายน้อยนี้เอง! อ่า! ผมต้องขอโทษด้วยสำหรับความไม่สุภาพก่อนหน้านี้”
“ผมชื่อจางจุน ผู้จัดการทีมคนงานก่อสร้างของบริษัทเซิงคอมตัสไฟล์คอมพานี ” จางจุนดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งซองและกำลังจะยื่นซองให้เย่ชิง:“ เจ้านายน้อยครับ! ก่อนที่คุณจะพูดอะไรผมขอบอกคุณก่อนว่าข้างในไซต์นี้มีอะไรบ้าง”
“ถ้านับพวกเครื่องมือแล้วเรามีมันทั้งหมด 300 กว่าชิ้น แยกเป็นเครื่องจักรขนาดใหญ่อย่างรถขุด 20 คัน เครนทาวเวอร์ 6 คัน เครื่องบดอัด 2 เครื่อง เครื่องผสมปูน เครื่องดัด และอื่นๆ “
“อุปกรณ์พวกนี้ได้ถูกสั่งย้ายมายังที่นี้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่ในตอนนี้คุณกลับอยากให้ผมนำมันออกไป?”
“นอกจากอุปกรณ์พวกนี้แล้ว เรายังต้องดูแลคนงานกว่า 300 คน….”
“แล้วยังไง?” เย่ชิงบอกให้จางจุนหยุดหาข้อแก้ตัว: “ถ้าคุณและพนักงานทุกคนที่นี่แพ็คของและออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ ฉันจะไม่นำเรื่องเรียกร้องขอค่าชดเชยการใช้ของปลอมจากคุณดีไหม?”
“ ของปลอม?” จางจุนเริ่มทำให้เป็นเรื่องใหญ่อีกครั้ง: “เจ้านายน้อย! คุณไม่สามารถพูดแบบนี้นั้น ทางเราเองก็ถูกหลอกเหมือนกัน และเราก็ได้แก้ไขไปบางจุดแล้วเช่นกันหลังจากที่เราได้ค้นพบมัน”
“นอกจากนี้ทางบริษัทของเราได้ทำธุรกิจนี้มานาน คุณคงไม่คิดว่าเราจะยอมทำอะไรโง่ๆเพื่อทำลายท่อน้ำเลี้ยงตัวเองใช้ไหม? นอกจากนี้ผมขอสัญญาว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกถ้าคุณยอมเพิ่มเงินขึ้นอีกเล็กน้อยที่ในสัญญา “
“อะไรนะ! คุณจะบอกว่าตัวเองเป็นคนซื่อสัตย์ แล้วทำไมคุณถึงยังต้องเอารถขุดสองคันมาขวางถนนอยู่แบบนี้ด้วย? นี้มันหมายความว่ายังไงกัน?” เย่ชิงยังคงยิ้ม: “เอาละ! ฉันจะพูดคำเดิมถ้าพวกคุณจากไปพรุ่งนี้ฉันจะลืมทุกอย่าง”
“ งั้นทำไมเจ้านายน้อยถึงไม่ฟังข้อเสนอของผมบ้างละ?”
จางจุนเองก็แสดงรอยยิ้มขึ้นมา: “ถ้าคุณปล่อยให้เราดำเนินการต่อด้วยการเซ็นสัญญาฉบับใหม่ แน่นอนว่าราคามันจะเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย คิดว่าเป็นไง??”
“เอาล่ะ! ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว” เย่ชิงได้เดินเข้าไปตบไหล่ของอีกฝ่าย: “เมื่อคุณพูดออกมาทั้งหมดนี้แล้ว งั้นเรามาดูกันว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะในศึกนี้”
เมื่อการพูดคุยกันเสร็จแล้วเย่ชิงก็โบกมือให้คนขับรถบรรทุกด้านข้างเพื่อจอดรถบรรทุกที่โรงงานเก่าในตอนนี้
8.00 น. ของวันรุ่งขึ้น เย่ชิงได้โทรหาหัวหน้าสำนักงานดูแลเรื่องการก่อสร้าง
เนื่องจากฮัวริสไคล์เทคโนโลจี้ยังคงอาศัยอยู่ในสถานที่ก่อสร้าง ดังนั้นสำนักงานดูแลเรื่องการก่อสร้างก็จะทำหน้าที่เป็นผู้ทวงถามหาความยุติธรรมทั้งหมดให้เอง
08:30 น. ฟู่เหวียนเจ้าของบริษัทเซิงคอมตัสไฟล์คอมพานีได้มาหาเย่ชิงเป็นการส่วนตัวเพื่อบอกว่าพวกเขาจะออกไปอย่างไรและจะใช้เวลาเก็บของนานแค่ไหน
“ ทำไมคุณไม่บอกก่อนหน้านี้ว่าคุณเป็นเพื่อนกับหัวหน้าเลอ?” ฟู่เหวียนทำตัวราวกับว่าเขาเป็นคนที่รู้สถานการณ์ดี: “ถ้าคุณพูดอย่างนั้นก่อนหน้านี้พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องเรื่องกันแบบนั้น”
“ผมในฐานะประธานบริษัท ผมสัญญาว่าจะจัดการทุกอย่างให้เสร็จภายใน 17.00 น.”
“ แต่ท่านประธานเย่! แม้ว่าการก่อสร้างของเราจะไม่ทำงานที่นี่อีกต่อไปแล้วทำไม แต่บริษัทอื่นที่คุณกำลังจะเซ็นสัญญาจะต้องกลัวมากที่จะมาทำที่นี้?”
“ แน่นอนว่าถ้าคุณจะเซ็นสัญญากับบริษัทไชท์น่าเรนกรุ๊ป ผมรับประกันว่าพวกเขาจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้และงานที่พวกเขารับผิดชอบเองก็ออกมาดีมากอีกด้วย”
“จริง?” เย่ชิงพูดขึ้นมา: “แต่ฉันต้องขอปฏิเสธ เพราะว่าฉันได้วางแผนที่จะทำสัญญากับบริษัทขนาดเล็กแห่งหนึ่งเอาไว้ และพวกเขาก็ยินดีเริ่มงานทันทีหลังจากที่พวกคุณออกไป “
“จริงเหรอครับ! งั้นผมก็ขอให้คุณโชคดี”
เมื่อพูดจบฟู่เหวียนก็หันหลังเดินออกไปพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะเบาๆ