Monster Factory - บทที่ 151: สองสายที่แตกต่างกัน
หลังจากวางสายแล้วเย่ชิงก็โทรหาพ่อของเขาเพื่อแจ้งให้อีกฝ่ายทราบถึงความกังวลของเหลียงเหวินจิ้ง
“ฮึ ~ ก่อนหน้านี้พ่อได้ไปเห็นว่าโรงงานแห่งใหม่ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงเองก็ได้ใช้บริษัทนี้ในการสร้าง และเมือพ่อเข้าไปดูก็เห็นว่าพวกนั้นทำงานได้ไม่มีปัญหาอะไร ” ตามปกติแล้วเย่เจียงหนิงจะไม่สงสัยในสิ่งที่ลูกชายของตัวเองพูด แต่ถึงยังไงเขาก็ยังรู้สึกโกรธกับเรื่องทีเกิดขึ้น:“ แต่ใครจะคิดว่านอกจากคอนกรีตและเหล็กที่ได้มาตรฐานแล้ว นอกนั้นจะเป็นขยะทั้งหมด”
“เอาละ! อีกเดี๋ยวพ่อจะต้องโทรไปหาเพื่อนบางคนในสำนักงานดูแลเรื่องการก่อสร้าง พ่อจะต้องสอนให้พวกนั้นรู้ว่าอย่ามากระตุกหนวดเสือเฒ่าอย่างพ่อ “
หลังจากวางสายเย่ชิงก็โทรหาโตวโตว
ณตอนนี้โตวโตวเองก็กำลังสตรีมอยู่เช่นกัน มันเป็นโอกาสหายากสำหรับเธอที่จะมีโอกาสได้ทำอะไรแบบนี้ในช่วงเวลาฝึกงาน และนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่เธอสามารถหาโอกาสได้
ปัจจุบันเธออยู่ที่ร้านอาหารเก่าแก่แห่งหนึ่ง ซึ่งตัวร้ายมีเมนูพิเศษคือข้าวผัดทองคำกุ้งแห้ง ผัดไข่ปู ยำไข่แดงเป็ดเค็ม และซุปไก่หนึ่งชาม……
ในท้ายที่สุดผู้ชมนับไม่ถ้วนในสตรีมก็น้ำลายหยดกันหมด สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเพื่อความยากหาอาหารของพวกเขา ดังนั้นในตอนนี้คนดูจำนวนมากจึงได้หาอะไรกินระหว่างที่ดูสตรีมไปด้วย
ขณะนั้นเองก็มีสายเรียกเข้าสายแรกดังขึ้นมา และเมือเธอมองลงไปก็เห็นว่าสายนั้นมาจากลูกพี่ลูกน้องของเธอเหลียงเหวินจิ้งนั้นเอง
เนื่องจากเย่ชิงได้ยืนยันในการลงนามในสัญญากับเธอ เหลียงเหวินจิ้งจึงต้องการแบ่งปันข่าวนี้กับลูกพี่ลูกน้องของเธอตามปกติเนื่องจากนี่เป็นโครงการขนาดใหญ่ที่ต้องใช้เงินทุนหลายสิบล้าน
โตวโตวมักจะมีโทรศัพท์มือถือสองเครื่องติดตัวเสมอ หนึ่งเครื่องสำหรับการสตรีมและอีกเครื่องสำหรับการโทรติดต่อ เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วแก้ตัวว่ากำลังสตรีมอยู่และมีคนจำนวนมากกำลังดูอยู่เธอในขณะนี้ทำให้เธอไม่สะดวกพูดอะไรได้มากนักและพวกเขาจะคุยกันต่อในคืนนี้
“ ใจดีจัง!”
“โตวโตวเป็นสตรีมเมอร์คนโปรดของฉันตั้งแต่ฉันดูสตรีมของเธอฉันมีน้ำหนักเพิ่มขึ้น 3 กิโลแล้ว”
“ใช่แล้ว โตวโตว จะไม่รับโทรศัพท์ขณะที่มีพวกเราอยู่ด้วย”
“โตวโตวเป็นของเราฮิฮิ ~ การโทรจะสำคัญขนาดไหนเมื่อเทียบกับเรา!”
บังเอิญในขณะนั้นโทรศัพท์ของโตวโตวก็ดังขึ้นอีกครั้ง โทรศัพท์สตรีมอยู่ตรงข้ามโต๊ะเพื่อให้ผู้ชมเห็นโตวโตวได้อย่างชัดเจน
“หวัดดี ~ พี่ใหญ่เย” ทันใดนั้นทัศนคติและน้ำเสียงที่โตวโตวมักจะใช้ในการรับสายก็แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงกับการโทรคุยกับลูกพี่ลูกน้องของเธอ มันกลายเป็นนุ่มนวลและอ่อนโยนกว่า
ทันทีที่โตวโตวรับสายเย่ชิงก็ได้บอกเธอว่าเขาได้ยืนยันทุกอย่างเกี่ยวกับสัญญากับลูกพี่ลูกน้องของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาจึงว่างดังนั้นเขาจึงถามว่าเธอทานข้าวเย็นหรือยัง?
“อืม ~ ฉันอยู่ที่ร้าน [ข้าวผัดเจ้าโลกอันดับหนึ่ง] เพื่อชิมข้าวผัดสีทองของพวกเขา” โตวโตวถามพี่ใหญ่เย่ว่าเขากินข้าวหรือยังและเขาอยากมาที่นี่เพื่อเพลิดเพลินกับข้าวผัดรสชาติเยี่ยมกับเธอหรือไม่
เย่ชิงเพิ่งบังเอิญต้องเดินทางไปโรงงานเก่าของพ่อและตอนนี้โตวโตวพูดถึงอาหารขึ้นมาเขาก็รู้สึกหิวเช่นกันและบอกเธอว่าเขาจะไปถึงที่นั่นในอีกยี่สิบนาที
ในขณะที่โตวโตวและเย่ชิงกำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติอยู่นั้นผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนของสตรีมก็ระเบิดเข้าสู่การจลาจล
“นี่ใคร? โตวโตวรีบวางสายเลยนะ! เธอจะต้องทำตัวให้เป็นสตรีมเมอร์มืออาชีพเข้าไว้!”
“พี่ใหญ่เย่? พี่ใหญ่คนนี้เป็นใครกัน? ฮึ! นี่มันอะไรกันเนี่ย! โตวโตวกำลังคุยกับผู้ชายที่เรียกว่าพี่ใหญ่อะไรนั้น?”
“รับไม่ได้! โตวโตวรีบวางสายเลยนะ!”
อย่างไรก็ตามการโทรยังคงดำเนินต่อไป โตวโตวได้อ้าแขนยอมรับผิดพร้อมกับแลบลิ้นอย่างหน้าเล็กให้เป็นการขอโทษสำหรับสิ่งทีเกิดขึ้น จากนั้นเธอก็ถามว่าเย่ชิงอยากกินอะไร เนื่องจากตอนนี้เธอสั่งเพียงพวกข้าวผัดเท่านั้น
“ ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าพี่ใหญ่คนนี้คือใคร……”
“ฉันยังจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงสองตอนก่อนหน้านี้ได้ โตวโตวเคยพูดถึงพี่ใหญ่เย่คนนี้เช่นกัน และถ้าฉันจำไม่ผิดก็เป็นเขาคนนี้ที่ส่งจรวดและของขวัญจำนวนมากไปให้เธอ “
“โอวววววววววว”
“ ถ้าลูกพี่ลูกน้องของโตวโตวรู้เรื่องนี้เธอคงจะร้องไห้อยู่ในห้องน้ำแน่ๆ ”
“เอาล่ะทุกคนได้เวลาออกไปแล้ว โตวโตวจะปิดสตรีมเร็วๆนี้”
“ถ้าเป็นพี่ชายคนนั้นฉันก็ยกโทษให้โตวโตวได้”
“อย่าปิดเลยได้โปรด! อย่าปิดนะ! ฉันอยากเห็นพี่ชายคนนั้นซักครั้ง”
หลังจากวางสาย โตวโตวก็ต้องการปิดสตรีม แต่ผู้ชมจำนวนมากได้ขู่เธอว่าถ้าเธอทำแบบนั้นพวกเขาจะยกเลิกการรับข่าวสารในแอพนี้
ในเวลาเดียวกันกล่องข้อความสำหรับติดต่อสอบถามเข้ามาของเธอก็เต็มไปด้วยจดหมายจำนวนมาก ทำให้ในตอนนี้โตวโตวถูกทำให้หมดหนทางโดยผู้ชม นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงคิดที่จะขอให้พี่ใหญ่เย่ช่วยทักทายทุกคนในภายหลัง
ที่ฝั่งหาดมังกร เย่ชิงกำลังเรียกบริษัทให้คนขับรถสองคนมาพร้อมกับรถเทรลเลอร์พื้นเรียบ
ในที่สุดเครื่องต้นแบบของเจ้ารถขุดยักษ์ใหญ่จักรกลก็ได้รับการดัดแปลงทั้งหมดเสร็จสิ้น ซึ่งหมายความว่ามันพร้อมสำหรับการทดสอบจริงที่โรงงานเก่าแล้ว
ด้วยอุปกรณ์ชิ้นนี้เย่ชิงเชื่อว่าเวลาที่เสียไปในการเปลี่ยนบริษัทก่อสร้างโดยโรงงานเก่าจะสามารถกู้คืนได้อย่างรวดเร็วในสองถึงสามวันและพวกเขาสามารถทำได้ดีกว่ากำหนดระยะเวลาโดยประมาณที่กำหนดไว้ในสัญญาอีกด้วย
โตวโตวยังคงรอให้เขาไปรับ ซึ่งนั้นเป็นสาเหตุที่เย่ชิงได้ทิ้งเรื่องพวกนี้ให้เป็นหน้าที่ของพวกคนงานมอนเตอร์แทน ก่อนที่เขาจะรีบขับรถออกไป
เมื่อมาถึงร้านอาหารที่โตวโตวได้บอก เขาก็เห็นว่าเธอพึ่งจะสั่งข้าวผัดทองคำที่แพงที่สุดไว้สำหรับเขาแล้ว
โตวโตวเลือกนั่งในมุมที่เงียบสงบที่สุด แต่เมื่อเย่ชิงมาถึงเขาก็พบมันเพียงแวบเดียว เพราะใครกันที่ปล่อยให้เธอดูดีจนตกเป็นจุดสนใจได้ง่ายๆกัน?
“เธอกำลังสตรีมมิงอยู่เหรอ?” เย่ชิงได้พูดทักทายพร้อมกับโบกมือให้โตวโตว
“ พี่ใหญ่เย่!” โตวโตวเองก็ได้ยืนขึ้นและโบกมือในเช่นกัน จนทำให้ผู้ชมรู้สึกว่ารายการอาหารได้กลายเป็นรายกายการรักโรแมนติกไปแล้ว
“พี่ใหญ่เย่! พี่อยากจะทักทายทุกคนเหรอ? งั้นรอฉันก่อนนะ ใช้! พวกเขาเองก็อยากจะเจอพี่เหมือนกัน!”
“ จริงๆเหรอ? พวกเขาอยากเจอฉันเหรอ?” เย่ชิงพูดจบก็ได้นั่งลงในตำแหน่งที่โตวโตวจัดเอาไว้ให้ จากนั้นเธอจึงได้ปรับมุมกล้องให้ถ่ายมาตรงหน้าเย่ชิง: “สวัสดี! เนื่องจากพวกคุณต้องการพบฉัน ฉันเลยอยู่ที่นี่แล้ว!”
ทันทีที่เย่ชิงเข้าสู่ภาพสตรีม ข้อความจำนวนมากก็ระเบิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับ ‘สวัสดีพี่ชาย!’ และ ‘คุณรู้ตัวไหมว่าตัวเองเป็นคนที่ยอดเยี่ยมขนาดไหน’
“พี่มาคนเดียวเหรอ? ทำไมไม่เจอคนขับเลยละ?”
“ แม้นบน! นายบ้าหรือเปล่าที่ถามแบบนั้น ถ้านายจะไปเดทกับผู้หญิงนายจะพาคนอื่นไปเป็นก้างขวงคอไหมละ?”
“+1”
“ใช่แล้ว ~ พี่ใหญ่เย่! พวกเราขอดูรถของพี่ได้ไหม”
ผู้ชมส่วนใหญ่เป็นคนมีฐานะธรรมดาเท่านั้น การได้พบปะกับคนมีฐานะสูงหรือพวกขาใหญ่ในอุสาหกรรมนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ยอมพลาดโอกาสดีๆอย่างแน่นอน
และเห็นได้ชัดว่าตอนนี้โตวโตวเป็นฝ่ายถูกพวกเขาทิ้งไปแล้ว
“ ไม่ใช่ทุกคนที่อาจคุ้นเคยกับแบรนด์รถยนต์นี้ แต่ฉันต้องบอกว่าประสิทธิภาพของมันนั้นไร้ที่ติจริงๆ” เย่ชิงรู้สึกว่าการมีปฏิสัมพันธ์แบบนี้กับผู้ชมเป็นเรื่องสนุกเช่นกันในขณะที่เขาดึงกุญแจรถออกมาแสดงให้ทุกคนเห็นอย่างมีความสุข
จากนั้นเร็วมากผู้คลั่งไคล้รถบางคนได้ระบุผู้ผลิตรถแล้วในขณะที่คนอื่นๆเรียกร้องให้เย่ชิงทิ้งกุญแจไว้บนโต๊ะเพื่อที่พวกเขาจะได้จับภาพหน้าจอได้ถนัด
หลังจากจับภาพหน้าจอผู้คนทั้งหมดก็ขอร้องให้เย่ชิงพาไปดูตัวรถจริงๆ
“ฉันจะให้โตวโตวพาพวกคุณไปดูรอบๆ เพราะตอนนี้ฉันต้องหากินอะไรก่อน” กลิ่นหอมของข้าวผัดสีทองได้กระตุ้นให้เย่ชิงไม่สนใจสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้น และตอนนี้ในสมองของเขาก็มีแต่ความคิดอยากหาอาหาร
“ ถ้าพี่ไม่พูดถึงฉันเกือบจะลืมไปแล้ว โตวโตว ……”
“ฉันด้วย……”
“ใช่แล้ว ~ โตวโตวสำคัญที่สุดในใจฉัน โตวโตวรีบกินแล้วเราไปดูรถหรูกันเถอะ”