Monster Factory - บทที่ 141: เขาช่างเหลือเชื่อจริงๆ
เย่ชิงซึ่งเป็นผู้นำคนเหล่านั้นได้ตกเป็นที่ดึงดูดสายตาอย่างไม่อาจจะหลีกเลี้ยงได้
รูปลักษณ์ที่สง่างามของผู้คนหลายสิบคน ซึ่งประกอบไปด้วยชาวต่างชาติเหล่านี้รวมถึงผู้ช่วยและคนขับรถของพวกเขา ซึ่งมันดูเหมือนกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของต่างประเทศและผู้ติดตามของพวกเขาดึงดูดความสนใจของทุกคนที่เห็นมันอย่างมาก
เนวิลล์รองประธานประจำภูมิภาคเอเชียของดิสนีย์เดินข้างเย่ชิง และใช้ภาษาจีนกลางอย่างคล่องแคล่วเพื่อเชิญเย่ชิงเข้าร่วมการสนทนาส่วนตัวระหว่างงานเลี้ยงตอนเย็น
“ไม่มีปัญหาครับคุณเนวิลล์! ห้องประชุมมีบาร์เล็กๆอยู่ เราสามารถดื่มระหว่างที่คุยเรื่องเงื่อนไขได้” เมื่อเย่ชิงและคนใน บริษัทเดินผ่านล็อบบี้พนักงานต้อนรับสองคนที่แต่งตัวสวยหรูก็เดินมาคอยนำทางพร้อมกับปฏิบัติอย่างสุภาพ
ห้องที่จองไว้สำหรับมื้อค่ำเป็นห้องจัดเลี้ยงขนาดเล็กที่สามารถรองรับคนได้เป็นร้อยคนและยังมีบาร์เฉพาะ
เย่ชิงมองไปที่ห้องจัดเลี้ยงที่มีชีวิตชีวาอีกแห่งหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจเมื่อเดินผ่านมาที่โถงทางเดิน แต่เขาไม่คิดว่าเขาจะได้เห็นคนคุ้นเคยที่นั้น
คนนั้นคือเลขาของหลี่หัวซิง
ถ้าเย่ชิงจำไม่ผิดเธอถูกเรียกว่าจางเหม่ย ซึ่งปัจจุบันยืนเธออยู่ที่ประตูคุยกับผู้หญิงอีกคนที่มีอายุประมาณ 30 ปีในชุดราตรี
ขณะนี้เย่ชิงมีคนจำนวนมากอยู่ข้างหลังเขา ซึ่งหมายความว่าเขาไม่สามารถหยุดเพื่อกล่าวทักทายกับอีกฝ่ายได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพยักหน้าไปยังทิศทางของเธอและพูดว่า: “สวัสดีพี่สาวเหม่ย”
“โอ้! สวัสดีท่านประธานเย่” จางเหม่ยเองก็เห็นเย่ชิงเช่นกัน เธอที่กำลังยืนคุยกันอยู่กับอีกฝ่ายก็หยุดลงก่อนที่เธอจะมองไปยังกลุ่มคนด้านหลังของเย่ชิงและถามขึ้นอย่างอบอุ่นว่า“ ฉันไม่คิดว่าประธานเย่เองก็มาร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วย?”
“ฮาฮาฮา! มันไม่ใช้แบบนั้นหรอกครับ! พอดีว่าผมเองก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับขึ้นที่อยู่ห้องข้างๆนี้” เย่ชิงโบกมือและเดินผ่านไป
“โอ้! งั้นฉันขอให้ประธานเย่โชคดีนะคะ และฉันจะแวะไปหาในภายหลัง” จางเหม่ยแสดงความคิดเห็นออกมาอย่างสุภาพ
เมื่อเย่ชิงและเพื่อนร่วมงานเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงที่อยู่ติดกัน ผู้หญิงในชุดราตรีข้างๆจางเหม่ยก็ได้มองไปยังสถานที่ที่เย่ชิง หายตัวไป
“ ผู้อำนวยการเซี่ย! คุณสนใจประธานเย่หรือ?” จางเหม่ยถามด้วยความอยากรู้“ ท่านประธานเย่คนนี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆคุณต้องการให้ฉันแนะนำคุณในเขารู้จักในภายหลังไหม?”
“ไม่! ไม่! ฉันกำลังมองไปที่ชาวต่างชาติคนนั้นข้างๆเขาต่างหาก” ผู้อำนวยการเซี่ยคนนี้ปฏิเสธแทยจะทันที: “ผู้ชายคนนั้นที่อยู่ข้างๆเขาดูเหมือนกับรองประธานเอเชียของดิสนีย์ในเอเชียคือมิสเตอร์เนวิลล์”
“ ดิสนีย์?”
จางเหม่ยไม่แปลกใจกับเรื่องนี้มากนักเพราะเธอรู้ว่าบริษัทของเย่ชิงนั้นได้ขโมยโชคทั้งหมดของนิทรรศการในปีนี้ไปโดยสิ้นเชิง และเก้าอี้ที่วิศวกรรมของเขาก็สามารถคว้ารางวัลสำหรับการเป็นนวัตกรรมที่ทันสมัยที่สุดไปได้อีก
เพียงแค่เก้าอี้วิศวกรรมเพียงอย่างเดียวก็สามารถสร้างยอดขายได้หลายร้อยล้านต่อเดือน แม้ว่าในปัจจุบันบริษัทหัวซิงเทคโนโลยีจะเลยจุดนี้มาแล้ว แต่นั่นเป็นเพราะพวกเขามีคนงานมากกว่า 20,000 ~ คน และพวกเขาก็ได้ผลิตของที่มีขนาดเล็กเท่าสกรูจนไปถึงรถลากเหมืองขนาดใหญ่ถึงหลายร้อยตัน ซึ่งพูดได้ว่าพวกเขาทำผลิตภัณฑ์แทบจะทุกอย่าง
ซึ่งมันแตกต่างจากบริษัทของเย่ชิงที่ทำผลิตภัณฑ์เพียงชิ้นเดียวก็สามารถสร้างรายได้หลายร้อยล้านต่อเดือน อย่าพูดถึงเธอแม้แต่คนรวยที่สุดของจีนก็ยังให้ความสนใจอีกฝ่ายเช่นกัน
ดังนั้นการได้เห็นรองประธานเอเชียของดิสนีย์มาที่จงหยุนเพื่อคุยธุรกิจกับเย่ชิงจึงไม่ทำให้เธอแปลกใจ นี่ก็เหมือนกับตอนที่ประธานหลี่หัวซิงไปยังประเทศที่แร้นแค้นเหล่านั้นเพื่อลงนามในงานต่างๆ
“ ปีที่แล้วในช่วงเทศกาลภาพยนตร์เซี่ยงไฮ้ฉันได้มีโอกาสพูดคุยกับมิสเตอร์เนวิลล์นิดหน่อย” ผู้อำนวยการเซี่ยเล่าต่อว่า“ เวลาผ่านไปนานเกินไปแล้วดังนั้นฉันไม่แน่ใจจริงๆถ้าเป็นมิสเตอร์เนวิลล์จริงๆทำไมเขาถึงมาอยู่ที่จงหยุนได้ล่ะ?”
“ ทำไมเราไม่ไปหาพวกเขาเพื่อทักทายในภายหลังกัน? มันไม่มีความแตกต่างกับเรื่องที่เกิดขึ้น และเรื่องนี้ก็ยังถือว่าเป็นเรื่องปกติในอนาคต ท่านประธานของเรายังเคยพูดเอาไว้ว่าประธานเย่คนนี้จะทำสิ่งที่เหลือเชื่อขึ้นมาได้ และดูเหมือนว่าเขาจะทำมันขึ้นมาได้แล้ว และไม่แน่ว่าอีกไม่นานเขาอาจจะอยู่ข้างหน้าเราหลายไมล์ก็ได้”
“ คุณพูดแบบนั้นได้ยังไงใครไม่รู้จักหลี่หัวซิงบ้าง บริษัทหัวซิงเทคโนโลยีของคุณเหม่นติดอันดับ 500 บริษัทชั้นนำของประเทศ และเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมชั้นนำของจงหยุน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าชายหนุ่มคนนั้นจะแข็งแกร่งกว่าประธานหลี่ด้วยซ้ำ”
“ประธานหลี่ไม่เคยคาดเดาอะไรผิด!”
“ จริงเหรอ?” ผู้อำนวยการเซี่ยพบว่าสิ่งนี้ไม่สามารถแสดงความคิดเห็นออกมาได้อย่างสมบูรณ์: “ถ้าอย่างนั้นฉันต้องไปกับคุณเพื่อพบเขาในภายหลังแล้ว แต่ฉันก็จะลากสวี่หนิงกงไปด้วย ฉันจะไปเป็นคุณป้าเฉิ่มๆคนเดียวได้ยังไง?”
ชื่อเต็มของผู้กำกับเซี่ย คือ ฮัวหลิงเซี่ยผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสวี่หนิงกง
สวี่หนิงกงมีเพียงสามคนที่อยู่เคียงข้างเธอเท่านั้นคือ ผู้จัดการ ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ และ ผู้ช่วยส่วนตัว
งานเลี้ยงของคืนนี้จัดโดยงานเลี้ยงของรัฐบาลและพวกเขายังเชิญบริษัทที่มีชื่อเสียงของจงหยุนมาร่วมงาน
ภาพยนตร์เรื่องใหม่เรื่องต่อไปของสวี่หนิงกงจะถ่ายทำในจงหยุนเป็นหลักและรวมถึงฉากในโรงงานด้วย
หลี่หัวซิงแทบจะไม่เคยไปงานที่น่าเบื่อเหล่านี้ เขาจึงส่งผู้ช่วยของเขาไปพร้อมกับคำเชิญซึ่งเป็นสาเหตุที่ฮัวหลิงเซี่ยคุยกับจางเหม่ยเพื่อดูว่าพวกเธอสามารถถ่ายทำฉากโรงงานที่บริษัทหัวซิงเทคโนโลยีได้หรือไม่
จากนั้นพวกเขาก็พบกับเย่ชิงและเนวิลล์ ตามปกตินั้นเป็นเรื่องอยากอย่างมากที่จะเข้าไปพูดทักทายกับมิตเตอร์เนวิลล์ หรือติดต่อกับเย่ชิง มันจึงทำให้ในตอนนี้ผู้อำนวยการเซี่ยรู้สึกว่าเธอต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อคว้าโอกาสนี้เอาไว้
ในที่สุดเวลาของงานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นทันทีเนื่องจากพวกเขายังต้องเซ็นสัญญากันต่อในภายหลัง
นี่เป็นเพียงคำสั่งซื้อธรรมดาและการยืนยันสัญญา ดังนั้นคุณสามารถชำระค่าใช้ทันทีหรือจ่ายได้เมื่อส่งมอบผลิตภัณฑ์ไปแล้ว นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้นเขาก็พากงเทาไปด้วยทันทีเพื่อจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น
บริษัทที่แตกต่างกันแปดบริษัท ดังนั้นจึงมีแปดโต๊ะที่แยกจากกันและแต่ละโต๊ะก็มีผู้จัดการและคนงานที่พูดภาษาอังกฤษได้คอยดูแล
ชาวต่างชาติไม่มีความยับยั้งชั่งใจเลยเนื่องจากบาร์แยกนั้นเต็มไปด้วยเหล้าที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติทุกชนิด เหล้าขาวจีน, เหมาไถ, บาคาร์ดี, สเมอร์นอฟ, และอื่นๆอีกมากมาย แต่ละโต๊ะก็มีพนักงานเสิร์ฟของตัวเองด้วยเช่นกัน และเย่ชิงยังปล่อยให้พวกเขาเลือกเครื่องดื่มได้ตามที่ต้องการ
สุดท้ายแล้วการดื่มแบบนี้คืออะไร? มันเป็นเหมือนการดูคนดื่มน้ำราคาแพง
อย่างไรก็ตามเงินที่เขาเสียไปวันนี้มันจะกลับมาอีกครั้งในเร็วๆนี้
ตัวอย่างเช่นเมื่ออยู่กับกลุ่มคอมศ์พาส เย่ชิงก็เริ่มอธิบายถึงความยากลำบากของการสร้างแม่พิมพ์ขึ้นมา และยังได้พูดถึงเรื่องราคาที่อาจจะสูงมากเมือเทียบกับผลิตภัณฑ์ของบริษัทอื่นทั้งหมด
“มังกรเป็นสัตว์ในเทพนิยายดังนั้นเราจึงไม่มีอะไรอ้างอิง เพื่อให้ได้รายละเอียดในระดับที่ต้องการ ผมจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากผู้ผลิตแม่พิมพ์ระดับสูงหลายราย”
“คุณเย่! การออกแบบทางศิลปะของจีนมีชื่อเสียงไปทั่วโลก ผมรู้จักการออกแบบกราฟิกมากมายในเกมและภาพยนตร์หลายเรื่องที่ทำโดยบริษัทจีนทั้งหมด” ตัวแทนของคอมศ์พาสพูดต่อว่า“ ในส่วนของราคานั้นผมรู้ว่าต้นไม้อัลลอยในแกลเลอรีนิทรรศการคือต้นละสองล้านหยวน แล้วมังกรตัวนี้จะมีราคาเท่าไหร่กัน?”
“ก่อนที่เราจะพูดถึงเรื่องราคา ผมจะต้องอธิบายบางอย่างให้ชัดเจนก่อน นั้นคือลายกราฟิกคือลายกราฟฟิคไม่ใช้แม่พิมพ์” เย่ชิงได้ให้หลักสูตรความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้แก่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว: “ภาพวาดอุตสาหกรรมไปจนถึงแม่พิมพ์แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการออกแบบกราฟิกไปจนถึงแม่พิมพ์”
“ตัวอย่างเช่นนักออกแบบกราฟิกสามารถสร้างภาพรถที่ยอดเยี่ยมได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน แต่รูปภาพนั้นนอกจากจะเป็นภาพที่ดีสำหรับพื้นหลังของเดสก์ท็อปแล้วมันไม่สามารถใช้งานได้จริง”
“แม่พิมพ์อุตสาหกรรมไม่ต้องพูดถึงรถยนต์เลย แค่ยางรถในตอนนี้ก็มีรูปแบบการตกแต่งบนยางแตกต่างกัน มันจำเป็นต้องสร้างขึ้นจากความแม่นยำและข้อมูลจริงหลังจากที่พื้นผิวของยางแล้วพวกเขายังต้องการลวดลายที่ด้านข้างของยาง ยาง, รูปร่างของดุมล้อ, ขนาดของสลักเกลียวและรูปร่างของปั๊มลม “
“ซึ่งเรื่องเหล่านี้ต่างก็เป็นเพียงพื้นฐานเท่านั้นนอกจากนี้ยังจำเป็นต้องตั้งค่าเส้นทางการตัดเฉือนสำหรับการตัดเฉือนด้วย”
“ แม้แต่การผลิตยางขึ้นมาซักเส้นหนึ่งยังมีความซับซ้อนขนาดนี้แล้วคุณลองนึกดูสิว่ามังกรที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจะซับซ้อนแค่ไหน?”
ตัวแทนจากคอมศ์พาสรู้สึกตกใจอย่างสิ้นเชิงกับทฤษฎีนี้ จนเขาก็เริ่มคิดไปว่าราคาที่พวกเขาจะต้องจ่ายนั้นคงจะไม่ใช้ถูกๆอย่างแน่นอน
“ งั้นทำไมคุณเย่ถึงไม่พูดราคามาว่ามังกรตัวนี้ราคาเท่าไหร่เลยละครับ?” หลังจากที่หนึ่งในตัวแทนพูดจบ คนอื่นๆในกลุ่มก็เริ่มที่จะถกเถียงกันอยู่ว่าเขาควรจะยกเลิกคำสั่งซื้อหรือไม่หากมันแพงเกินไป